Workplace Novels & Stories

Wala siyang magawa kung hindi ang mag shower at mag ayos kailangan niyang pumasok sa trabaho. Pagdating ni Lyka sa kumpanya ay ipinagtataka niya ang tingin sa kanya ng mga empleyado habang nagbubulungan ang mga ito. Nais niyang malaman kung ano ang nangyayari kaya naman nagmamadali siyang nagtungo sa kanyang opisina upang malaman kung ano ang nangyayari. Ikinagulat niya ang magagandang bulaklak na nakalagay sa loob ng kanyang opisina sari-sari ang mga ito.

Sabay pumalakpak pa ito. "Okay fine, aalisin ko na ang rules na 'yon dito sa companya." "Grabe boss, di ka na pala bitter ngayon." Hindi makapaniwalang bulaslas nya. "Make an announcement to all employees that they're allowed to have a relationship with their co-workers and they're free to share they're relationship BUT! I won't allow dating in my company understand?! Kase hindi naman ito dating place, kapag oras ng trabaho dapat mag trabaho at kung lunch time, wala na akong pakealam kung mag landian na sila ng mga bf at gf nila basta't ba wag nilang ipapakita sakin yong mga pinaggagawa nila sakin dahil baka pag babarilin ko sila pag nagkataon."

Hindi alam ni Everlee kung gaano katagal ang daliri nito sa pagpapaligay sa kanya bago ito naupo sa swivel chair niya para angkinin siya gamit ang labi at dila. Kaya napuno nang halinghing ang maliit na space ng opisina niya. Good thing, hindi rinig sa labas. Sadyang pina-sound proof niya ang opisina para makapokus siya sa trabaho. Mayamaya lang ay salpukan ng katawan nila ang pumuno roon. Ang marap na tunok na iyon ang siyang nakapadagdag ng kanilang pag-iinit. At halos masubukan nilang dalawa ang posisyon sa apat na sulok na iyon.

“I know. And I’ll remind you. Pero hindi ko papayagang mawala ang focus mo sa work mo. This is business, Stella. Work first.” Tumango ako. “Fine. Pero sana, after work… pwede tayong—” “Hush,” sagot niya, ngumiti lang at naglakad palabas ng opisina, parang boss talaga sa sariling domain niya. Tiningnan ko ang lobby. Ang mga empleyado ay tahimik na, nakatingin sa akin nang may halo ng pagkagulat at respeto. Napailing ako sa sarili ko.

“Yes. May problema ba dun–” “I don’t like connivance in the workplace, Miss Marasigan." He cut me off. “Hindi maganda sa imahe ng kumpanya kung masyadong… malapit ang mga empleyado sa isa’t isa. It creates distractions.” Kinagat ko ang labi ko. Connivance? Ano bang ibig niyang sabihin? Na para bang may sabwatan kami ni Jeric? Saan? Hindi naman masyadong connected ang trabaho namin. Hindi naman ako approver. Hindi ako may hawak ng petty cahs, cash advance o anomang financial ng company.

Ang mundo ay ayaw sa mga tao na may sikretong relasyon para makuha ang gusto nila. Hindi maikukumpara ang opisina ni Mark sa building na ito sa kanyang napakagarbong opisina sa Capital. Dahil ang working space ng mga empleyado ay nasa labas mismo, nangangahulugan ito na ang kanyang secretary ay walang space para sa kanyang sarili kaya napilitan siyang magtrabaho sa loob ng private office ni Mark sa ngayon.

aniya habang malaki ang pag-gesture, “hindi lang palabas. Ito ang puso at kaluluwa ng lahat ng nagbuhos ng dugo, pawis, at pangarap para mabuo 'tong lugar. Hindi lang ito company — isa itong pamilya, ang sarili naming maliit na universe.” Habang naglalakad kami sa hallway, naririnig ko ang tunog ng heels ko na tumatama sa polished na sahig. Marami pang empleyado ang bumabati kay Larry — halatang mahal siya dito. May mga nagkakape, may nag-uusap tungkol sa projects, at may iba pang abala, pero kahit busy, ramdam mo ang harmony. Isang type ng workplace na hindi nakakasakal — kundi inspiradong magtagumpay.

Pareho na rin naming hindi pinag-usapan ang nangyaring aksidenteng halik, umaasa na maibabaon na iyon sa limot para hindi na maapektuhan kung ano man ang relasyon namin ngayon. Sa trabaho ay imbis na magsigawan kami minsan, chill na kaming nagwo-work sa kanya-kanya naming opisina. Paminsan-minsan ay magkakasama kaming nagka-kape o kaya kumakain sa labas tuwing lunch break.

Bawat araw ay parang nakasabit sa pagitan ng normalidad at kapahamakan. Sa panglabas na anyo, isa pa rin akong empleyado ng Arizcon Technologies. Gumigising sa umaga. Kaagad na naliligo. Nagsusuot ng corporate attire at sumusunod sa schedule. Umuupo sa harap ng computer. Nakikisalamuha sa mga taong walang ideya kung anong klaseng digmaan ang unti-unti nang umiikot sa paligid nila. Pero sa ilalim ng lahat ng iyon...

Sa umaga naman ay lagi siya nitong dinadaanan sa bahay para sabay silang pumunta ng opisina. Alam niyang lagi siyang laman ng usapan ng iba pang mga empleyado roon dahil lagi siyang nakikitang kasabay ng boss nila. Hindi na lang niya iyon pinapansin. Hindi rin siya masyadong nakikipag-usap sa ibang mga katrabaho dahil alam niyang mangangalap lang ito ng impormasyon tungkol sa kanya.