Workplace Novels & Stories

Simple gold hoops at isang classic watch lang ang accessories ko—sapat para magmukhang composed at in control. Gusto kong fresh ako sa pagbabalik trabaho. New life, new me ang peg. At kahit hindi ko pa alam kung anong klaseng araw ang kakaharapin ko, at kung anong bubungad sa akin pagbalik sa trabaho, isa lang ang alam ko—handa akong harapin ito. Paglabas ko ng elevator, sinalubong agad ako ng usual na ingay ng opisina—keyboards clicking, phones ringing… at siyempre, ‘yung walang kamatayang chismisan sa pantry.

Wala siyang magawa kung hindi ang mag shower at mag ayos kailangan niyang pumasok sa trabaho. Pagdating ni Lyka sa kumpanya ay ipinagtataka niya ang tingin sa kanya ng mga empleyado habang nagbubulungan ang mga ito. Nais niyang malaman kung ano ang nangyayari kaya naman nagmamadali siyang nagtungo sa kanyang opisina upang malaman kung ano ang nangyayari. Ikinagulat niya ang magagandang bulaklak na nakalagay sa loob ng kanyang opisina sari-sari ang mga ito.

Habang nagpatuloy ang araw sa loob ng kompanya, isang maligaya at kontento na kapaligiran ang bumalot sa opisina. Lantad na sa lahat ang relasyon nina Jarred at Veronica, at sa bawat sulok ng silid, ramdam ang matamis na ngiti nila at ang mga sulyap ng mga kasamahan sa trabaho. Magkahawak ang kanilang mga kamay sa ilalim ng mesa sa mga pagpupulong, at tuwing titingin si Jarred kay Veronica, makikita sa kanyang mga mata ang walang katapusang pagmamahal.

Tinitigan niya ang bakanteng upuan sa tabi niya, dahan-dahang itinaas ang baso, tinitigan ang saradong p***o ng private room, at dahan-dahang inubos ang alak sa baso. Akala niya ba ang workplace ay lugar ng paghihiganti? Ang workplace ay isang mabangis na kaharian na sumisira sa pagkatao. Kung gaano siya ka-carefree ngayon, ganoon din siya ka-awa-awa pag bumalik siya para magmakaawa sa kanya para humingi ng tulong.

Hindi alam ni Everlee kung gaano katagal ang daliri nito sa pagpapaligay sa kanya bago ito naupo sa swivel chair niya para angkinin siya gamit ang labi at dila. Kaya napuno nang halinghing ang maliit na space ng opisina niya. Good thing, hindi rinig sa labas. Sadyang pina-sound proof niya ang opisina para makapokus siya sa trabaho. Mayamaya lang ay salpukan ng katawan nila ang pumuno roon. Ang marap na tunok na iyon ang siyang nakapadagdag ng kanilang pag-iinit. At halos masubukan nilang dalawa ang posisyon sa apat na sulok na iyon.

“I know. And I’ll remind you. Pero hindi ko papayagang mawala ang focus mo sa work mo. This is business, Stella. Work first.” Tumango ako. “Fine. Pero sana, after work… pwede tayong—” “Hush,” sagot niya, ngumiti lang at naglakad palabas ng opisina, parang boss talaga sa sariling domain niya. Tiningnan ko ang lobby. Ang mga empleyado ay tahimik na, nakatingin sa akin nang may halo ng pagkagulat at respeto. Napailing ako sa sarili ko.

Sasabihin ko kay Bradley… papasok lang ako sa trabaho kung kailan ko gusto. No fixed schedule. No pressure. No unnecessary office presence tuwing wala akong pasok. Sa totoo lang, iniiwasan ko talaga ang office work. Kaya nga hindi ako humaharap sa karamihan ng negosyo ko. Mas komportable akong nasa likod lang—silent, unseen—habang ang mga taong pinagkakatiwalaan ko ang humaharap sa lahat. That’s how I survive.

“Yes. May problema ba dun–” “I don’t like connivance in the workplace, Miss Marasigan." He cut me off. “Hindi maganda sa imahe ng kumpanya kung masyadong… malapit ang mga empleyado sa isa’t isa. It creates distractions.” Kinagat ko ang labi ko. Connivance? Ano bang ibig niyang sabihin? Na para bang may sabwatan kami ni Jeric? Saan? Hindi naman masyadong connected ang trabaho namin. Hindi naman ako approver. Hindi ako may hawak ng petty cahs, cash advance o anomang financial ng company.

Ang mundo ay ayaw sa mga tao na may sikretong relasyon para makuha ang gusto nila. Hindi maikukumpara ang opisina ni Mark sa building na ito sa kanyang napakagarbong opisina sa Capital. Dahil ang working space ng mga empleyado ay nasa labas mismo, nangangahulugan ito na ang kanyang secretary ay walang space para sa kanyang sarili kaya napilitan siyang magtrabaho sa loob ng private office ni Mark sa ngayon.

aniya habang malaki ang pag-gesture, “hindi lang palabas. Ito ang puso at kaluluwa ng lahat ng nagbuhos ng dugo, pawis, at pangarap para mabuo 'tong lugar. Hindi lang ito company — isa itong pamilya, ang sarili naming maliit na universe.” Habang naglalakad kami sa hallway, naririnig ko ang tunog ng heels ko na tumatama sa polished na sahig. Marami pang empleyado ang bumabati kay Larry — halatang mahal siya dito. May mga nagkakape, may nag-uusap tungkol sa projects, at may iba pang abala, pero kahit busy, ramdam mo ang harmony. Isang type ng workplace na hindi nakakasakal — kundi inspiradong magtagumpay.