Workplace Novels & Stories

Wala pa naman kaming label. Pero masakit. Biglang bumukas ang pinto ng opisina. Napalingon agad ako. “Andrea, stop making a scene,” malamig na boses ni Calvin. “Then give me a reason not to,” sagot nito, mataas na ang tono. Ramdam ko ang tensyon na kumalat sa buong floor. Tumayo ako bago pa tuluyang lumala. “Ma’am, this is a workplace,” mahinahon kong sabi habang lumalapit. “If you have personal matters to discuss, maybe you can schedule it outside office hours.”

“Your welcome. You can go to work now and nice meeting you.” Umalis na si Carina napangiti siya habang papunt sa kusina. Nakadama siya ng kapanatagan nang makausap niya ang may-ari ng restaurant at siya na ring manager nila. Nabalitaan naman niya sa ibang mga staff na mabait daw talaga ang employer nila at hindi daw madamot magbigay ng mga incentives kaya naman mas lalong ginaganahan siyang magtrabaho. Masaya niyang ibinalita kay Dina ang bago niyang workplace at kung paano siya wini welcome ng mga katrabaho niya lalo na ang makilala niya ang kanyang bagong employer.

Bakit parang dumampi na sa katawan ko ang kanyang kamay. "Pinsan mabait ang ating boss, may pagkaistrikto nga lang kapag trabaho ang pag-uusapan. Siya yung tipo ng taong huwag dadalhin ang personal mong buhay sa trabaho pero nakakaintindi naman siya sa mga emergency. Galit din siya sa makalat na opisina, gusto niya maging organize. Para sakanya, malinis kang tao kung malinis din ang cubicle mo. Pinakahuli, impromptu siya humihingi ng reports. Kaya niya ginagawa yun para masiguradong lahat ng empleyado ay nagtatrabaho hindi pumipitiks." Mahabang paliwanag niya pero ni isa walamg pumasok sa isip ko.

Naabutan ko siyang nakatutok na naman sa laptop niya na siyang ikina-irap ko. Ilang oras na lang at magbabagong taon na pero trabaho pa rin ang ina-atupag niya? Napaka-workaholic naman niya masyado. Malulugi ba ang kumpanya niya kung hindi siya magtatrabaho ngayon? Kahit yat isang buwan siyang hindi magtrabaho ay mananatili pa rin ang MT Corporals sa pagiging one of the successful companies in the world.

sagot naman nito. Pagkababa nila sa opisina nila ay dumeretso Sila sa Isang restaurant. Malapit lang din Naman Yun sa building Kung saan Sila nagtatrabaho kaya nilakad nalang nila ito iwas narin sa mga tsismosa nilang katrabaho kaya don Sila pumunta. May sariling canteen Ang office nila pero dahil nga sa iwas issue ay don Sila pumunta.

Gusto ko ding malaman kung karapat-dapat ba siyang pagsayangan ko ng oras ko o magreresign na lang ako sa trabaho. Maayos at malinis ang buong opisina niya. Mukhang living room ang harapan ng desk ng boss. Lumapit ako sa mesa niya, mukhang mahilig siya sa mga bright colors liban sa black and white na theme ng buong top floor.

Nang sumunod na araw, tahimik na ang buong floor. Halos lahat ng empleyado ay nakaalis na, tanging ilaw na lang ng cubicles at office corridor ang natitira. Ang usual na ingay ng trabaho ay napalitan ng malamlam na katahimikan at mahinang ugong ng aircon. Si Leila, mas lalo nang hindi mapakali.

Ito ay hindi katulad ng pambu-bully na kinakaharap ni Calista sa Northwood Corporation. Gustung-gusto ni Calista ang working environment sa workshop, kung iisipin pa ay nakuha na niya sa kanyang pangarap na trabaho. Pagkatapos nilang makaalis sa workshop, lahat p ay gustong kumain sa lumabas para sa hapunan. Tradisyon ng Justa Workshop ang kumain kapag may bagong staff na sumali. Ito ay itinuturing na isang seremonya ng pagtanggap para sa kanila.

[West Atlantics Int’l headquarters, Capital City.] Mapurol at tense ang kapaligiran sa regal building ng kumpanya. Ang mga manggagawa ay lahat ay gumagalaw sa kanilang pang araw araw na gawain na may malungkot at malungkot na mga ekspresyon, hindi tulad ng karaniwang mataong ugali nila noon.

Simple gold hoops at isang classic watch lang ang accessories ko—sapat para magmukhang composed at in control. Gusto kong fresh ako sa pagbabalik trabaho. New life, new me ang peg. At kahit hindi ko pa alam kung anong klaseng araw ang kakaharapin ko, at kung anong bubungad sa akin pagbalik sa trabaho, isa lang ang alam ko—handa akong harapin ito. Paglabas ko ng elevator, sinalubong agad ako ng usual na ingay ng opisina—keyboards clicking, phones ringing… at siyempre, ‘yung walang kamatayang chismisan sa pantry.