ท้าทายชะตา Novelas e Histórias

ตอนที่2 ตอบแทน เรื่องราวความรักของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป ชิดจันทร์ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่เธอคิดว่าอีกไม่นาน ชะตาลิขิตจะพาเธอไปหาคำตอบ ที่มันควรจะเป็น

คนตัวโตกอดอกพยักหน้าเบาๆ “ตายจริงทำกันเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนไปได้” หญิงชรายกมือทาบอกอย่างตกใจนี่ขนาดก่อกวนยังเล่นกันถึงเอาชีวิตแล้วถ้าจงใจที่จะทำร้ายคนเลยจะทำถึงขนาดไหน

เจ้าหญิงท้าทาย “ กะ กินค่ะ ” บทร้ายยิ้มและทำท่าดีอกดีใจเหมือนเด็ก มาเฟียที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดในใต้หล้า อายุก็ปาเข้า 31 ปี ทำตัวเหมือนเด็กเข้าไปในทุกๆวัน

เฒ่าจันทราถาม เทียนตี้ทรงตรัสด้วยพระพักตร์และพระสุรเสียงเรียบ “ทุกอย่างเป็นชะตาลิขิต...”

มือหนาชักกระบี่ออกมาวางพาดคอเทพชะตาในทันใด “ไท่จื่อโปรดระงับโทสะ” หวังหย่งรีบเข้ามาทัดทาน ขณะที่เทพชะตาตัวสั่นงันงก “เป็นชะตาของพระชายา มิอาจเปลี่ยนแปลงได้” “ท่านจะบอกว่า แม้ไม่แต่งกับซีหรู นางก็ต้องตายเพราะข้าเช่นนั้นหรือ”

ฮวาเฟยฟาพนมมือจรดหน้าอกลูกแก้วสีน้ำเงินเปล่งแสงรอยออกมาจากหน้าผาก “มนต์แห่งมังกร จงฟังข้า คลื่นน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลใต้” สิ้นเสียงฝนฟ้าก็ตั้งเค้า และตกลงบริเวณที่มอดไหม้ชุบชีวิตให้กับสิ่งที่ดำเป็นตอตะโกให้ฟื้นคืนในระดับหนึ่ง มนต์นี้สามารถคืนความงดงามให ้ร่างที่ตายได้ แต่ไม่สามารถคืนวิญญาณให้สิ่งนั้นได้ มีต้นไม้พฤกษาใหญ่น้อยล้มตายมากมายจากการสู้รบเมื่อสักครู่

หลิวลี่เซียนยิ้มตาหยีจ้องมองเหมยไป๋อวี้ด้วยอารมณ์เบิกบาน "ซื่อจื่อเจ้าคะ ยาพิษที่ท่านกินเข้าไป ชื่อว่าราคะสวรรค์เจ้าค่ะ" "เจ้า!!" "อีกหนึ่งชั่วยามยานี้จะออกฤทธิ์ พิษของมันจะคอยกล่อมประสาทให้ท่านโหยหาที่จะเสพราคะที่ท่านชอบไม่หยุดหย่อน ท่านจะไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะโห ยหาแต่สตรีตลอดเวลา พิษของมันจะทำให้ท่านเป็นบุคคลไร้สติไปช้าๆ ทุรนทุรายจนทนไม่ไหว ก่อนที่มันจะพาท่านลงจากสวรรค์สู่ความทรมานเหมือนตายทั้งเป็นไปชั่วชีวิต"

มีดหมอโบราณของลูกชายถูกมารดานำมากรีดข้อมือตนเอง ในขณะที่กรีดปากงามต่างเสริมเติมบทคาถาไปด้วย บทโบราณอันมีมายาวนานถูกกล่าวขานคู่กาลของตระกูลมาอย่างช้านานอย่าง 'คาถาฝืนชะตากรรม' ถูกยกออกมาใช้ หากยามใดที่ท่องผู้ทำพิธีต้องยอมแลกวิญญาณตนกับดวงชะตากรรมซึ่งต้องการเปลี่ยนแปล ง... ช่อลดาต้องการฝืนชะตากรรมของเจ้าจอม....

โชคชะตา “คุณธีขา อ๊ะ อ๊า” เสียงครวญครางของหญิงสาวร่างเล็ก ทว่ากลมกลึง โดยเธออยู่ในท่าโก้งโค้งอยู่บนเตียง โดยมีร่างใหญ่เจ้าของชื่อกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานเสียงครวญครางหวานใสและเสียงแหบพร่าของเขา

“เอาเถิด ข้าไม่ขัดเจ้าหรอก ข้าเชื่อว่าคนที่เก่งวิชาทางบุ๊นอย่างเจ้าจนน่าตกใจ การขี่ม้าคงไม่ยากเกินความสามารถเจ้าหรอกกระมัง แต่มิต้องขนาดเอาชนะหรอกนะเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา” ข้าพยักหน้ารับให้กับความเมตตาของไทเฮา ดวงตาของสตรีสูงวัยมองมาที่ข้าด้วยความเปล่งประกายและแฝงไปด้วยความเอ็ นดูอยู่เต็มเปี่ยม