ท้าทายชะตา Novelas e Histórias

ขอประทานอนุญาตจัดพิธีเสี่ยงทายดวงเมือง โดยใช้อินทรีสวรรค์หมื่นลี้ ซึ่งเป็นวิหคเทพมงคลเป็นผู้ชี้ชะตา หากสตรีผู้ใดมีดวงชะตาบริสุทธิ์และแรงกล้าพอจะสยบความดุร้ายของวิหคเทพตัวนี้ลงได้ สวรรค์ย่อมเปิดทางและประทานหยาดฝนลงมาสู่แผ่นดินตามคำอธิษฐานของนาง พ่ะย ่ะค่ะ”

ภัทรพลตะโกนสุดเสียง แสนรักชะงักปลายเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไปมองหน้าคนใจร้าย เธอไม่อยากเห็นคนใจร้าย คนที่ทำร้ายเธอบอบช้ำทั้งกายและใจ "ฉันไม่ได้โกรธนาย แต่ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดทุกอย่างที่นายทำ หลังจากนี้เป็นต้นไป ขอให้เราต่างคนต่างไป อย่าได้มข้องเกี่ยวกันอีก"

“เธอตายไปก็ไม่สนุกสิ คนอย่างเธอมันต้องมีชีวิตอยู่อย่างทรมานกับฉันที่นี่ไปจนวันตาย” “ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! แกต้องการอะไรกันแน่บอกฉันมาสิ บอกมา! ฮือๆๆ” ทอปัดร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเอง ทำไมต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่เธอก็ทำดีมาต ลอดชีวิตไม่เคยเบียดเบียนหรือคิดร้ายกับใครมาก่อนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอกันแน่

​เลือดลมสูบฉีดร้อนวูบวาบจนหน้าแดงก่ำ ​“เอ๋างั้นก็เข้าใจผิดมาตลอดน่ะสิ ว่าชื่อเจ๊มีดอกอยู่ในนั้นด้วยก็เห็นชอบทำตัวดอกๆ ไม่ใช่เหรอ” ​“ไอ้ภาค ปากยิ่งกว่ากะเทยอีกอะ หูย ปากร้ายใจร้าย ว่าเจ๊ลงคอ” เจ๊จิกทำตาปริบๆ เข้าสู่โหมดดราม่า ถึงจะไม่ค่อยชอบหน้า อิจฉาทีมของภ าคพลกับณรินทร์ ว่าช่างทำงานเข้าขากันมาก ยอดก็ทำพุ่งทะลุ เกินหน้าเกินตาเพื่อน

"เซี่ยอิ้งเฟย โอหังนัก! ข้าคือใครเจ้าควรสำนึกบ้าง" "ท่านต่างหากที่ควรต้องสำนึก ก่อเรื่องเอาไว้มากระวังตัวให้ดีว่าวันหนึ่งข้าจะเปิดโปงท่าน" "เจ้ากล้าขู่ข้ารึ" "ไม่ใช่แค่ขู่ หากข้าต้องการเอาชีวิตของท่านมันง่ายนิดเดียว"

หลิงหลิงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อตนถูกกล่าวออกมาโดยตรง ใบหน้าของนางร้อนผ่าว ขณะที่สายตาของทุกผู้คนจับจ้อง “ข้าเคยได้ยินคำกล่าวว่า ชะตาฟ้าลิขิต ไม่มีผู้ใดขัดขืนได้” เขายิ้มน้อยๆ สีหน้าเปี่ยมแววปวดร้าว “แต่ข้าไม่อาจยอมให้ชะตานั้นทำลายสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตข้าอีกต่อไป”

เฒ่าดาราประสานมือตอบคำ "ข้าต้องการดูหนังสือชะตาของพระชายา" "เรื่องนั้น..เรื่องนั้นหาได้ไม่พะย่ะค่ะนี่เป็นการฝ่าฝืนกฏสวรรค์ เกรงว่า.."เฒ่าดาราทอดเสียง "หรือเจ้าต้องการให้ข้าช่วงชิง อย่าคิดว่าคนเช่นข้าจะกลัวเกรง"

เขาพึมพำกับตัวเอง ความฝันที่ไม่คล้ายเลือนรางแต่ก็ไม่ชัดเจน หญิงสาวซึ่งสวมชุดเจ้าสาวสีแดงกำลังวิ่งหนีบางอย่างด้วยความหวาดกลัว ในภาพที่เขาฝันถึง ตัวเขาคล้ายเป็นบุคคลที่สามซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่ “หากเป็นข้าที่ทำร้ายเจ้า แล้วเหตุใดข้าจึงมองเห็นเงาที่กำลังไล่ตามหล ังเจ้ามา” เขาขมวดคิ้วมองปิ่นปักผมในมือนิ่ง กระทั่งด้านนอกมีเสียงเรียก

โดโรธีรู้สึกเหนื่อยและหมดแรงอย่างมาก ดวงตาของคุณนายแคลร์เบิกกว้าง “หมายความว่าไง? แกคิดว่าฉันน่ารำคาญเหรอ ทุกคนคิดว่าฉันบ้าเหรอ? ฉันจะตะโกนใส่คนที่ทำแจกันราคาแพงของฉันแตกไม่ได้หรือไงยะ?” คุณนายแคลร์ ตะโกนด้วยความหงุดหงิด

นางยังคงมีคำถาม “เจ้าต้องย้อนคืนไปเปลี่ยนเหตุการณ์ในครั้งนี้ และห้ามมีคนก่อการกบฏใด ๆ ให้เกิดขึ้นบนแผ่นดินฉางอัน เจ้าจงยุติคนชั่วช้า ไม่ให้เขากระทำสิ่งที่เป็นต้นเหตุในครั้งนี้ได้ เจ้าจะยินยอมหรือไม่”