อาถรรพ์ Novels & Stories

เขารู้ว่ามะลิจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะไอ้คนที่มันใช้วิธีนี้มันย่อมมีจุดประสงค์เดียว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปล่อยให้เมียรักผจญกรรมตามลำพังไม่ได้ เขาต้องพาเมียกลับมา “และของที่มันใช้น่ะ ไม่ใช่น้ำมันพรายธรรมดา แต่เป็นน้ำมันพรายเจ็ดป่าช้าจากผีตายทั้งกลม แค่โดนไปครั้งเดียวก ็ล้างอาถรรพ์กันแทบไม่หมดอยู่แล้ว แต่หากโดนซ้ำๆ ได้กลับมาก็คือคนบ้าบอดีๆ นี่แหละ”

ตลอดกาล -------

ยัยก้อยพูดบ้าง “อืม เรียนวิศวะ” “จริงดิ! อ๊าก อาถรรพ์ลานเกียร์เริ่มครอบงำแกแล้วอะฉันว่า” ยัยโฟร์จากที่หายเพ้อกลับเพ้อใหญ่เข้าไปอีก อะไรจะขนาดนั้นกะอีแค่สะดุดลานเกียร์

้อต่อเถียงกับเขาทั้งที่ตอนนี้เธอรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนและวิงเวียนไปหมดราวกับว่าโลกหมุนกลับด้านเสียอย่างนั้นทั้งยังรู้สึกว่าศีรษะเธอมันหนักอึ้งจนแทบจะประคองตัวอยู่ไม่ไหว จนทำให้เธอต้องหลับตาลงพิงกับพนักพิงเบาะหนังหรูหรานั้นเสียก่อนที่จะมีอาการที่เรียกว่า หัวทิ่ม ให้อับอ ายขายขี้หน้า...

“อะไรคะ” “ต้องปิดตาก่อนครับ” เกริกพลอุ้มบุตรสาวออกไปที่รถ เปิดท้ายรถแล้วหยิบตุ๊กตาหมีออกมา “เปิดตาครับ” “ว้าว! คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย” นาเดียโผเข้ากอดหอมบิดาอย่างรักใคร่

กล้วยถามอย่าง แปลกใจในชื่อของคุณหมอ “ไม่ใช่ย่ะแก ธาร์ ธอธงสระอา รอเรือตัวการันต์” เสียงอิงอธิบายยิ่งกว่าชื่อของตนเองเสียอีก ถ้าเรื่องเรียนตั้งใจขนาดนี้บ้างคงดี ฉันพยายามเก็บอาการไม่แสดงความคิดเห็นมากไปหรือเมินเฉยจนมีพิรุธ

เชิงอรรถ a, ^黄瓜 huángguā หวงกวา คือ แตงกวา

ฆาตกรสอนสวาท ปฐมบท สี่มังกร “อืม...อ่า....” ริมฝีปากสีชมพูสวยของเธอกำลังโดนหัวลำร้อนแดงเถือกบดบี้อย่างหนัก ลำร้อนอ้วนยาวขนาดเจ็ดนิ้วสักลายมังกรรอบลำดูอหังกาห์ เอ็นเขียวผุดโปนเป็นเส้นแทรกซ้อนอยู่ตามผิวเนื้อสีน้ำผึ้งไหม้ เปลือกห่อหุ้มท่อนเหล็กดุดันอันผยองของชายหนุ่ม วัยสามสิบห้าสัญชาติจีนแผ่นดินใหญ่ เจ้าของเรือนกายกำยำล่ำสันที่สักลายมังกรเต็มแผ่นหลังและแผงอกกว้างบึกบึน

ชายหนุ่มละสายตาจากเรือนร่างงดงามอรชรซึ่งถูกพันธนาการอยู่บนเตียงบวงสรวง พลันรวบรวมสมาธิ เริ่มบริกรรมคาถาปลุกเสกน้ำมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วเพ่งกระแสจิตส่งพลังอานุภาพ สวดแผ่เมตตาให้แก่วิญญาณเสือไฟ จากนั้นก็ร่ายมนตร์ทำลายอาถรรพ์ ฯ “โอม...วันตะราคัง วันตะโทสัง วันตะโมหัง วันตะปาปะกัง ตาเรนตัง โมฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง... ตาเรสิ สัพพะสัตตานัง ตาเรสิ โอริมัง ติรัง ตาเรนตัง โอฆะสังสารัง ตาเรนตันตัง นะมามิหัง...ฯลฯ”

ท้องฟ้าที่มืดครึ้มส่งสายฝนมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ภูวนนท์รีบลุกจูงมือหญิงสาววิ่งไปที่รถของเขา ที่จอดอยู่ใกล้ๆสะพาน ฝนที่ตกมาอย่างหนัก ทำเอามินรญาลื่นดีที่เพื่อนใหม่ที่ตามมาข้างหลัง รับตัวเธอไว้ทัน