ฮาเร็มชาย

หลังฟื้นขึ้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพลย์บอยนักท่องราตรีผู้อื้อฉาวระดับประเทศอย่างเขาก็เลยต้องมานั่งเซ็ง นั่งเบื่อ และหมดอาลัยตายอยากอยู่กับบ้าน มิหนำซ้ำพยาบาลพิเศษแต่ละคนที่ทางบ้านหามาดูแลก็ไม่มีอะไรที่มันเจริญตาเจริญใจเอาเสียเลย แต่แล้วเขาก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อโชคชะตาบันดาลให้เจ้าแว่นที่เป็นต้นเหตุของทุกเรื่องเดินเข้ามา ‘สมัครงาน’ ด้วยตัวเอง! กาโตะ เด็กจบใหม่แค่อยากได้งานทำ กลับกลายเป็นภาระใหญ่หลวงให้สูญสิ้นอิสรภาพ ด้วยเงื่อนไขทำงานใกล้ชิดนายหนุ่มโรคจิต ผู้ต้องการดูดดื่มน้ำกามทุกค่ำคืน เขาจึงถลำตัวลิ้มรสเซ็กซ์อันตราย แต่แทนที่จะจบ แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นตัณหาต้องห้าม คุณชายพีรเทพ คือผู้มีอำนาจเงินไร้ขีดจำกัด เขาคือนายเหนือหัว เพียงวินาทีแรกที่เจ้าเด็กแว่นมาสมัครงาน เขาก็ต้องการ อยากจะเห็นใบหน้าใสซื่อของเจ้านั่นบิดเบี้ยวด้วยแรงใคร่ร้อนแรง ***คำเตือน*** นิยายเรื่องนี้เป็นนิยาย PWP สำนวนดิบเถื่อน ❌ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ❌มีฉาก 3P ❌เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

【โลกอสูร + ชีวิตประจำวันหวานละมุน + ทำสวนทำอาหาร + พระเอกทุกคนบริสุทธิ์ (Clean) + นางเอกมีพลังวิเศษดรรชนีทองคำ (Golden Finger)】 เมื่อ “ปรมาจารย์ผู้บำเพ็ญเพียร” ระดับเทพดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างอสูรสาวในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่า ลืมตาขึ้นมาอีกทีกลับพบว่าตัวเองกลายเป็นยัยอ้วนร่างยักษ์เสียอย่างนั้น? ลำพังแค่ความอ้วนนางยังพอทน แต่หน้าตานี่สิ... เข้าขั้น “อัปลักษณ์” จนเป็นเอกลักษณ์!!! เมื่อมองดูร่างกายที่กำยำราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ของตัวเอง สลับกับสายตาที่บรรดาสามีอสูรสุดหล่อเหลามองมา ราวกับกำลังมอง “ก้อนอึ” ก็มิปาน ไป๋จือจือก็บอกตัวเองเลยว่า... ข้าทนไม่ไหวแล้ว! หล่อแล้วยังไง? ก็ไม่ใช่ของนางเสียหน่อย! ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนยังขยันส่งเสียงเรียกร้องขอ “ยกเลิกพันธะ” (หย่า) กันทุกวี่ทุกวัน?! โบราณว่าไว้ “ฝืนเคี้ยวแตงที่ไม่หวาน ย่อมไร้รสชาติ” ช่างมันเถอะ หย่าก็หย่าสิ! ทว่าใครจะไปคาดคิด... หลังจากที่นางได้โชว์ฝีมือเพียงเล็กน้อย บรรดาสามีอสูรเกรดพรีเมียมที่เคยรบเร้าจะจากไป กลับเปลี่ยนท่าทีแบบ 180 องศาเสียอย่างนั้น! ไป๋จือจือ: “???” นี่พวกเจ้าเอาจริงหรือ? ข้ายังไม่ทันจะสวยขึ้นหรือผอมลงเลยนะ? หรือว่าพวกเจ้าแต่ละคนจะมีรสนิยมชอบของแปลก (ชอบคนอัปลักษณ์) กันแน่เนี่ย?

จูเพ่ยเพ่ย ต้องหาผู้ที่มีเหมยรัตติกาลบนหน้าผาก มาบำเพ็ญคู่เพื่อบรรลุวิชาขั้นสูงสุด และหลุดพ้นจากความตาย เมื่อรู้ว่าบุรุษผู้นั้นที่ต้องบำเพ็ญคู่ด้วย เป็นศิษย์พี่ของตนที่ออกไปฝึกวิชานอกสำนัก นางก็อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ที่ไปปล่อยไก่ตัวโตให้เขาเห็นก่อนหน้า ทว่า... ถ้าฝึกวิชาไม่สำเร็จนางจะต้องตาย ดังนั้นจูเพ่ยเพ่ยจึงงัดทุกแผนเข้าหาศิษย์พี่ผู้ใสซื่อ เพื่อเอาเขามาบำเพ็ญคู่ให้ได้ และแล้วนางก็ทำสำเร็จศิษย์พี่ใหญ่ของนางติดกับแล้ว เพียงแต่หญิงสาวหารู้ไม่ว่าศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางได้วางหมากเล่ห์กลลวงให้นางลงไปในกับดักเขาอย่างแนบเนียน

[หวานละมุน + พระเอกตามใจนางเอก + ยุคดึกดำบรรพ์ + โลกแห่งสัตว์อสูร + จบแบบมีความสุข] ไป๋อันอันใช้ตอร์ปิโดลูกเดียว ระเบิดตัวเองทะลุมิติเข้ามาในโลกแห่งสัตว์อสูร... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรดาชายหนุ่มสุดหล่อที่จ้องมองเธอด้วยสายตาร้อนแรง... ไป๋อันอันขอบอกเลยว่า: มีแค่เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือก ในเมื่อฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว แน่นอนว่าต้องเหมาหมดทุกคน! ... หมาป่าขาวตัวใหญ่: แม่นางน้อย ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี เสือตัวโต: ฮึ ถึงอย่างไรข้าก็จะตามเจ้าไป งูเหลือมยักษ์: แม่นางน้อยจะหนีไปไหน? มาออกไข่งูให้ข้าซะดีๆ วิหคเพลิง: ในเมื่อเป็นของข้าแล้ว แน่นอนว่าภรรยาว่าอย่างไร สามีก็ว่าตามนั้น มังกรดำตัวน้อย: พี่สาว ท่านปกป้องข้าได้หรือไม่? ข้ากลัวเหลือเกิน... เมื่อสัตว์อสูรสี่ตัวได้ยินคำพูดนี้ ก็หันมาจ้องมังกรดำตัวน้อยเป็นตาเดียว: เหอะ อายุตั้งเท่าไรแล้วยังจะมาทำตัวแอ๊บแบ๊วอีก? ลากมันไปเลาะเอ็นมังกรมาทำหนังยางให้แม่นางน้อยกระโดดเล่นดีหรือไม่? มังกรดำตัวน้อยถอยร่นอย่างมีชั้นเชิง: พวกท่านอย่าเข้ามานะ... ฮือๆ ๆ ... คำเตือน 1. นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายแบบรักเดียวใจเดียว เพื่อนๆ คนไหนที่ชอบพระเอกคนเดียว ข้ามไปได้เลยนะ~ 2. นางเอกเรื่องนี้บอบบางน่าทะนุถนอม ไม่ใช่สายสตรอง ใครที่ชอบนางเอกเก่งๆ ก็ข้ามได้เช่นกันจ้า~