เศร้าใจ

‘เขา’ ท้าทาย และเธอก็อยากได้… ส่วน ‘เธอ’ เหมือนกับน้ำจิ้มรสเด็ด…ที่ใคร ๆก็ต้องถามหา แต่กลับไม่ใช่เขา…

ในวันครบรอบ5ปีของการแต่งงาน จันทร์จ้าวได้รับรู้ความจริงว่าสามีที่นอนกอดกันทุกคืน"กำลังคบชู้"กับคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจ

“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็มาเอาเธอไปจากฉันไม่ได้ดาริน“ ”เพราะเธอคือของของฉัน!“ ”รินไม่อยากเป็นของพี่เพราะความเกลียด รินอยากเป็นของพี่เพราะพี่รักริน!“ แต่คงเป็นไปไม่ได้เพราะเขานั้นเกลียดแสนเกลียดเธอ!

เพราะพ่อเสีย และแม่แต่งงานใหม่ นภิศาจึงถูกแม่นำมาฝากกับเจ้านายเก่าในตอนที่เธอเริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เพราะกลัวปัญหาพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยง แต่เธอกลับต้องมาเป็นเด็กเลี้ยงของลูกชายเจ้าของบ้านตั้งแต่ที่ยังเรียนไม่จบ จนกระทั้งทำงาน ความสัมพันธ์ไม่ต่างจากเมียบำเรอ เมื่อเธอท้องเขาก็ให้ไปทำแท้ง แม้จะรักเขาแค่ไหน เธอก็ทนทำร้ายลูกอีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้แล้ว หนทางเดียวที่เธอจะหลุดพ้นจากพันธะที่ไร้ใจ และเพื่อการรักษาชีวิตลูกไว้ คือการหนีไปให้ไกลจากคนใจร้ายที่เธอรัก

"จำเอาไว้ ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแกเด็กในท้องเท่านั้น"แดเนียลเอ่ยด้วยความจำใจ "แค่นั้น จริงๆ เหรอ"นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ใช่ อย่าหวังว่าฉันจะรักเธอ ไม่มีทาง"

อยากได้ใบทะเบียนนักไม่ใช่หรือไง ก็เอาสิ! ฉันจดให้ แต่อย่าหวังว่าจะได้อะไรจากฉัน โดยเฉพาะหัวใจ! ________ การแต่งงานที่ไร้งานแต่ง การแต่งงานที่เหมือนกับการเอาตัวเธอเข้าแลกกับเงินเท่านั้น เคราะห์ซ้ำที่เจ้าบ่าวของเธอดันเป็นคนตาบอด แต่แม่เลี้ยงของเธอก็ยังยัดเยียดการแต่งงานที่ปราศจากความรักให้ เธอยินยอมทำตามทุกอย่างเพราะต้องการรักษาสิ่งสำคัญสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้ เมื่อแต่งงานโดยปราศจากความรัก ก็มีแต่ความดูถูก เหยียดหยามและเกลียดชัง ที่เจ้าบ่าวมอบให้เธอเท่านั้น

ในวันที่ฟ้าเล่นตลก มาเฟียคนหนึ่งปรากฏตัวท่ามกลางปัญหาของเธอ เพียงต้องการเงินสักก้อน ทำให้พราวฟ้านั้น ต้องใช้เรือนร่างและอิสระแลกมาอย่างไม่มีทางเลือก ต่อให้ต้องถูกจองจำทั้งชีวิต เธอก็ไม่สิทธิ์เลือก.... เพราะสถานะของเธอเป็นเพียงเมียอัตราจ้าง แต่ใครจะรู้ว่า วันใดวันหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ทำให้เธอ.... ตกหลุมรัก มาเฟียใจร้าย อย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

ในคืนงานเลี้ยงดารินทร์เผลอมอบกายให้ทิศตะวันชายผู้เป็นถึงประธานบริษัท เช้าวันต่อมา เขายื่นเงินให้เธอพร้อมคำพูดเย็นชา เธอรับรู้ได้ในทันทีว่าเขาต้องการให้เธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมขายศักดิ์ศรีแม้ในวันที่หัวใจอ่อนแอที่สุด เธอเลือกที่จะไม่รับเงินของเขา เมื่อข่าวลือกระฉ่อนไปทั่วว่าประธานหนุ่มมีสัมพันธ์กับพนักงานสาวในคืนงานเลี้ยงบริษัท เขาเชื่อว่าเธอเป็นคนปล่อยข่าว จึงต่อว่าเธออย่างไม่ฟังคำอธิบาย เพื่อรักษาศักดิ์ศรี เธอยอมลาออกโดยไม่เรียกร้อง เพื่อปิดข่าวฉาว ทิศตะวันประกาศหมั้นกับนางแบบคนดังลูกสาวเพื่อนพ่อ ทั้งที่ใจไม่เคยรู้สึกอะไร เพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าผู้หญิงในคืนนั้นคือเขมมิกานางแบบสาวดาวรุ่ง เกิดการหมั้นปลอม ๆ ขึ้น หลายเดือนผ่านไปเขาพบว่าเธอกำลังตั้งท้อง เด็กน้อยที่กำลังจะเกิดกลายเป็นโซ่ตรวจที่พันธนาการเธอและเขาเอาไว้ แต่เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อเธอตกเป็นบุคคลนิรนามที่ใคร ๆ ต่างก็พูดว่าเธอเป็น ‘มือที่สาม’ ระหว่างเขากับคู่หมั้น ทำให้กำหนดการแต่งงานถูกเลื่อนเข้ามา ท่ามกลางความบาดหมาง หัวใจของทั้งคู่กลับเริ่มเปลี่ยน แต่ในคืนแต่งงานของเขาเธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครหาเธอเจออีกเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอมีชีวิตอยู่ที่ไหน

‘เขา’ เมื่อหนึ่งปีก่อนโคตรรัก ‘เธอ’ มาก แต่ตอนนี้แม่งโคตรเกลียด!“ของเหม็นคาวอย่างเธอไม่มีใครเค้าอยากเอ.าหรอก!!”