โหดร้าย の小説・ストーリー

หญิงสาวผู้อวบอ้วนนำ้ร้อยกว่ากิโล ไม่เคยมีแฟน ไม่ต้องถามถึงสามีก็ไม่มีเช่นกัน วันหนึ่งเกิดลื่นเปลือกกล้วยตุยไป แล้ววิญญาณดันไปอยู่ในร่างนางร้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่ ในนิยายที่เคยอ่านนานมาแล้ว ไม่ต้องถามถึงวีรกรรม ตามตบหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้พระเอกของเรื่องคือท่านอ๋องหยางเล่อ คอยสกัดขานางเอกไม่ให้เข้าใกล้พระเอกยอดดวงใจ แต่อนิจจาพระเอกแสนจะรังเกียจเดียจ์ฉันท์นางร้าย เจอนางร้ายที่ไหนก็พยายามหลีกหนี แถมผู้คนก็ซุบซิบนินทา แสดงความรังเกียจในพฤติกรรมของนางร้าย น่าสงสารจริงหนอ เฝ้ารัก เฝ้าหวงคนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแล อย่ากระนั้นเลย ข้าจะปฏิวัติชีวิตของเจ้าเสียใหม่ หน้าก็งามปานจะล่มเมือง หุ่นหรือก็เซ็กซี่ขยี้ใจชาย เฮอะ !!จะแคร์ทำไมผู้แค่คนเดียว หาใหม่ไปเลยค่ะ ผู้แซ่บๆ มีออกมากมาย ฮ่าฮาฮา

นายหัวผู้เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ราชันไม่เคยคิดที่จะรักใคร เพราะเขาไม่เคยไว้ใจผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาจีบเขา แต่ใครจะไปเชื่อว่าหญิงสาวที่โดนกล้อนผม หน้าตาบวมช้ำ โดนโยนทิ้งไว้กลางทะเล จะกลายมาเป็นนายหญิงของเกาะ โดยที่ราชันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือใคร ปะการังหญิงสาวที่อยู่ดีๆไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือเวรกรรมอะไร ส่งให้เขาต้องได้มาช่วยชีวิตเธอ และยังจะต้องกลายมาเป็นสามีภรรยากันอีก นายหัวคิดแล้วก็ขำ สงสัยตัวเขาเองจะเลือกมากเกินไป พอถึงเวลาที่จะได้มีเมียจริงๆเลยไม่ต้องเลือกเลย

เชื่อว่าทุกคนต้องเคยคิด ถ้าหากว่าวันนั้นไม่ทำแบบนั้นทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าหากว่าไม่พูดแบบนั้น ทุกอย่างคงดีกว่านี้ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ถ้าหากว่าวันนั้นไม่รู้จักกันก็คงดี

เพื่อตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดู นางจึงยินยอมสวมนามออกเรือนแทนพี่สาวที่ป่วยหนัก เพื่อตอบแทนรักของสามี นางจึงยินยอมสวมนามออกรบแทนสามีที่หายตัวไป ห้าปีในสนามรบนางสู้สุดชีวิตต้านสุดกำลังจนได้เกียรติยศเป็นถึงรองแม่ทัพไร้พ่าย ทว่ายามหวนคืนจากสงครามกลับได้รับคำว่า "ทรยศ" เป็นผลตอบแทนจากพี่สาวและสามี "เจ้าเป็นตัวแทนพวกเรามา 5 ปีแล้ว ตอนนี้ก็สมควรส่งคืนเสียที" คมดาบที่ทะลุผ่านกายยังไม่เจ็บเท่าความจริงที่ได้ยินผ่านหู เปลวเพลิงที่โหมแรงยังไม่เท่าเพลิงแค้นที่ปะทุในอก ชีวิตนี้ข้าช่างโง่งม หากมีโอกาสอีกครั้งข้าจะไม่ยอมเป็นสตรีตัวแทนผู้ใด ราวสวรรค์เมตตา มอบกาลเวลาหวนคืน ยามที่เมิ่งหว่านชิงเปิดดวงตาขึ้นอีกครั้งกลับพบว่าตนเองยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนเถาฮวา ของตระกูลกู้ “นายท่าน อนุเสวี่ยกับคุณหนูเมิ่ง มาถึงแล้วขอรับ” เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทนของผู้ใด ความแค้นในชาติก่อนข้าจะทวงคืนกลับในชาตินี้ทั้งต้น ทั้งดอก!

ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปเพียงเพราะตามหาเพื่อนสาวคนสนิทที่หายไป เขาเข้ามาในชีวิตเธอ และทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นเพียงเพราะเธอต้องการรู้ความจริง ชีวิตที่มีความสุขของเธอหายไป เหลือแต่คราบน้ำตา ร่างกายที่แสนจะบริสุทธิ์ ถูกเขาพรากไปอย่างเลือดเย็น เขาบีบบังคับเธอทุกทาง จนเธอหมดหนทางที่จะต่อสู้ ชีวิตที่เคยสดใสหมองหม่นไปในพริบตา รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหวาน...ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ______________ เพราะเธอแส่หาเรื่อง ทำให้เขาต้องจัดการเธอให้หลาบจำ ความจุ้นจ้านของเธอทำให้เขาต้องลงมือด้วยตัวเอง เลือดบริสุทธิ์มันชั่งหอมหวาน... ไม่มีแม้แต่ความสงสาร ต่อให้เธอร้องขออ้อนวอนด้วยน้ำตา

น้ำหน้าอย่างแก จะมาเป็นเมียพวกเราได้เหรอ คนไร้สกุลใครจะเอาทำเมีย เป็นแค่นางบำเรอชั่วคราวก็ฝันแล้ว!" เขายอมเป็นเมียเพื่อแลกเงิน แต่กลายเป็นแค่ของเล่น และพอของเล่นกลายเป็นของรัก สามคุณชายเลยกลายเป็นโบ้ เรื่องย่อ

ปวีร์ อัศวภัชรกุล (วีร์) อายุ 32 ปี หนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน นิสัย : เย็นชา บ้างาน ขี้หึง ขี้หวง ไม่เจ้าชู้ ปรางทิพย์ จันวราสกุล (ปราง) อายุ 22 ปี นิสัย : ชอบช่วยเหลือคนอื่น ขยัน ประหยัด ตั้งใจเรียน เก่ง มีน้ำใจ “ใจเย็นสิเด็กน้อย นิ้วมันจะไปสู้เอ็นอุ่นๆได้ยังไง”ว่าเสร็จประธานก็ยืดตัวขึ้นจับแก่นกายชักขึ้นลงสองสามครั้งแล้วแยกขาหญิงสาวออกกว้างเพื่อที่จะได้แทรกตัวเข้าไปได้ ประธานหนุ่มเอาหัวปลายหยักไปเขี่ยถูไถบริเวณติ่งเสียว เป็นการทักทายร่องสวาทก่อนที่จะเช้าไปเชยชมความคับแน่นข้างใน “อ๊าส์ ครางชื่อผมวีร์ อื้ม เด็กน้อย” “อ๊ะๆ วีร์ขาปราง อ๊าๆ เสียวแรงๆค่ะ อื้อๆ ปรางไม่ไหวแล้วอ๊ะๆ เสียว” จะเป็นอย่างไรเมื่อเขาและเธอได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากที่คืนนั้นที่ทั้งสองได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันไป เมื่ออีกฝ่ายอยากลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับโหยหาสัมผัสที่เขาเคยได้มันจากเธออย่างไม่อาจลืมเลือนได้ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นทางกายจะแปรผันมาเป็นความรักได้อย่างไรและความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะลงเอยกันอย่างไร.....

เรื่องย่อ  เพราะความจนบวกกับสังคมที่ทำให้คนเปลี่ยนจากสัตว์ประเสริฐเป็นสัตว์นรก เฉกเช่นเดียวกับวันนี้วันที่เด็กวสาวผู้หน้าสงสารจะต้องเผชิญหน้ากับนักล่า อย่างพ่อกับแม่ของเธอ แก้วหญิงสาวผู้หน้าสงสารที่เกิดมาจากความมักง่ายของแม่ของเธอเอง แต่คนที่รับกรรมดันมาเป็นเด็กน้อยอย่างแก้ว ฟังดูแล้วไม่ค่อยแฟร์ใช่มั้ย แต่ก็เป็นไปแล้ว

“เธอโกหก ฉันเป็นแฟนคนแรกของเธอ เป็นทุกอย่างของเธอ เธอไม่มีทางจะลืมฉันได้ และเรามีลูกด้วย…!” เพี้ยะ! “คุณกับฉันเราไม่รู้จักกันมาก่อน คุณกับฉันเราไม่เคยเป็นแฟนกัน เราไม่เคยมีสตอรี่ดี ๆ ร่วมกัน คุณไม่ใช่ทุกอย่างของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องลืมคุณ เพราะฉันไม่เคยจำคุณ และคุณกับฉันเราไม่เคยมีลูกด้วยกัน คนที่ฉันรัก คนที่เป็นทุกอย่างของฉัน คนที่ฉันจำไม่เคยลืม คนที่เป็นพ่อของลูก และคนคนเดียวที่ฉันจะรักตลอดไปก็คือพี่ทราย ซึ่งเขาตายไปแล้ว เขาตายไปจากฉันแล้ว เขาเหลือไว้เพียงความทรงจำ คุณอย่าพูดถึงมันอีก ขอร้องอย่ามาจำ อย่าแสดงตัวว่าสงสารฉัน ฉันไม่ต้องการความสงสารจากคนอย่างคุณ ไม่ต้องการคำขอโทษในเรื่องนั้น เพราะคุณคือขุนแผน ขุนแผนที่เลวระยำ คุณมันเป็นคนละคน คุณเทียบพี่ทรายของฉันไม่ได้สักนิด อย่าพูดถึงเขา และอย่าพูดเรื่องของฉันอีก”

ในเมืองหลวงผู้คนต่างพูดว่าจ้าวหยวนเช่อเป็นคนจิตใจสงบไร้ความปรารถนา สูงส่งสง่างาม ดุจแสงจันทร์กระจ่างที่มองเห็นแต่มิอาจเอื้อม มีเพียงเจียงโย่วหนิงเท่านั้นที่รู้ว่า ยามลับหลังผู้อื่นพี่ชายของนางคนนี้ก็คือดวงไฟ เพียงสัมผัสนางก็พลันลุกโชนทันที ทั้งร้อนแรงและรุนแรง ในช่วงเวลาเร้นลับเหล่านั้น เขาเคยร้องเรียกนางว่า ‘ชิงชิง’ ด้วยเสียงที่แหบแห้งนับครั้งไม่ถ้วน ดึงนางเข้าสู่หายนะครั้งใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรียบง่ายไร้กิเลสอะไรกัน หลอกลวงกันทั้งเพ! ต่อมา จ้าวหยวนเช่อได้หมั้นหมายกับผู้อื่น เจียงโย่วหนิงจึงหอบสมบัติที่สะสมมาหลายปีหนีไปกลางดึก ทว่ากลับถูกเขาขวางไว้ท่ามกลางพายุหิมะที่โปรยปราย “เจียงโย่วหนิง เจ้าหนีไม่พ้นหรอก”