นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป

นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป

last updateÚltima actualización : 2024-12-18
Por:  LovedeeCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
28Capítulos
4.6Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

หญิงสาวผู้อวบอ้วนนำ้ร้อยกว่ากิโล ไม่เคยมีแฟน ไม่ต้องถามถึงสามีก็ไม่มีเช่นกัน วันหนึ่งเกิดลื่นเปลือกกล้วยตุยไป แล้ววิญญาณดันไปอยู่ในร่างนางร้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่ ในนิยายที่เคยอ่านนานมาแล้ว ไม่ต้องถามถึงวีรกรรม ตามตบหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้พระเอกของเรื่องคือท่านอ๋องหยางเล่อ คอยสกัดขานางเอกไม่ให้เข้าใกล้พระเอกยอดดวงใจ แต่อนิจจาพระเอกแสนจะรังเกียจเดียจ์ฉันท์นางร้าย เจอนางร้ายที่ไหนก็พยายามหลีกหนี แถมผู้คนก็ซุบซิบนินทา แสดงความรังเกียจในพฤติกรรมของนางร้าย น่าสงสารจริงหนอ เฝ้ารัก เฝ้าหวงคนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแล อย่ากระนั้นเลย ข้าจะปฏิวัติชีวิตของเจ้าเสียใหม่ หน้าก็งามปานจะล่มเมือง หุ่นหรือก็เซ็กซี่ขยี้ใจชาย เฮอะ !!จะแคร์ทำไมผู้แค่คนเดียว หาใหม่ไปเลยค่ะ ผู้แซ่บๆ มีออกมากมาย ฮ่าฮาฮา

Ver más

Capítulo 1

บทที่ 1 นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป

(Aria's POV)

I didn’t know how long I sat there, staring at the screen of my phone, trying to convince myself that the video I was seeing had to be fake. That it had to be some kind of edited nonsense or maybe some disgusting prank someone played on me.

But all I could see was my husband--Lucien Volkov was having sex with his secretary on his office desk, his secretary's hands were around his shoulders, her soft moans filling the audio like a mocking soundtrack.

His voice, his familiar voice, the same voice that once whispered “I love you” into my neck at night, was grunting in pleasure, praising her, touching her the way he used to touch me. His face was buried in her neck, just the way he knew I loved and his fingers held her waist like she was something precious, like she was something he wanted to keep forever.

I felt my chest tighten hurtfully that it almost knocked the breath out of me. My lips parted, trembling and my throat burned. For a moment, I couldn’t even blink, my eyes just stayed open, refusing to process the reality in front of me.

And then the first tear slid down my cheek with the weight of all the years I’d spent loving him, trusting him, defending him. Before it could fall to my jaw, I pressed my lips together tightly, trying to hold myself together. Because I needed a second, just one pathetic second to pretend that the man in that video wasn’t my husband.

Despite everything I had asked him, every single time he treated me badly, every time he dismissed my feelings, every time he came home with someone else's scent, every time I asked him if something was wrong, if he didn’t love me anymore, if he had someone else, he always looked me in the eye and lied.

“You’re overthinking things,” he would say, brushing his lips on my forehead, “You are the only woman I love.”

And like a fool, I believed him and I kept believing him.

He was good at making me feel like the problem.

Anytime I reacted to something he did, anytime I pointed out his sudden coldness, anytime I cried because I felt unwanted, unappreciated, invisible, he always turned it around.

“You’re too sensitive. You’re imagining things. You love drama.You need help, Aria. You overreact. How many times do I have to say it? You’re my wife, stop acting insecure.” he'd always say.

He gaslighted me until I started questioning my own sanity. I began apologizing for things I never even did. And the worst part? I defended him even when my own friends told me the truth.

“Lucien doesn’t love you, Aria,” they said. “A man who loves you wouldn’t treat you this way.”

I fought them. I defended him like he paid my soul to, because I trusted him, because I had already invested too much of myself into him, because I kept remembering the man he used to be.

The man he was when we first got married. The man who used to bring me breakfast in bed. The man who held my hand every night until he fell asleep. The man who kissed me in the middle of conversations just because he couldn’t help himself. The man who introduced me to people with pride in his voice. The man who looked at me like I was the only woman in the world.

And all of a sudden, he started coming home late, ignoring my texts, refusing to touch me like he used to. When I asked him what had changed, he made me feel stupid. He made me feel like I was the one ruining the marriage.

He became toxic, manipulative, he belittled my feelings, minimized my pain, turned every conversation into an argument that ended with me apologizing.

Yet I stayed, I stayed because I didn’t know how to leave.I stayed because I thought marriage meant endurance. I stayed because I didn’t have the confidence to slam divorce papers onto his desk and walk out with my dignity.

I stayed because I still loved him...even when he made it so hard.

Another tear slipped down my face, I sniffed and sat on the bed, my body heavy with exhaustion.

The disrespect had been echoing for months. And not just from him, his mother always had something to say about me, sharp, poisonous remarks that pricked at my confidence.

“You’re not doing enough as his wife. You should try harder to make him happy. Lucien deserves better. You don’t even look like someone who takes care of her husband.”

And he let her say it. He let her reduce me, step by step, until I hardly recognized myself.

Sometimes he came home with a scent that wasn’t mine, a woman's perfume, floral and too sweet, clinging to his shirt. When I asked, he’d laugh.

“You’re paranoid. It’s from the office.”

But this video, this wasn’t paranoia, this wasn’t an overreaction, this was proof, proof of the betrayal I had felt in my bones long before I ever saw it.

I wiped my cheeks with the back of my hand, even though the tears kept falling. My chest rose and fell shakily. My breath stuttered. I felt like something inside me was breaking, splintering into pieces and I wasn’t sure before I could put it back together.

My mind drifted to the earlier days of our marriage. The days he’d call me three times just to hear my voice. The nights we stayed up talking until morning. How we danced in the kitchen while cooking. How he’d carry me to bed when I fell asleep on the couch.

How he’d tell me, “You’re the best thing that ever happened to me.”

What happened to that man? Where did he go? Who is this stranger wearing my husband’s face?

We’ve been married for two years. Two long, suffocating, confusing years filled with moments of love and moments of agony. I kept hoping he would go back to the man he used to be. I kept giving him chances. I kept thinking my love could fix him, heal him, bring him back.

But love doesn’t fix someone who chooses to break you.

Love doesn’t save someone who doesn’t want to be saved.

Love doesn’t magically erase toxicity.

I wiped my tears again, though they kept falling stubbornly. Because this time… this time, I think something in me finally snapped.

Maybe it’s not too late to walk away. Maybe it’s not too late to choose myself. Maybe I’ve been holding onto a man who let go of me a long time ago.

He clearly doesn’t want me anymore. And I deserve more than this. I deserve more than lies and manipulation and being made to feel like I’m unlovable.

But walking away, even thinking about it hurt so deeply. I can’t even imagine my life without him. He has been a part of every single dream I built, every future plan I had, every prayer I whispered at night.

And loving him wasn’t the problem, loving him was easy.

The problem was that he stopped loving me back.

The tears finally burst from me, no longer slow or controlled. They ran down my face freely as I hugged my arms around myself, trying to self-soothe myself.

It hurts too much, too much for one heart to bear.

He’s cheating, gaslighting, manipulating, hurting me. And he’s doing all of it for no fucking reason.

And maybe the truth is, maybe he fell out of love a long time ago, and I just didn’t want to see it.

And it's high time I walk away.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
28 Capítulos
บทที่ 1 นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป
ร่างอวบลืมตาขึ้นมาอย่างตระหนก กวาดตามองไปรอบๆเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา เตียงโบราณ ของตกแต่งโบราณเหมือนในซีรีย์ที่เคยดู ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด "โอ้ยเจ็บชะมัด" คงไม่ใช่ความฝันแล้วล่ะ เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กวิ่งเข้ามาหา"คุณหนูฟื้นแล้ว นายท่านเป็นห่วงมากเลยค่ะ" ร่างอวบหันไปมองเห็นผู้หญิงแต่งตัวโบราณหน้าตื่นตระหนก แววตาเป็นห่วงเป็นใย"ท่านอ๋องจะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ นายท่านส่งคนไปแจ้งท่านอ๋องแล้ว คุณหนูรีบแต่งตัวเถิดนะเจ้าคะ" ร่างอวบกระพริบตาอย่างงงงวย "ท่านอ๋องคือใคร และข้าเป็นใคร" ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนกตกใจ "คุณหนูท่านจำอะไรไม่ได้เหรอเจ้าคะ สงสัยที่ตกน้ำเมื่อวานได้รับความกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ" นางอวบชะงักไป"เอาเป็นว่าข้าชื่ออะไร ที่นี่ที่ไหน"ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนก "คุณหนูชื่อหลี่ม่านอี้เจ้าคะ ที่นี่คือจวนท่านเสนาบดีหลี่ คุณหนูเป็นบุตรสาวคนโตของท่านเสนาบดีหลี่เจ้าคะ" ร่างอวบทบทวนความทรงจำ ตายแล้วข้าลื่นเปลือกกล้วยเมื่อวานตอนออกไปเซเว่นปากซอย จนวิญญาณหลุดเข้ามาในร่างนางร้ายหลี่ม่านอี้ในนิยายที่เคยอ่าน โถ่ถัง จะข้ามภพทั้งทีทำไมไม่ได้เป็นนางเอก ต้องมารับบทนางร้ายที่ใคร
Leer más
บทที่ 2 นางร้ายจะเลิกรักแล้ว
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ท่านอ๋องมาแล้วขอรับ” เสียงบ่าวรับใช้ชายตะโกนเข้ามา ชิงเอ๋อรีบกระวีกระวาดไปเปิดประตูห้องและหลีกทางให้ร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้ามา หลี่ม่านอี้ตัวปลอมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามา เมื่อมองเห็นหน้าร่างสูงชัดเจนพลันตาค้างตกตะลึงไปชั่วขณะ โอ้แม่เจ้า ในนิยายบรรยายว่าพระเอกหล่อเหลา ตัวจริงหล่อจนพระเอกซีรีย์ที่เคยดูชิดซ้ายไปเลย มิน่าเล่า นางร้ายถึงพยายามดิ้นรนทุกวิถีทางให้ได้แต่งงานกับเอก ระหว่างที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ ก็ต้องตกตะลึงกับวาจาขอพระเอกหน้าหยก“สร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจจากข้าอีกตามเคย ไม่ว่าเจ้าจะทำยังไง ข้าก็ไม่มีวันสนใจหญิงแพศยาอย่างเจ้าหรอกรู้เอาไว้เสียด้วย” ปากร้ายเสียด้วย หลังจากได้ยินวาจาบาดหูทิ่มแทงใจและสีหน้าแสดงความรังเกียจเดียจ์ฉันท์ของพระเอกอ๋องหยางเล่อ ที่แม้เดินเข้ามาในห้องก็แทบจะไม่อยากจะเข้าใกล้ แม้พูดด้วยก็แทบไม่อยากจะมองหน้า พลันหน้าอกของนางร้ายเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ม่านอี้พยายามกลั้นใจและบอกตัวเอง ฉันไม่ใช่หลี่ม่านอี้คนก่อน ตอนนี้ฉันเป็นนิวหลี่ม่านอี้เพราะฉะนั้นคำพูดร้ายกาจของคนตรงหน้าไม่สามารถจะทำอะไรฉันได้อีกต่อไป“ข้ารู้ว่าท่านรังเกียจข
Leer más
บทที่ 3 จะพยายามเป็นคนใหม่
เสียงไก่ขันปลุกร่างอวบให้ลุกขึ้นมา หลังจากลงจากเตียงก็สะบัดแข้งขา ยืดเส้นสายเตรียมออกกำลังกาย “คุณหนูตื่นแล้วเหรอเจ้าคะ บ่าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ จะรับข้าวเช้าที่นี่หรือไปที่เรือนใหญ่เจ้าคะ” นางร้ายบิดตัวไปมาทำท่าโยคะเพื่อยืดเส้นสายไปพลาง “ไปกินข้าวกับท่านพ่อดีกว่า ข้าต้องการทบทวนความทรงจำเพิ่มเติม และไปเดินดูรอบๆจวนด้วย” หลังออกกำลังกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คนงามก็เดินตรงไปเรือนใหญ่เพื่อพบบิดา “ม่านเอ๋อของพ่อ เจ้าหายดีแล้วเหรอลูก” เสนาบดีหลี่เดินตรงเข้ามาโอบกอดบุตรสาว“เจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกหายดีแล้วเลยมารับอาการเช้าเป็นเพื่อนท่านพ่อ ก่อนที่ท่านจะเข้าวังเจ้าค่ะ” เสนาบดีหลี่สีหน้าสดชื่นขึ้นมาทันทีที่ลูกสาวหายดี พลางประคองลูกสาวเดินไปนั่งโต๊ะเพื่อรับอาหารเช้าด้วยกัน ระหว่างรับประทานอาหารก็คุยกันไปพลางอย่างมีความสุข ”ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกมีเรื่องจะขอร้องท่านพ่อ “มีเรื่องอะไรพูดกับพ่อได้ทุกเรื่อง” เสนาบดีหลี่พูดพลางมองใบหน้าที่สดชื่นขึ้นของบุตรสาว “ลูกไม่ต้องการแต่งงานกับท่านอ๋องหยางเล่อแล้วเจ้าคะ” เสนาบดีหลี่ มีท่าทางตกใจกับคำพูดของบุตรสาว “เกิดอะไรขึ้น เจ้ามีเรื่องขัดใจอะไรกับท่านอ๋องหรือเปล่า ”
Leer más
บทที่ 4 บางอย่างแปลกไป
หลังจากเดินตัวปลิวเพื่อหนีหน้าใครบางคน หลี่ม่านอี้หมดอารมณ์เดินเที่ยวเล่น กลัวจะต้องเผชิญหน้ากับคนที่ไม่อยากเจออีก ชวนชิงเอ๋อกลับจวน ก่อนกลับเจอแม่ค้าขายผักนั่งอยู่ข้างท้ายตลาด ผักเหลือเต็มแผงทั้งที่สายมากแล้ว ก็เลยสั่งชิงเอ๋อเหมาผักแม่ค้าทั้งหมดกลับจวนเพื่อนำไปใช้ที่โรงครัวแม่ค้าต่างพากันตกตะลึง เนื่องจากข่าวลือของลูกสาวเสนาบดีหลี่ ที่ตบตีกับผู้หญิงไปทั่วเพราะหึงหวงท่านอ๋องหยางเล่อ ทั้งเกะกะระรานคุณหนูหลันบุตรสาวเสนาบดีการคลัง เนื่องจากคิดว่าท่านอ๋องมีใจให้คุณหนูหลันดังกระฉ่อนไปทั่วเมือง ไม่คิดว่าสตรีร้ายกาจผู้นั้นจะเป็นคนเดียวกับนางฟ้าที่เหมาผักในวันนี้ ต่างวิจารณ์กันเซ็งแซ่ว่าข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นความจริงหรือไม่ หลังจากกลับมาถึงจวน นางร้ายคนงามเข้าครัวแสดงฝีมือทำกับข่าวให้ท่านพ่อชิมหลังจากกลับจากวังหลวง บ่าวไพร่ในครัวพากันตะลึง กับท่าทางคล่องแคล่วในการทำอาหารและสั่งงานบ่าวไพร่ เพราะร้อยวันพันปีคุณหนูไม่เคยย่างกลายเข้ามาในครัว ปกติคุณหนูหลี่ม่านอี้ เอาแต่แต่งตัวสวยงาม เดินฉุยฉายไปมา ไม่สนใจงานบ้านหรือการดูแลจวน วิ่งตามท่านอ๋องหยางเล่อจนคนเล่าลือไปทั้งเมืองว่าไม่มียางอาย ตามเฝ้าแต
Leer más
บทที่ 5 พระรองปรากฏตัว
ร่างสูงเฝ้าแอบมองคนสวยโต๊ะข้างๆ ครุ่นคิดหาทางทำความรู้จัก จนคนสวยหันมาสบตาจึงยิ้มให้ คนสวยส่งยิ้มน่ารักตอบกลับมา จึงลุกขึ้นเดินไปแนะนำตัว “ข้าหนิงเฉินคุน ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางคนสวย” นางร้ายร่างอวบส่งยิ้มตอบ “ข้าชื่อ หลี่ม่านอี้เจ้าคะ ” คนหล่อทำท่าคิดและยิ้ม “ข้าขอเป็นสหายสักคนแม่นางจะรังเกียจหรือไม่”คนสวยส่งยิ้มเป็นมิตร“หากท่านไม่รักเกียจที่จะคบกับข้าหลี่ม่านอี้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงข้าก็ยินดีเป็นสหายท่าน” หนุ่มหน้าขาวยิ้มถูกใจพลางยื่นมือมาจับกับนางร้ายคนสวย “มื้อนี้ข้่าขอเป็นเจ้ามือ และหากทานมื้อนี้เสร็จแล้วอยากชวนแม่นางไปเดินย่อยอาหารกันจะให้เกียรติข้าคนนี้หรือไม่ ม่านอี้ยิ้มรับพลางตอบตกลงหลังอาหารทั้งสามคนพากันมาเดินเล่นชมข้าวของตามรายทาง มีหลายอย่างน่าสนใจ เป็นสิ่งของแปลกใหม่ที่ม่านอี้ไม่เคยพบมาก่อนอยู่ในโลกปัจจุบัน ขณะเดินผ่านภัตตาคารหงส์เหินที่เป็นภัตตาคารชื่อดังในเมือง พลางชี้ชวนกันดูสิ่งของที่วางขาย ตาคมกริบคู่หนึ่งมองลงมาจากบนชั้นสองของภัตตาคาร สีหน้าบึ้งตึงอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาทันที เพราะอย่างนี้สินะ ถึงได้หายไปจากชีวิตเขาหลายวัน คงได้ที่หมายใหม่น่าสนใจ เพราะคิดว่
Leer más
บทที่ 6 ไม่รักจะหวงทำไม
ร่างอวบผลักหน้าอกคนใจร้ายอย่างแรง จากนั้นสะบัดฝ่ามือตบหน้าดังฉาด ร่างสูงหน้าหันไปตามแรงตบ ชะงักไปชั่วครู่ “ข้าขอโทษ“ ส่งสายตาเว้าวอนให้คนตัวเล็ก ”ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า ไม่ต้องการเห็นหน้า ข้าก็ทำตามที่ท่านต้องการแล้วไง จะมาตอแยข้าเพื่ออะไร่างร “คนหล่อนิ่งงันไป เพราะแม้แต่ตัวเองก็ตอบคำถามนี้ไม่ได้ ว่าทำไมถึงหงุดหงิดไม่พอใจที่คนตัวเล็กมีท่าทีสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น “คุณหนูหลี่ท่านอยู่ที่นี่เอง ข้าตามหาท่านอยู่ตั้งนาน พระสนมรอนานแล้วรีบไปกันเถอะ “ เสียงขันทีคนสนิทของพระสนมหลี่ดังขึ้นหลี่ม่านอี้หันไปตามเสียงเรียก และรีบสาวเท้าตามไปทันที ทิ้งร่างสูงให้มองตามไปจนสุดสายตา กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น สตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าทั้งที่น่าจะมีอายุมากแต่ยังมีความสวยงาม อ่อนกว่าวัยอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางสง่างามสมเป็นพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ คุณหนูหลี่ทำความเคารพพระสนมสิขอนับ เสียงขันทีหวางคนสนิทพระสนมร้องเตือนเมื่อเห็นร่างงามมัวแต่ตะลึงมองหน้าพระสนม ”ถวายบังคมพระสนมหลี่เจ้าค่ะ“ทันทีที่พบหน้าหลานสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน “เข้ามาสิหลานป้า ไม่ต้องมากพิธี เป็นอย่างไรบ้างไม่มาหาป้าเสียนาน ”พระสนมกวักมือเรียกหลาน
Leer más
บทที่ 7 เริ่มกิจการค้าใหม่
หลังอาหารเช้า ม่านอี้ออดอ้อนท่านพ่อขอไปทำการค้าหลังจากคิดทบทวนมาหลายวันว่าจะเปิดร้านขายเครื่องแต่งกายบุรุษและสตรีในตลาด ตอนแรกท่านเสนาบดีไม่ต้องการให้บุตรสาวไปเหน็ดเหนื่อยตรากตรำทำงานอะไรอีก เพราะลำพังสมบัติพัสถานที่มีมากมายจนกินใช้ในชาตินี้ก็ไม่หมด แต่เห็นความตั้งใจและแววตาที่มุ่งมั่นของบุตรสาวเลยจำต้องยอมให้พ่อบ้านไปจัดการเรื่องห้องแถวในตลาดเพื่อใ้ห้บุตรสาวทำการค้า หลังที่เตรียมการอยู่หลายวัน ร้านก็เสร็จสมบูรณ์ จากประสบการณ์ที่มีในอดีตจากการทำร้านเสื้อผ้าและเป็นดีไซเนอร์ทำให้การทำงานรวดเร็วจนเปิดร้านเครื่องแต่งกายบุรุษและสตรีได้อย่างสมบูรณ์สวยงามตรง ตามความต้องการของหลี่ม่านอี้หลังจากเปิดร้านได้หลายวันก็เป็นที่ตอบรับของผู้คนหลากหลายคุณหนูตามจวนต่างๆก็มาอุดหนุนกันอย่างคับคั่ง ทำให้ต้องรับ คนงานเพิ่มอีกหลายหลายคน อยู่มาวันหนึ่งก็มีลูกค้าใบหน้าคุ้นเคยเข้ามาอุดหนุน “ ไม่ได้พบกันเสียหลายวัน มื้อกลางวันนี้ข้าขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารเจ้าได้หรือไม่” หลี่ม่านอี้ตอบรับคำชวน ของหนิงเชิงคุน ด้วยความเต็มใจ ทั้งสองเดินออกไปหาร้านอาหาร ที่น่าสนใจ จนเจอร้านหนึ่งที่เปิดใหม่เลยชักชวนกันเข้าไปลิ้มลอง
Leer más
บทที่ 8 ไหน้ำสัมแตกเบาๆ
เมื่อแหวกสาปเสื้อออกกว้าง จนเห็นเอี่ยมตัวในที่ใช้ปิดบังทรวงอกอวบ เห็นผลอิงเถานูนเด่นออกมาทั้งสองลูก ท่านอ๋องหนุ่มก็อดใจไม่ไหวใช้ลิ้นไ้ล้เลีย ชิมผลอิงเถาข้างหนึ่งจนร่างบางสั่นระริก ส่วนมืออีกข้างก็บีบนวดทรวงอกอวบอีกข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน “อ๊ะ อย่าเพคะ ” ร่างอวบอิ่มพยายามทุบอกร่างหนาให้หยุดการกระทำที่รุกรานนี้ “ไม่ เปิ่นหวางจะไม่หยุดหรอก หากเจ้าร่านนัก ทำไมไม่บอกข้าจะวิ่งไปหาคนอื่นทำไม”ร่างหนาไม่หยุดการทำล่อแหลมนี้ พลางอ้าปากอมอกอวบเข้าไปเต็มปากพลางไล้เลียดูดดึงอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนทารกดูดนมมารดาก็มิปาน ร่างอวบสั่นระริก พลางร้องครางกระเส่า เสียวซ่านตรงกลางกลายขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “อ๊ะ อ๊ะ อย่าเพคะ อูย” น้ำหวานกลางกายไหลซึมออกมาด้วยความเสียวกระสัน ร่างหนายกร่างบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน กวาดทุกสิ่งบนโต๊ะร่วงกราวลงไปบนพื้นอย่างไม่สนใจสิ่งใด ปลดผ้าคาดเอวนางร้ายออกจนหมด ดึงทึ้งเสื้อผ้าออกจนกายเปลือยเปล่า และตรงเข้าดูดดึงอกอวบอย่างรุนแรงทั้งไล้เลียดูดดึงอกอวบเข้าไปเต็มปาก จนร่างอวบสั่นสะท้าน จากนั้นมือแกร่งตรงเข้าตะปบตรงเนินอวบอิ่มด้านล่างขยำขยี้อย่างเมามัน ใช้นิ้วชี้กรีดกลางร่องไปมา “อ๊ะ อ๊ะ
Leer más
บทที่ 9 ผัวที่ดีคือผัวใหม่
คล้อยหลังร่างสูงที่ผลุนผลันออกไป ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้ ชิงเอ๋อวิ่งเข้ามาสีหน้าแตกตื่น "คุณหนูเจ้าคะ เป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋องทำอะไรคุณหนูหรือไม่เจ้าคะ" ม่านอี้ส่ายหน้า"ไม่มีอะไรหรอกชิงเอ๋อ อากาศมันร้อนกระมัง คนเลยบ้าๆบอๆ อย่าใส่ใจเลย" ตาอ๋องนี่ท่าจะบ้า ตัวเองวิ่งเข้ามาเสนอตัวแท้ๆเชอะ คิดว่าหญิงยุคใหม่อย่าข้าจะแคร์รึ ผัวที่ดีคือผัวใหม่จ้า หลังจากวันนั้นหลี่ม่านเอ๋อก็ไม่ได้สนใจในความเป็นไปของท่านอ๋องหยางเล่อ หากรู้ข่าวว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือจะไปที่ไหน หลี่ม่านเอ๋อจะหลักเลี่ยงที่จะไม่ไปที่นั่น พยายามไม่พบเจอหรือพูดถึงคนร่างสูงอีก ทำงานทั้งวัน เนื่องด้วยกิจการกำลังไปได้ด้วยดี มีคุณหนูหลายคนให้ความสนใจเสื้อผ้าแบบใหม่ จึงมีคนมาสั่งตัดเป็นจำนวนมาก งานล้นมือทำให้ไม่ว่างคิดถึงใครวันหนึ่งท่านพ่อแจ้งว่าพระสนมต้องการให้หลานสาวคนโปรดไปออกงานชมดอกไม้ที่วังหลวงที่จะจัดขึ้นในปีนี้ให้ได้ จึงทำให้จำเป็นต้องไปงานนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องเตรียมเสื้อผ้าไปงานนี้ อย่างพิถีพิถัน เนื่องจากต้องโปรโมทร้านเสื้อผ้าของตนเอง ชุดที่ไปงานต้องสวยงามเลอค่าเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นจะเสียชื่อร้านเสื้อผ้าที่กำลังมาแรง เช
Leer más
บทที่ 10 แต่งงานกันเถอะ
องค์รักษ์หม่า วางร่างบางลงตรงหน้าท่านอ๋องหนุ่ม ท่านอ๋องมองร่างอวบด้วยสายตากราดเกรี้ยว "ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าเจ้าเป็นของข้าจะให้คนอื่นมาแตะต้องเจ้าไม่ได้ " ร่างหนาคาดคั้นร่างอวบขณะที่เอื้อมมือไปรวบเอวบางของนางไว้ " ปล่อยข้านะ ข้าเป็นของท่านเมื่อไหร่กัน อย่ามาขี้ตู่นะ ข้าไม่ใช่ของๆใครทั้งนั้น ข้ายังไม่ได้แต่งงงาน หรือหมั้นหมายกับผู้ใด" ดวงตาคมยิ่งส่งกระแสความเกรี้ยวกราดมากขึ้น"ถ้าอย่างนั้นข้าจะเตือนความจำเจ้าเอง ว่าเจ้าเป็นเมียใคร" สิ้นคำ ปากหนาก็ฉกวูบลงมาดูดดึงริมฝีปากบางอย่างรุนแรง ขบกัดริมฝีปากล่างของนางเบาๆ ร่างอวบเผลออ้าปากร้องประท้วง ปลายลิ้นหนาก็ฉบวูบเข้าไปในปากเล็ก ไล่ต้อนพัวพันลิ้นเล็กอย่าไม่ยอม จนในที่สุดลิ้นเล็กก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เข้าพัวพันร้อยรัดเกาะเกี่ยวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนร่างบางรู้สึกวูบวาบบริเวณท้องน้อยเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยกระพือปีกอยู่ในท้อง จูบที่เคยรุนแรงค่อยลดลงจนเปลี่ยนเป็นดูดดื่มเรียกร้อง มือหนาสัมผัสไปบนทรวงอกอวบบีบเค้นอย่างมันมือเมื่อปล่อยปากบางเป็นอิสระ ริมฝีปากหนาค่อยไล่จูบเล็มลงมาเรื่อยๆ จากสองแก้มแดงก่ำค่อยๆเลาะเล็มมาตามลำคอ แม้ใบหูก็ไม่เว้นที่จะใช้
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status