นางร้ายคนนี้จะไม่โง่งมอีกต่อไป

ร่างอวบลืมตาขึ้นมาอย่างตระหนก กวาดตามองไปรอบๆเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา เตียงโบราณ ของตกแต่งโบราณเหมือนในซีรีย์ที่เคยดู ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด "โอ้ยเจ็บชะมัด" คงไม่ใช่ความฝันแล้วล่ะ เสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กวิ่งเข้ามาหา"คุณหนูฟื้นแล้ว นายท่านเป็นห่วงมากเลยค่ะ" ร่างอวบหันไปมองเห็นผู้หญิงแต่งตัวโบราณหน้าตื่นตระหนก แววตาเป็นห่วงเป็นใย

"ท่านอ๋องจะมาเยี่ยมเจ้าค่ะ นายท่านส่งคนไปแจ้งท่านอ๋องแล้ว คุณหนูรีบแต่งตัวเถิดนะเจ้าคะ" ร่างอวบกระพริบตาอย่างงงงวย "ท่านอ๋องคือใคร และข้าเป็นใคร" ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนกตกใจ "คุณหนูท่านจำอะไรไม่ได้เหรอเจ้าคะ สงสัยที่ตกน้ำเมื่อวานได้รับความกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่าเจ้าค่ะ" นางอวบชะงักไป"เอาเป็นว่าข้าชื่ออะไร ที่นี่ที่ไหน"

ร่างเล็กมีสีหน้าตระหนก "คุณหนูชื่อหลี่ม่านอี้เจ้าคะ ที่นี่คือจวนท่านเสนาบดีหลี่ คุณหนูเป็นบุตรสาวคนโตของท่านเสนาบดีหลี่เจ้าคะ" ร่างอวบทบทวนความทรงจำ  ตายแล้วข้าลื่นเปลือกกล้วยเมื่อวานตอนออกไปเซเว่นปากซอย จนวิญญาณหลุดเข้ามาในร่างนางร้ายหลี่ม่านอี้ในนิยายที่เคยอ่าน โถ่ถัง จะข้ามภพทั้งทีทำไมไม่ได้เป็นนางเอก ต้องมารับบทนางร้ายที่ใครก็เกลียดชังโดยเฉพาะพระเอก  เรียกว่าเกลียดนางร้ายคนนี้เข้ากระดูกดำ แต่จะว่าไปนางร้ายคนนี้นิยายบรรยายว่างามล่มเมืองนี่นา เอาวะยังมีข้อดีคือจากคนอ้วนน้ำหนักร้อยกว่ากิโล ต้องเข้ามาอยู่ในร่างผอมเพียว สวยงามปานนางฟ้า ฮ่าฮ่าฮา

"ไม่ต้องตกใจไป เอากระจกมาให้ข้า หมายถึงอะไรที่ใช้ส่องหน้าน่ะ" ร่างเล็กรีบไปนำคันฉ่องมาให้  นางร้ายเห็นตัวเองแทบตกตะลึง ในที่สุดข้าก็เป็นคนสวยกับเขาสักที ขณะที่กำลังเห่อรูปลักษณ์ใหม่อยู่นั้น "เมื่อกี้เจ้าบอกว่าท่านอ๋องกำลังจะมาเยี่ยมข้าใช่ไหม เอ่อ เจ้าชื่ออะไรนะ " หันไปถามร่างเล็กข้างๆ "ชิงเอ๋อ เจ้าคะ" "โอเค ชิงเอ๋อไม่ต้องตกใจไป ข้าขอตั้งสตินิดหนึ่งก่อน ข้าตกน้ำเมื่อวานทำให้ข้าเสียความทรงจำบางอย่างไป ขอเวลาข้าทบทวนความจำสักพัก ระหว่างนี้เจ้าช่วยเล่าเรื่องราวของข้าเผื่อว่า จะทำให้ข้าฟื้นความทรงจำได้เร็วขึ้น“