Masukหญิงสาวผู้อวบอ้วนนำ้ร้อยกว่ากิโล ไม่เคยมีแฟน ไม่ต้องถามถึงสามีก็ไม่มีเช่นกัน วันหนึ่งเกิดลื่นเปลือกกล้วยตุยไป แล้ววิญญาณดันไปอยู่ในร่างนางร้ายชื่อเสียงฉาวโฉ่ ในนิยายที่เคยอ่านนานมาแล้ว ไม่ต้องถามถึงวีรกรรม ตามตบหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้พระเอกของเรื่องคือท่านอ๋องหยางเล่อ คอยสกัดขานางเอกไม่ให้เข้าใกล้พระเอกยอดดวงใจ แต่อนิจจาพระเอกแสนจะรังเกียจเดียจ์ฉันท์นางร้าย เจอนางร้ายที่ไหนก็พยายามหลีกหนี แถมผู้คนก็ซุบซิบนินทา แสดงความรังเกียจในพฤติกรรมของนางร้าย น่าสงสารจริงหนอ เฝ้ารัก เฝ้าหวงคนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแล อย่ากระนั้นเลย ข้าจะปฏิวัติชีวิตของเจ้าเสียใหม่ หน้าก็งามปานจะล่มเมือง หุ่นหรือก็เซ็กซี่ขยี้ใจชาย เฮอะ !!จะแคร์ทำไมผู้แค่คนเดียว หาใหม่ไปเลยค่ะ ผู้แซ่บๆ มีออกมากมาย ฮ่าฮาฮา
Lihat lebih banyakร่างหนาเฝ้าขยับโยกเรือนกายในร่องสวยของเมียสาวอย่างรุนแรงทั้งคืน ผ่านไปหลายเดือน เช้าวันหนึ่งชิงเอ๋อตื่นขึ้นมา พลางขยับตัวลุกขึ้น ยกมือหนาออกจากเอว พลันรู้สึกพะอืดพะอม รีบลุกออกไปอาเจียนข้างนอกห้อง กลัวรบกวนการนอนของท่านแม่ทัพ ซื่อหลัน รีบวิ่งเข้ามาดูแล อนุชิง จนอาการดีขึ้นแล้วพยุงอนุชิงเข้ามานั่งในห้อง ท่านแม่ทัพตื่นขึ้นมาลืมตามองเมียรักเห็นนั่งหน้าซีดเผือด ท่าทางอ่อนแรง ก็ผุดลุกขึ้น สั่งให้ซื่อหลัน ไปบอกให้พ่อบ้านไปตามท่านหมอมาดูอาการของอนุชิง ร่างหนาโอบประคองเมียรักไปนอนบนเตียง พลางนั่งอยู่ข้างๆเป็นเพื่อน ครู่ใหญ่ท่านหมอก็กระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง เมื่อตรวจอาการอนุชิงแล้ว "ท่านแม่ทัพ จะได้คุณหนูน้อยๆแล้วนะขอรับ " ร่างหนาตะลึงงัน ผุดลุกขึ้นโอบกอดเมียรักแน่น ชิงเอ๋อเจ้าจะมีเจ้าตัวน้อยให้พี่แล้วนะ "ซื่อหลันดูแลนุชิงให้ดีนะ ไม่ให้ทำอะไรหนักๆเด็ดขาด ไปบอกให้พ่อบ้านส่งคนมารับใช้ที่เรือนนี้เพิ่มอีก 2คน ข้าไม่ต้องการให้เมียกับลูกของข้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด ท่านแม่ทัพยิ้มสุขใจ หน้าบ้านเป็นจานเชิง ฮูหยินใหญ่เมื่อรู้ข่าวอนุชิงตั้งครรภ์ ดีใจจนเนื้อเต้น เพราะรอคอยหลานคนแรกมานานแล้ว รีบไปหาอนุชิ
รุ่งสางวันต่อมาชิงเอ๋อตื่นขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เสร็จเรียบร้อย เมื่อท่านแม่ทัพตื่นขึ้น ก็ปรนนิบัติอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ท่านแม่ทัพดึง ชิงเอ๋อมาโอบกอดแน่น "ไม่ต้องกังวลนะ พี่อยู่ข้างๆจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง วันข้างหน้าพี่เขื่อว่าท่านแม่จะรักเจ้าเหมือนพี่ "จากนั้นจูงมือกันไปเรือนฮูหยินใหญ่ เพื่อยกน้ำชา ฮูหยินใหญ่นั่งรออยู่ในห้องโถงมองสองผัวเมียจูงมือกันเข้ามาหน้าตาชื่นบาน ก็อดที่จะคิ้วกระตุกน้อยๆไม่ได้ เชอะ !! แต่งอนุเข้ามาวันเเดียว ดูจะหลงไหลมันเต็มที่ ชิงเอ๋อเดินมาถึงก็คุกเข่าลงต่อหน้าแม่สามี ท่านแม่ทัพพยักหน้าให้บ่าวรับใช้นำน้ำชามาส่งให้ชิงเอ๋อ ชิงเอ๋อรับน้ำชามายื่นให้แม่สามี ด้วยกิริยานอบน้อม ฮูหยินใหญ่รับน้ำชาไว้ พลางใช้หางตามองชิงเอ๋อตอนนี้เจ้าเป็นอนุของท่านแม่ทัพแล้ว คงจะวางตัวถูกหรอกนะ เพื่อไม่ให้ท่านแม่ทัพต้องอับอาย เจ้าควรจะรู้ดีว่าต้องทำตัวอย่างไร อย่างว่านะ เป็นบ่าวรับใช้มาทั้งชีวิต เพิ่งจะได้ขยับฐานะมาเป็นอนุ คงจะดีใจจนเนื้อเต้น เพราะชาตินี้คงไม่คิดฝันว่าจะมีโอกาสได้เป็นหรอกนะ " ฟาดแรงๆไปหนึ่ง กรุบ "ท่านแม่ขอรับ ชิงเอ๋อไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอก ขอท่านแม่โปรดให้โอกาสนางด้วย ล
ชิงเอ๋อนั่งน้ำซึมอยู่หน้าคันฉ่อง ร่างเล็กแต่งกายสวยงามเป็นชุดที่ดีที่สุดในชีวิตตั้งแต่เกิดมา พระชายาหลี่ ยื่นแต่งแต้มใบหน้าชิงเอ๋อจนสวยงามชวนตะลึง เอาให้ท่านแม่ทัพตะลึงงันกันไปเลย "ชิงเอ๋อ เจ้าร้องไห้ทำไม เดี๋ยวเครื่องแต่งหน้าหลุดหมดนะ เดี๋ยวจะไม่งาม วันนี้วันสำคัญของเจ้านะ ต้องงามที่สุดให้เจ้าบ่าวตะลึงไปเลย ""ชิงเอ๋อ ไม่อยากจากพระชายาไปนี่เจ้าคะ คิดถึงพระชายากับท่านชายน้อย ต่อไปคงจะไม่ได้เห็นกันทุกวันแล้ว" ชิงเอ๋อคร่ำครวญ "เด็กน้อยเอ๋อ เจ้าจะร้องไห้ทำไม เจ้าจะได้แต่งงานกับคนที่เจ้าแอบรักมาตั้งนานนะ แล้วเขาก็รักตอบเจ้าด้วย น่าอิจฉาจะตาย ไม่ต้องแห้งเหี่ยวหัวโตอยู่กับข้า สามีเจ้าหรือก็หล่อเหลา หุ่นหรือก็น่าฟัด น่าขย่ำออกปานนั้น นี่ถ้าหากข้าไม่มีท่านอ๋องอยู่แล้วนะ ข้าคงไม่ปล่อยให้หลุดมือไปถึงเจ้าหรอก " (พูดพลางแอบเช็ดน้ำลายนิดๆ )ชิงเอ๋ออ้าปากหวอมองหน้าพระชายาหลี่เขม็ง "ข้าล้อเจ้าเล่นหรอกนะ แหม!! ยังไม่ทันตบแต่งก็ออกอาการหวงผัวขึ้นมาเชียว" ชิงเอ๋อเหวอหนักกว่าเดิม นี่พระชายาท่าน !!!"เอาละ ๆ ซับน้ำตาเดี๋ยวเครื่องแต่งหน้าหลุดหมด ข้าจะเข้าเรื่องสำคัญแล้วนะ เจ้าแต่งเข้าจวนโจวางไปเป็นอนุ เจ
เสียงกรีดร้องของม่านอี้ ดังออกมาจากห้องเป็นระยะ ร่างสูงสง่าเดินวนเวียนไปมาจนน่าเวียนหัว ท่านเสนาบดีหลี่ผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายครา ด้วยเป็นห่วงบุตร และหลานรักว่าจะเป็นอย่างไร ม่านอี้ ร้องเสียงดังอย่างนี้มาสองชั่วยามแล้ว“อุแว๊ อุแว๊..” เสียงร้องดังของทารกดังขึ้น สองร่างของพ่อตาลูกเขยต่างวิ่งแข่งกันจะเข้าไปในห้อง “ลูกพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง ” เสนาบดีหลี่ จ้องมองม่านอี้ที่นอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง พลางเหลือบมองห่อผ้าเล็กๆนั่น มีหน้ากระจ่อยร่อยโผล่ออกมา “หลานของตา หน้าตาเหมือนตาไม่มีผิด ” ท่านอ๋องมองแรงไปยังพ่อตา เด็กเพิ่งจะคลอดแท้ๆ ยังมองออกอีกว่าเหมือนตัวเองเขาเองเป็นพ่อแท้ๆ ยังไม่ทันได้ชื่นชมลูกของตัวเองเลย ทำมากับมือแท้ๆ “ได้ท่านชายน้อยเจ้าค่ะ” หมอตำแย อุ้มห่อผ้าน้อยๆ นั่นพลางวางห่อผ้าลงที่อกของม่านอี้ ม่านอี้ยิ้มทั้งน้ำตาลูกของแม่ เราได้พบกันแล้วนะท่านอ๋องหยางเล่อยิ้มไม่หุบ “เชื้อพ่อของเจ้ามันแรงจริงๆ ได้ลูกชายหล่อเหลาสง่างามเหมือนพ่อไม่มีผิด ” พลางยิ้มปลื้มปริ่ม ม่านอี้มองสองพ่อตาลูกเขยคู่นี้ หลงตัวเองทั้งคู่ พลางส่ายหน้าน้อย “พ่อตั้งชื่อให้เจ้าเลยดีไหม เอาเป็นชื่อ หยางอัน ก็แล้วกัน
หลังจากนั้น ท่านแม่ทัพโจวก็มาเป็นแขกขาประจำของร้านเครื่องแต่งกาย ทั้งมาซื้อให้ตัวเอง ของท่านแม่ ของท่านพี่ ของน้องสาว ของท่านป้า ท่านน้า และท่านอา จนถึงคนรับใช้ก็ไม่เว้น จนนางร้ายเห็นใจ เอ่ยปากว่าพอเถอะ หากไม่หยุดซื้อข้าเกรงว่า กว่าจะได้ตบแต่งกันท่านอาจต้องถึงกับขายจวน (อันนี้แอบคิดในใจ) หลังจากนั้
ทันทีที่ถึงจวน เสนาบดีหลี่ โกรธจนลมออกหูเมื่อรู้เรื่องทั้งหมด ม่านอี้ปลอบประโลมท่านพ่อ แล้วให้เหตุผลว่า “ ลูกอาจไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเจ้าค่ะ ที่ทนให้สามี มีภรรยาได้หลายคน เลยทำให้หาคนแต่งงานด้วยยากหน่อย เพราะสมัยนี้ผู้ชายแทบทุกบ้านก็มีเมียมากกันทั้งนั้น เห็นมีแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ ที่ไม่แต่งงานใหม่ เสน
ชิงเอ๋อเปิดประตูเรือนแล้ววิ่งเข้ามาในห้อง "พระชายาเพคะ ท่านอ๋องอยู่ที่ห้องหอทั้งคืนทั้งวันเลยเพคะ บ่าวไพร่ซุบซิบกันอื้ออึงว่าท่านอ๋องหลงไหลในพระชายาใหม่มากกว่าพระชายาหลี่เพคะ ป่านนี้ท่านอ๋องยังไม่ออกมาจากห้องหอเลย นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ยังไม่ได้ไปยกน้ำชา ในวังเลยนะเพคะ“ ชิงเอ๋อสีหน้าเป็นกังวลม่านเอ๋
เช้าวันถัดมาสองสามีภรรยาก็ออกจากจวนมุ่งหน้าไปวังหลวงแต่เช้า เนื่องด้วยเมื่อวานตื่นสายทั้งคู่ทำใหไม่สามารถไปยกน้ำชาคารวะแม่สวามีตามธรรมเนียมได้ ถึงหน้าตำหนักของเจ้าจอมมารดาท่านอ๋องหยางเล่อ ขันทีแจ้งว่าเจ้าจอมรอนานแล้วให้รีบเจ้าไปพบด่วน เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงในตำหนักร่างอวบมองเห็นหญิงสูงอายุหน้าตาค่





