Novel & Cerita 身代わり

เสียงทุ้มต่ำโซนซี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "เปล่าๆ มึงไม่ผิด กูผิดเอง จะเปลี่ยนไปซื้อกับบริษัทอื่นแล้ว" "บริษัทนี้อะไหล่ได้มาตรฐานแถมมีให้เลือกตามที่มึงต้องการไม่ใช่เหรอจะเปลี่ยนทำไม เห็นทนซื้อขายอยู่ตั้งนาน ถึงขั้นทิ้งกูให้อยู่คนเดียวหลายครั้งต่อหลายครั้งก็ยอมเพื่อ คุยงานกับเขา"

วันต่อมา เขมมิกานั่งอยู่ในชั้นเรียนรอผู้เป็นอาจารย์เข้ามาสอน ระหว่างนั้นธาราที่ตั้งใจมาหาหญิงสาวก็เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ พร้อมกับยื่นกระเป๋าสตางค์ใบสีเขียวคืนให้กับเจ้าของ ชายหนุ่มยังคงรอยยิ้มสดใสเหมือนเช่นที่เจอหญิงสาวเมื่อครั้งก่อน “ขอบคุณค่ะ” “แค่นี้เองเห รอ พี่อุตส่าห์เก็บกระเป๋าเธอได้เลยนะ” “แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะคะ” “เลี้ยงข้าวพี่สักมื้อสิ ข้าวโรงอาหารก็ได้”