순수한 の小説・ストーリー

Mas maganda pa rin ang kinang ng mga mata ni Czarina—it was clear, bright and pure. “I’m… Happy.”

At hindi ata niya makakayanan na pati ang anak niya ay masasaktan. "H'wag mo munang isipin ang bagay na 'yon. 'Di pa naman talaga tayo sigurado na buntis ka. Pero natitiyak ako. One hundred percent na nagdadalang tao ka. Tandaan mo, Purity, lahat ng kasamaan sa mundo ay may hangganan. Sabi nga nila hindi nagwawagi ang kasamaan sa kabutihan. Mabuti kang tao, alam ko na hindi ka pababayaan ng nasa Itaas."

Hindi man lang niya tinapunan ng tingin si Lauren, kahit isang mabilis na sulyap lang. Ang pamilyar na bango ng vanilla jasmine sa silid ay parang naging amoy ng isang abandonadong gusali—malamig, pormal, at walang buhay. Ang silver drafting pen na naging mitsa ng kanilang paglapit ay nakasalansan na nang maayos sa lalagyan nito. Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag.

“Because they’re pure.” “Pure?” kumunot ang noo nito. She nodded. “They’re pure. They’re genuine.” Ramdam niyang nakatitig sa kanya ang binata at wala itong imik, mukhang wala itong balak na magsalita kaya nagpatuloy siya.

biglang sumeryoso ang mukha nito sa tinuran. Napaangat ang ulo ni Thalia buhat sa pagkakayuko sa tinurang iyon ng lalaki. Bakas sa maganda niyang mukha ang kalituhan. Oh my! Is she? Hindi kaya dinadaya lamang siya ng kanyang pandinig? “I see.” Pagkuwan ani Leon. “You must take good care of yourself from now on gorgeous—”

Bakit naman kailangan niya pang maging ganito kabango? Simpleng plain black shirt lang naman 'yong suot niya, maong pants and white shoes. But he's got this different aura. He's so attractive. "Hope, marami pang food sa function," I heard Faith said. "Ah, right. Tara Sir?" Aya ko. Ngumiti lang siya sabay tango. Kaya naglakad na kami papunta sa function. Few meters away lang 'yon mula sa pool. It was just a simple hall na may mga chairs and tables at sa pinakaharap iyong mga food.

naging mas simple ang lahat. Hindi perfect. Hindi planned. Pero buo.

Walang alinlangang mababakas sa tono ng pananalita ko. White always reminds me of purity. Parang ako, kahit na sa point of view ng mga kasamahan ko ay nuknukan ako ng kaharutan pero at least totoo ako. Malinis ang hangarin ko at puro ang pagmamahal ko sa isang tao. Hindi niya man nakikita pero napakaswerte niya at siya ang napili ng puso ko na mahalin.

Plain and f*cking simple. * * * TO BE CONTINUED...