Nagsimula ang aking interes sa mga kwento ng 'isa-isa lang' sa pagtuklas sa mga gawa ni ', Yūko Tsushima', na nakilala sa kanyang masining na paglalarawan ng tao at ang kanilang pakikitungo sa kanilang kapaligiran. Mahusay siyang naglalarawan ng mga damdamin at sitwasyon na tila nagiging pamilyar sa mga mambabasa. Bukod sa kanya, 'Kōbō Abe' rin ay isa sa mga pangalan na lumalabas, lalo na sa kanyang mga kwento na puno ng simbolismo at malalim na pag-iisip. Ang kanyang mga likha ay nag-aalok ng kakaibang pananaw na walang kapantay at siguradong nagbibigay ng kakaibang karanasan. Sa bawat kwento, nagiging tila naglalakbay ang isipan ng mga tauhan sa pagsasalamin at paghahanap ng kanilang sariling pagkatao.
Isang personal na paborito ko ang mga kwento na nai-translate mula sa 'Henri Loevenbruck'. Ang kanyang kwento na 'Isa-isa Lang' ay nagdulot ng iba't ibang reaksiyon sa akin, mula sa saya hanggang sa pagninilay. Tila kinukuha ni Loevenbruck ang ating mga sugat at lumilikhang obra na nagsasalamin sa pagkatao ng bawat isa. Masasabi kong ang kanyang estilo ay nagbibigay liwanag sa mga simpleng sitwasyon ng ating mga buhay at kung bagaimana tayo nakikitungo sa mga ito. Pagkatapos naming magbasa, parang may mga tanong ako sa aking sarili na kailangan kong sagutin, at iyon siguro ang mas malalim na efekto ng kanyang pagsusulat.
Sa kabilang dako, ay mayroon ding mga makabagong manunulat na patuloy na nagpapaandar sa genre ng 'isa-isa lang', gaya ni 'Haruki Murakami'. Sa kanyang mga kwentong puno ng surrealism, madalas nasusulatan niya ang mga patungan ng reality at alaala, na nagbibigay daan sa pag-unawa ng mas malalim na damdamin at relasyon ng mga tauhan. Ang mga kwento niya ay tila isang masalimuot na bersyon ng ating mga damdamin at pananaw, na iniiwan tayong nag-iisip pa kahit na matapos natin ang kwento.