Novels by ไป๋หมิงอิ๋ง นักเขียนฝึกหัด

หลี่เสวี่ยเทียนนั่งกอดร่างสง่างามอยู่นาน ตลอดกลางวันย่ำเข้ารัตติกาล เขามิได้ไปไหนแม้เพียงก้าวเดียวน้ำตาที่หยดลงเป็นสายพิรุณยามนี้แห้งเหือด เหลือเพียงดวงตาสีชาดที่แดงราวจะหลั่งโลหิตออกมาเขาไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ ไม่แม้แต่จะลุกไปอาบน้ำชำระกาย ไม่มีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใดอีก หากเขาสามารถตายได้ดั่งหวัง เขาคงตายไปนานแล้วหนึ่งวันผ่านไป สองวัน สามวัน หนึ่งสัปดาห์ หนึ่งเดือน สามเดือน หกเดือน จวบจนหนึ่งปีผ่านพ้นไป ฤดูกาลผลัดเปลี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดอกติงเซียงผลิบานแล้วร่วงโรย เหมยแดงผลิใบ้และร่วงหล่น วสันต์ สารท เหมันต์ หมุ่นเวียนมาถึงแล้วจากไปอีกครั้ง ทว่าหัวใจยังคงวังเวง ตราบค่ำคืนยังคงมีเพียงความเดียวดาย ที่ต่อให้นานเท่าไหร่เขาก็ไม่มีวันชินในคืนเดือนวสันต์ กลีบท้อร่วงหล่นลงสู่ธารา ม่านน้ำกระเพื่อมเป็นคลื่นอ่อน ก่อนสายน้ำจะพัดโอบกลีบท้อลอยตามกระแสอย่างมิอาจย้อนคืนหลี่เสวี่ยเทียนนั่งซบใบหน้าบนแผ่นอกไร้การกระเพื่อม สายตาทอดมองใบหน้าซีดขาวที่ไร้การขยับมาตลอดหนึ่งปีเต็มอย่างเลื่อนลอย คลื่นพลังปราณส่งเข้าหัวใจเพื่อกระตุ้นมิให้หัวใจหยุดเต้นตลอดหนึ่งปีมานี้สวรรค์ส่งทวยเทพมานับครั้งไม่ถ้วนจักรพรรดิสว

หลังจากวันนั้น หลี่เสวี่ยเทียนก็ไม่ไปพบลู่ซิงเยียนอีก แม้จะแอบตามอยู่ห่าง ๆ แม้จะยังเจ็บทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายยิ้มให้จักรพรรดิสวรรค์โดยไม่ต้องเสแสร้งด้วยลมหายใจที่ระทมทุกข์ แต่เขาก็ไม่คิดเดินเข้าไปแทรกกลางแม้แต่น้อยเพราะเขารู้แล้วว่า ‘เขาไม่มีสิทธิ์’เจอกันที่ใด เขาก็ไม่ทักอีก แม้จะมีเผลอไปบ้าง แต่ก็พยายามห้ามตัวเองมิให้สบตา ลู่ซิงเยียนเองเวลาเจอเขาก็เสแสร้งทำเป็นเมินเฉย บ้างก็ทำราวทั้งสองไม่เคยรู้จักกันจริง ๆแม้จะยังเจ็บเจียนตายทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายทำทีเช่นนั้น แต่ก็มิอาจหลั่งน้ำตาได้แม้เพียงหยดเดียวเขาจะร้องไห้ได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายแทบทำเหมือนเขาเป็นอากาศ แววตาหม่นแสงทุกครายามพบกัน เช่นนั้นจะร้องไห้ได้อย่างไรแววตาที่เคยอ่อนโยนดุจบุปผาละมุนนั้นไม่มีแม้แต่เศษเยื่อใยหลงเหลือ จะเอาน้ำตาจากไหนไหลออกมาได้อีกความขมขื่นนี้มีหรืออีกฝ่ายจะรับรู้จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบหงฮุ่ยหลิง บุรุษที่เหมือนจะมิได้มีอะไรโดดเด่นนอกจากใบหน้า ทว่ากลับดึงความสนใจเขาได้อย่างประหลาดตอนแรกเขาก็เพียงสนใจ คิดว่าจะพอเล่นจนเบื่อก็จะเขี่ยทิ้งทว่าทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดคนที่แค่จะเล่นเพื่อความสนุก กลับเข้า

“เลี่ยงเซียน”เสียงต่ำพร่าแทบจมไปกับลมหายใจเรียกร่างที่หายใจโรยรินบนเตียงนุ่มในแดนปีศาจ มือหนากอบกุ่มมือเรียวไว้ไม่ห่างไปไหน สองเข่าที่คุกบนพื้นยังไม่ลุกมาตลอดหกชั่วยามหลังจากพาหงฮุ่ยหลิงกลับมา“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” นิ้วเรียวแตะตรงผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบคอ รอยโลหิตยังซึมออกมาเล็กน้อย “คงเจ็บมากใช่หรือไม่”หลี่เสวี่ยเทียนเป็นราชาปีศาจผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ผู้ใดเขากำเนิดมาจากตระกูลราชันย์ ในชีวิตของเขา อะไรที่อยากได้แม้จะยากเย็นเพียงใด หากเขาหมายปองเขาต้องได้มันมา หากผู้ใดไม่ให้ ก็แค่สังหารและเอามาเสีย เนื่องจากบิดามารดาเป็นผู้ปกครองแดนปีศาจ จึงไม่มีผู้ใดกล้าต่อกรแม้เขาจะเอาแต่ใจเพียงใดก็ตามดูเหมือนชีวิตจะสมบูรณ์แบบ ไร้สิ่งใดขาดแคลนทว่าผู้ใดเล่าจะล่วงรู้ว่าในความสมบูรณ์แบบนั้น หลี่เสวี่ยเทียนกลับมิเคยได้รับความรักจากบุพการีเลยแม้แต่น้อยเขาเป็นบุตรชายคนเดียวก็จริง แต่ทั้งสองกลับเลือกหน้าที่มากกว่าสนใจบุตร ตอนแรกเขาเพียงคิดว่าบิดามารดาเพียงยุ่งจนไม่มีเวลาดูแลเขาหรือให้ความรักเต็มที่ จึงเลี้ยงเขาไว้ในตำหนักไร้ผู้ดูแล มีเพียงแม่นมที่คอยเอานมมาป้อนเขาเป็นครั้งครา นอกจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดอีกทว

หงฮุ่ยหลิงเจ็บร้าวจนลมหายใจขาดห้วง ปรือตามองลั่วเจ๋อหลางที่โดนกระบี่ทะลุทรวงอกร่วงลงจากนภากระแทกกับพื้นหิมะเช่นเดียวกันทั้งสองไม่มีผู้ใดเป็นผู้กุมชัย ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บน้อยไปกว่ากันต้นฉบับก็ยังคงเป็นต้นฉบับความตายยังคงถูกลิขิตไว้ตั้งแต่แรกว่ามิอาจหลุดพ้น แม้พยายามเท่าไหร่ก็ตามร่างงามสง่าค่อย ๆ ตกลงพื้นจากแรงกระแทก นัยน์ตาสีฟ้าหม่นแสงค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆน่าแปลก ทั้งที่เขาเจ็บหนักขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกว่ามันจะเท่าไหร่เลยหรือนี่จะเรียกว่า ‘ความรู้สึกของคนกำลังจะตาย’หากมันใช่ ก็ไม่นับว่าน่ากลัวขนาดนั้นในช่วงเวลาก่อนที่ดวงตาจะปิดลง สิ่งสุดท้ายที่เขาคิดถึงกลับมิใช่โลกหน้าว่าเขาจะได้กลับบ้านหรือไม่ หรือ เขาจะรอดชีวิตเหมือนหงฮุ่ยหลิงในต้นฉบับหรือไม่แต่คือ...“เสวี่ยเฟิง”เสียงเบาหวิวราวหิมะตกไร้ผู้ใดได้ยินเขายังจำร่องรอยหิมะที่เห็นเป็นครั้งสุดท้ายบนกระบี่นั้นได้เขายังจำได้ว่าเสวี่ยเฟิงแสยะยิ้มยียวนให้เขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แกล้งเขาครั้งล่าสุดตอนไหนเสียงที่ทุ้มต่ำเยียบเย็น ทว่าไม่เคยแข็งกระด้างกับเขาเลยสักครั้ง เขายังจำมันได้ดีตั้งแต่ฤดูสารทมาจนถึงเหมันต์ เสวี่ยเฟิงคือคนที่เขากลัว

หงฮุ่ยหลิงกวาดสายตามองไปรอบด้านแทบจะทันที มิใช่กลัวใครเห็น แต่กลัวหลี่เสวี่ยเทียนจะบังเอิญมาในจังหวะนรกต่างหากยิ่งลู่ซิงเยียนร้องไห้อยู่ยิ่งน่าหวาดกลัวขืนไอ้พระเอกสุดโต่งมันมาเห็นฉากนี้เข้า อย่าว่าแต่ลั่วเจ๋อหลางเลย เขาเองก็อาจได้กลายเป็นปุ๋ยเลี้ยงป่าหมอกด้วยอีกคน“เยียนเอ๋อร์ เจ้าปล่อยข้าก่อน”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบไม่ดังไม่เบาแต่ชัดพอให้ได้ยินเพียงสองคนลู่ซิงเยียนที่ยังคร่ำครวญราวแคว้นล่มสลายสะดุ้งเฮือก พอรู้ตัวว่าตนเผลอทำอะไรลงไป ใบหน้าพลันแดงก่ำลามไปถึงลำคอ รีบผละตัวออกอย่างด่วนจี๋ ก้มหน้าต่ำจนคางแทบแนบกับแผ่นอก เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด “กะ..กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว”หงฮุ่ยหลิงหรี่ตามองอีกฝ่ายเงียบ ๆ แอบลอบระบายลมหายใจออกอย่างโล่งอก เอ่ยเสียงเรียบเฉย “ไม่เป็นไร”ไม่เป็นไรที่ไม่เจอหลี่เสวี่ยเทียนในจังหวะนรกแบบนี้เมื่อย้อนเวลารอยแผลไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือทำแผลห้ามโลหิตก่อน จึงฉีกชายอาภรณ์ออก พันเข้าที่แขนตรงรอยเถาวัลย์ทะลวง อาภรณ์ที่ขาดเผยลาดไหล่แดงฉาน ทว่าเขามิได้สนใจลั่วเจ๋อหลางที่หลบสายอัสนีกับโซ่ทองคำมาครึ่งค่อนวันจนเข้ายามเหม่า อาภรณ์ชุ่มโชกด้วยหยาดพิรุณและโลหิตพรุวา

เถาวัลย์ตรึงข้อเท้าหงฮุ่ยหลิงลากลงไปคุกเข่าลงพื้นในพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างถูกตรึงไปคุกเข่ากับพื้นหิมะ เถาวัลย์รัดแน่นจนกระดูกแทบถูกบดไปด้วยลั่วเจ๋อหลางค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นช้า ๆ มือเรียวปัดอาภรณ์เบา ๆ เดินตรงมาทางหงฮุ่ยหลิง ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน เชยปลายคางขึ้นเล็กน้อย “ฮ่า ๆ แววตาเจ้าไม่เลวทีเดียวจักรพรรดิสวรรค์”หงฮุ่ยหลิงขบขากรรไกรแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามดิ้นรนออกแต่ก็ไร้ผล เถาวัลย์รัดแน่นราวอสรพิษ บางเส้นยังชอนไชขึ้นตามเรือนร่างดุจว่ามันกำลังละลายอาภรณ์อย่างกระหาย“ลั่วเจ๋อหลาง เจ้านี่มันระยำไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เจ้าคิดหรือว่าเถาวัลย์สวะของเจ้าจะควบคุมข้าได้”ลั่วเจ๋อหลางนิ่งไปเล็กน้อยก่อนหัวเราะลั่น “แน่นอนว่าไม่”เขาลูบปลายนิ้วตามลำคอขาวของหงฮุ่ยหลิง “แต่มันก็สามารถพันธนาการหนาแน่นพอให้ข้าทำอะไรหลาย ๆ อย่างกับเจ้าได้..อย่างเช่น” เขาเว้นวรรคคำพูดอย่างจงใจ ปลายนิ้วไล้ตามลำคอขึ้นมาที่ริมฝีปาก “ตรงนี้”หงฮุ่ยหลิงขนลุกซู่ไปทั้งร่างกายเขาก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าลั่วเจ๋อหลางมันเป็นไอ้ระยำไม่มีใครเกิน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะใจกล้าขนาดคิดล่วงเกินจักรพรรดิสวรรค์เช่นเขาอย่างเปิดเ