Novels by ไป๋หมิงอิ๋ง นักเขียนฝึกหัด

หงฮุ่ยหลิงเรียกพัดออกมา สะบัดคลื่นละอองทองคำปะทะกับมีดอาบยาพิษทุกเล่มที่พุ่งมา หมุนตัวไปตามกิ่งไม้ต้นอื่น ด้านหลังมีมีดอาบยาพิษอีกหลายเล่มพุ่งตามราวไยแมงมุม เสียงโจมตีฟาดฟันจนกิ่งไม้ตามหลังหักครืนลงสู่พื้นพสุธา หิมะแตกกระจาย“ตูม!”เสียงระเบิดควันพิษดังขึ้นจากด้านหน้าขวางทางเขาในบันดล หงฮุ่ยหลิงยกมือขึ้นปิดจมูก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวบนกิ่งไม้ยาว ร่างในอาภรณ์สีฟ้าไม่แสดงความตื่นกลัวแม้แต่น้อย แม้ความจริงในใจกลัวแทบขาดใจก็ตาม“เซียนหรือ?” เสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขึ้นช้า ๆ ทว่าความเงียบของทั้งผืนป่า ร่างบุรุษหล่อเหล่าสูงโปรงในอาภรณ์สีม่วง เส้นผมสีดำนิลปล่อยตรงยาวราวเส้นไหม นัยน์ตาสีม่วงจับจ้องมองมาอย่างไม่ละสายตาหงฮุ่ยหลิงวางมาดนิ่ง ไม่แสดงความตื่นตระหนกใด พัดด้ามจิ้วคลี่ดังพรึบ! อย่างสงบเยือกเย็นเขารู้จักบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้ดีอีกฝ่ายก็คือ ลั่วเจ๋อหลาง อสรพิษแห่งป่าหมอก ผู้มีแก่นลมปราณขั้นจินเย่าเทียบเท่าหลี่เสวี่ยเทียน เรียกได้ว่าระดับใกล้เคียงกันเลยก็ว่าได้ แต่ติดเพียงลั่วเจ๋อหลางไม่มีร่างอมตะ หากเทียบกับหงฮุ่ยหลิงตัวละครออริจินอล แน่นอนว่าพลังอาคมเทียบเท่ากันราวคลอดออกมาจากท้องเดียวกัน

ในเวลาไม่ถึงอึกใจ ลู่ซิงเยียนคนดีประจำสวรรค์ผู้ผดุงความยุติธรรม ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากช่วยชีวิตผู้คน เรียกกระบี่พุ่งตามไปแทบจะทันทีหงฮุ่ยหลิงที่กำลังก้มหน้าก้มตากินกุ้งอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พลางถอนหายใจยาวเฮ้อ...ทำไมมีแต่เรื่องแค่ให้ผมกินข้าวอย่างสงบสุขสักวันมันจะตายเลยหรือไง!เขาหันไปมองเสวี่ยเฟิงที่ยังใจเย็นนั่งจิบชาอยู่ข้างเขา ใบหน้าไม่มีความทุกร้อนใด “ไม่ตามไปหรือ”เสวี่ยเฟิงวางจอกชาลง ทอดสายตาสีชาดมองไปทางที่ลู่ซิงเยียนหายตัวไป“ไป” เขาหันกลับมามองหงฮุ่ยหลิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “แต่ไปพร้อมเลี่ยงเซียน”หงฮุ่ยหลิงแทบยกมือก่ายหน้าผาก เสวี่ยเฟิงที่เขารู้จักในตอนนี้ ติดเขาเสียยิ่งกว่าเงา ทั้งที่ในต้นฉบับไม่มีบทไหนเขียนว่า ‘หลี่เสวี่ยเทียนถูกตาต้องใจหงฮุ่ยหลิง’ชัด ๆ มีแต่เขียนว่า ‘เกลียดกันจนแทบฆ่ากันได้ทุกครั้งที่เจอ’แล้วนี้มันเกิดบรรลัยอะไรขึ้นกันแน่หงฮุ่ยหลิงจำใจต้องทิ้งอาหารบนโต๊ะอย่างอาลัย คว้าถุงผ้าใต้อกเสื้อ วางตำลึงทองจ่ายค่าอาหารลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นเต็มความสูง เรียกกระบี่สีทองออกมา จากนั้นก็เหลือบตามองเสวี่ยเฟิงแล้วถอนหายใจยาวไปหนึ่งรอบ ยื่นมือไปให้ “ตามไปกันเถอะ”เสวี่ยเฟ

ลู่จิวผู้ไม่รับรู้ชะตากรรมใบหูแดงเล็กน้อย เอ่ยอย่างทะนงรอดฝ่ามือของเจียงเฉิง “น่ารักมารดาเจ้าสิ! ข้าเป็นบุรุษหาใช่สะ...อื้อ..”เจียงเฉิงเห็นสีหน้าเสวี่ยเฟิงที่พึ่งยกจอกชาขึ้นจิบอีกครั้งอย่างใจเย็นเริ่มมืดมน นัยน์ตาสีชาดที่นิ่งสงบอยู่เสมอเริ่มหรี่ลงมองลู่จิวอย่างไร้ประกายถึงเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด ฐานะบาตรใหญ่หรือเป็นเทพปีศาจมาจากที่ไหน แต่ดูจากแรงกดดันกับรอยยิ้มตรงมุมปากที่ลึกอย่างแปลกพิกลนั้นแล้ว ปล่อยเจ้าสหายรักปากสว่างไว้นานย่อมมิใช่เรื่องที่ดี จึงรีบกระชับมือแน่นขึ้นปิดเสียงต่อจากนั้น“ฮ่า ๆ ข้าว่าสหายข้าคงเริ่มเมาอากาศแล้ว ข้าพาเขาไปพักก่อนดีกว่า”เจียงเฉิงแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน กล่าวจบก็ลากลงจากเก้าอี้ไปทั้ง ๆ อย่างนั้น“เจียงเฉิง ข้ามิได้เมาอากาศเสียหน่อย”ลู่จิวที่ถูกลากไปตะโกนอย่างดื้อดึงและไม่พอใจ“อยู่เงียบ ๆ เถอะนะ อีกเดียวแม้เพียงศพเจ้าข้าก็ไม่คิดว่าจะมีให้เก็บอยู่หรือเปล่า ตอนนี้มีโอกาสนอนก็รีบใช้ให้คุ้มเถอะ”“หา..เจ้าพูดอะไรน่ะ ใครจะไปสังหารข้า!”เสียงตะเบ็งบ่นของลู่จิวห่างหายไปไกลเรื่อย ๆ จนลับตาเมื่อประตูห้องบนชั้นสามปิดลง“...”ทั่วทั้งโรงเตี๊ยมที่เงียบอยู่แล

หงฮุ่ยหลิงหันไปมองตามเสียงพร้อมเสวี่ยเฟิง เห็นลู่ซิงเยียนในอาภรณ์สีชมพูดุจบุปผาแย้มบานยืนอยู่ข้างกับลู่จิวและเจียงเฉิง“อา...เป็นเจ้าอีกแล้ว”หงฮุ่ยหลิงพยักหน้าเอ่ยตอบด้วยเสียงราบเรียบ มิได้แสดงความรู้สึกใด ทั้งที่ในใจตึงเครียดแทบตาย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงมีดวงชะตาสมพงกับพระนายคู่นี้เหลือเกิน ราวกับโดนสะกดรอยตามอย่างไรอย่างนั้นในขณะที่เสวี่ยเฟิงเบือนหน้ากลับมายกจอกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบอย่างไม่สนใจผู้ใดลู่จิวหรี่ตาลงเล็กน้อย กระซิบกระซาบเอ่ยเสียงแผ่วเบา “องค์ชายซิงเยียน เซียนท่านนั้นพวกท่านรู้จักกันหรือ”ลู่ซิงเยียนพยักหน้าเอ่ยเสียงละมุนด้วยใบหน้าอ่อนโยนดั่งหยกขาวบริสุทธิ์ “ใช่ เคยเจอกันที่หมู่บ้านเจีย ภารกิจของหนิงอิง”ลู่จิวพยักหน้ารับก่อนกอดอกเอ่ยอย่างไม่เป็นมิตรเท่าใดนัก “ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าลู่จิว พวกเจ้าชื่ออะไร?”หงฮุ่ยหลิงมองลู่จิวน้อย ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยคล้ายกลั้นขำเด็กคนนี้แม้จะเป็นทวยเทพบนชั้นฟ้า แต่นิสัยน่าตีอย่างสุดจะเปรียบ มีทั้งความเกเรและดื้อรั้น เป็นตัวละครที่เขาอ่านแล้วขำไปหลายบท ตอนมาเจอครั้งแรกก็ถามอะไรทำนองที่ไม่กลัวตาย มาตอนนี้กลับแนะนำตัวก่อนกับคนที่ไม่เคย

คุณชายน้อยยังตกใจกับที่ชนกับบุรุษรูปงามยังไม่ทันหาย กลับต้องมาเจอคำขู่ฆ่าก็หน้าแดงหน้าดำ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างฉุนเฉียว “อะไรของพวกเจ้า! ข้าเป็นผู้เสียหายนะ จู่ ๆ มาข่มขู่กันเช่นนี้พวกเจ้าใหญ่โตมาจากไหน!”“แย่แล้ว! มีการทะเลาะกันหน้าโรงเตี๊ยม รีบไปเรียกเถ้าแก่เร็วเข้า!”เหล่าฝูงชนในระแวกพากันต่างแตกตื่น ทว่าเสวี่ยเฟิงกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีชาดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินตรง ๆ ทั้งเย้ยหยัน ทั้งดูแคลน ราวมองมดปลวกที่กำลังดิ้นรนหรือซากมูลไร้ค่าที่เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเอ่ยให้มากความ มือที่โอบรอบเอวหงฮุ่ยหลิงกระชับแน่นขึ้นไปอีกระดับ“แล้วอย่างไร”คุณชายน้อยพลันเดือดดาล “เหอะ แล้วอย่างไรหรือ! พวกเจ้าคงไม่รู้สินะว่าข้าเป็นใคร?”เสวี่ยเฟิงขยับมือลูบเส้นผมสีดำเงาของหงฮุ่ยหลิงเบา ๆ อย่างหวงแหน ราวกับบริเวณนี้ไม่มีใครน่าสนใจนอกจากคนในอ้อมแขนเขาเท่านั้น“เจ้าเป็นใครข้าไม่สน เพียงแต่เจ้าแตะต้องของของข้า นั่นคือความผิดมหันต์” เขาเหยียดมุมปากเป็นรอยยิ้มบาง เสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี “อยากรู้หรือไม่ ว่าการตายโดยไม่ทันได้ร้องขอมันรู้สึกอย่างไร”คุณชายน้อยหาได้กลัวไม่ พลัน

ยามรัตติกาล จันทราทอแสงในคืนเดือนแรม เหล่ามวลมนุษย์ต่างออกจากบ้านเรือนมาสัญจรที่ย่านการค้าหลู่อี้ หงฮุ่ยหลิงถูกหลี่เสวี่ยเทียนพามาปรากฏตัวบนยอดหลังคากระเบื้องหลังหนึ่ง ลมหิมะพัดผ่านทำให้เย็นเล็กน้อยมือหนาของหลี่เสวี่ยเทียนยังโอบเอวบางไว้อย่างแนบชิด ปลายคางวางลงบนไหล่กว้าง “เลี่ยงเซียน ตอนข้าพบท่านครั้งแรก ข้าก็คิดแล้วว่าท่านต้องมิใช่เซียนจื่อทั่ว ๆ ไป แต่ไม่คาดคิดว่าท่านจะเป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์ ท่านทำให้ข้าหลงใหลได้ทุกคราที่เจอจริง ๆ”หงฮุ่ยหลิงเบี่ยงศีรษะหลบเล็กน้อย “เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าข้าคือใคร?”หลี่เสวี่ยเทียนคลี่ยิ้มบาง กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย “ก็ตั้งแต่ตอนที่ท่านกอดข้ากำราบภูตผีที่หมู่บ้านเจีย”ตั้งแต่หมู่บ้านเจีย?ไอ้ตะไลนี่มันรู้ตั้งแต่แรกเลยนี่หว่า แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เนี่ยนะ นี่ผมโดนมันปั่นหัวมาโดยตลอดหรอกเหรอหงฮุ่ยหลิงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก เบี่ยงตัวออกมาจากอ้อมแขนอย่างเย็นชา “เจ้ารู้ตั้งแต่แรกแต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ ข้าต้องชมเจ้าหรือไม่”หลี่เสวี่ยเทียนมิได้รั้งไว้ เพียงเดินตามบุรุษตรงหน้าไม่ห่างแม้ครึ่งก้าว “ก็ท่านมิได้ถามว่าข้ารู้จักท่านแบบใด ข้าจึง