Novel-novel oleh ไป๋หมิงอิ๋ง นักเขียนฝึกหัด

ปกติเสวี่ยเฟิงเป็นพวกกะล่อน โต้ตอบชนิดไม่ให้หลบหนี ทว่ายามนี้เขากลับเงียบเงียบไปนานจนดูวังเวง เวลาผ่านไปครึ่งถ้วยชาจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านถามข้าเช่นนี้หมายความเช่นไร?”หงฮุ่ยหลิงไม่หลบสายตา จับจ้องอีกฝ่ายนิ่ง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาต้องเค้นความจริงออกมาให้ได้ “ก็ตามที่ข้าถาม หากใช่ก็บอกว่าใช่ หากไม่ก็บอกว่าไม่ มีสิ่งใดยาก”เสวี่ยเฟิงขยับกายเข้าใกล้เล็กน้อย มือหนายกขึ้นช้า ๆ หมายจะจับชายอาภรณ์ของอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็กำแน่นแล้ววางลงบนตักเช่นเดิม“มิใช่ว่าข้าไม่อยากตอบท่าน เพียงแต่ก่อนข้าจะตอบ ท่านต้องสัญญากับข้าสักเรื่องก่อน”หัวใจหงฮุ่ยหลิงเต้นตึกตัก ไม่รู้ทำไมเขาถึงสังหรณ์ใจว่าหากเขารับปากไป จะไม่มีวันหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเสวี่ยเฟิงได้อีก“เจ้าเอ่ยมาก่อน ไว้ข้าค่อยตัดสินใจทีหลัง”เสวี่ยเฟิงขยับมือไปกอบกุมมือของหงฮุ่ยหลิงไว้แน่น นัยน์ตาสีชาดดูจริงจังจนน่าตกใจ “มิได้ หากท่านไม่รับปากข้าก่อน ข้าก็ไม่บอกเช่นกัน”อะไร? เรื่องมันคอขาดบาดตายขนาดนั้นเลยเหรอหงฮุ่ยหลิงชั่งใจแล้วชั่งใจอีกอยู่สักพักจึงหลุบตาลง พยักหน้า “อืม ว่ามาเถอะ”เสวี่ยเฟิงหลุบตาลง ใบหน้าไม่เผยอารมณ์ใด ทว่าฝ่ามือที่กุมม

หงฮุ่ยหลิงไม่ทันได้พูดอะไร เสวี่ยเฟิงที่กวาดสายตามองไปรอบด้านหนึ่งรอบ เหล่าสตรีชาวบ้านที่ซุบซิบพากันเงียบกริบราวโดนปิดปาก มือหนาโอบเอวของหงฮุ่ยหลิงอย่างแนบเนียน เสียงพร่าเบาเอ่ยชิดแก้ม “ท่านยืนอยู่ตรงนี้ คงมิใช่ว่าจะแข่งปีนหน้าผาชิงสาวงามหรอกกระมัง”“ใช่”เสวี่ยเฟิงขยับแผ่นอกเข้าไปชิดแผ่นหลังหงฮุ่ยหลิงขึ้นอีกเพียงเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าร่วมแข่งกับท่านด้วย หากได้ปีนไปพร้อมกันคงเป็นภาพที่ดีไม่น้อย”หงฮุ่ยหลิงขยับตัวออกจากแผ่นหน้าอกที่เบียดเข้ามาจากด้านหลัง พัดด้ามจิ้วในมือโบกไล่ลมเบา ๆ “เอาสิ แต่ระวังร่วงระหว่างทางแล้วกัน ผาสูงเสียดฟ้า หากก้าวพลาดเจ้าคงไม่เหลือสภาพไว้ให้อาลัยนัก”เสวี่ยเฟิงหัวเราะอย่างขบขัน เขามิได้ฉุดหงฮุ่ยหลิงกลับมากอด เพียงเอ่ยเสียงแผ่วแฝงแรงกดดันจาง ๆ “ท่านไม่ต้องห่วงข้าขนาดนั้น ตราบใดที่ท่านยังอยู่ข้างข้า อย่าว่าแต่ปีนเขาเลย ต่อให้สิ้นโลกา ข้าก็ไม่มีวันร่วง”หงฮุ่ยหลิงรู้สึกว่าคำพูดของเสวี่ยเฟิงฟังดูพิลึกชอบกล แต่ละประโยคมีดาเมจแรงจนหัวใจเต้นแรงโดยใช่เหตุ รีบเบือนหน้าไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่สนใจเสวี่ยเฟิงเห็นอีกฝ่ายเบือนหน้าไป ก็แสยะยิ้มบาง ไม่รุกล้ำมากนัก แต่ก็มิให

เทศกาลฉงหยางมาถึงอย่างรวดเร็วทวยเทพทุกองค์ต่างเปลี่ยนอาภรณ์ตัวโปรดเพื่อลงจากสวรรค์ไปพิภพมนุษย์ เพื่อเที่ยวชมเทศกาลฉงหยาง สวรรค์ว่างเปล่าวังเวงราวสวรรค์ร้าง เหลือเพียงหงฮุ่ยหลิงนั่งอยู่ลำพังบนเตียงขาวความจริงเขาก็อยากลงไปเที่ยวเทศกาลเช่นกัน แต่เพราะคราวก่อนร่างเซียนจื่อของเขาถูกลู่ซิงเยียนกับเฉินเนียนเห็นเข้าจึงไม่รู้จะใช้ร่างไหนไปคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายจึงตัดสินใจแปลงกายเป็นสตรี อายุอานามราวสิบห้าสิบหกปี สวมอาภรณ์สีฟ้าปักลายดอกเหมย ถือพัดขนสัตว์ลายดอกเหมย ใบหน้างดงาม สะอาดสะอ้าน จิ้มลิ้มน่าทะนุถนอมอย่างสุดจะเปรียบทว่าเมื่อดูคันฉ่องอีกที ก็ให้ความรู้สึกพิลึกพิลั่กอย่างบอกไม่ถูก มองไปมองมายังชวนขนลุกขนพองราวโดนจับแต่งหญิงในงานแฟนซีอย่างไรอย่างนั้น จึงเปลี่ยนกลับเป็นร่างเซียนจื่อเช่นเดิมถึงอย่างไรเขาก็มิได้ลงไปเมืองตี้อวู้ แน่นอนว่าไม่มีทางเจอหลี่เสวี่ยเทียน ไม่ได้เดินเฉียดธารหมิงเหอ แน่นอนว่าไม่มีทางพบลู่ซิงเยียน และเขามิได้ไปทิศประจิม ไม่ต้องเสี่ยงโดนเฉินเนียนพบตัวแล้วตามถามไม่เลิก แต่เขามุ่งหน้าไปทิศอุดร อันเป็นแหล่งของบุปผางามในใต้หล้าในนิยายต้นฉบับเคยเขียนไว้ว่า[ทุกปีในวันฉงหยา

หงฮุ่ยหลิงมองดูภาพความรักตรงหน้า ทั้งสองต่างยื้อแย่งปกป้องกันและกัน พากันยอมรับผิดโดยไม่มีใครยอมใคร ภาพเช่นนี้ทำเส้นประสาทที่ขมับเขาเต้นตุบ ๆพวกคุณนี่แปลกจริง ๆ ปกติมีแต่คนปัดความรับผิดชอบ หรือโกหกเอาตัวรอด แต่พวกคุณกลับแย่งกันรับผิดชอบเสียอย่างนั้น หรือนี่จะเรียกว่าความรักของทวยเทพลู่ซิงเยียนที่เงียบมานานสุดท้ายก็เอ่ยปากช่วยอีกคน “ตี้จวิน จากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมด ไป๋อิงอิงล้วนมิได้มีเจตนาไม่ดี ที่นางทำลงไปล้วนมาจากเมตตาและความปรารถนาดี ขอพระองค์โปรดเมตตาลงโทษสถานเบา”ผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรรุนแรงอยู่แล้ว ถึงผมจะดูไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ความจริงผมเป็นคนใจดีมากนะจะบอกให้ คงไม่ใจโฉดพอที่จะทารุณกรรมคู่รักที่ยอมตายเพื่อปกป้องกันได้ลงคอหรอกหงฮุ่ยหลิงแทบจะป่วยการ สีหน้าดูเหนื่อยใจอยู่แปดส่วน โบกมือเอ่ยเสียงเยือกเย็น “เอาเถอะ ไหน ๆ เรื่องก็เกิดขึ้นและคลี่คลายไปบางส่วนแล้ว จะถามความผิดย้อนหลังก็คงมิได้ประโยชน์อันใด”เขาตวัดสายตาลงมองไป๋อิงอิงที่ร้องห่มร้องไห้ราวบ้านถูกไฟไหม้ “ไป๋อิงอิง ต่อไปอย่าช่วยเหลือใครเพียงเพราะความสงสารอีก”ไป๋อิงอิงหันกลับไปมองหงฮุ่ยหลิง เช็ดน้ำตาอย่างคนรู้ส

ทุกวันเทศกาล บนสวรรค์จะปิดการทำงานเพื่อให้เหล่าทวยเทพได้ลงไปบนโลกมนุษย์เพื่อเที่ยวเทศกาลกับครอบครัวและมิตรสหายปีนี้เองก็เช่นกันหงฮุ่ยหลิงหันไปทางเฉินเนียน “เฉินเนียน คุมตัวหนิงอิงไปขังในคุกเย็น ให้คนเฝ้าสองสามคนก็เพียงพอ”เฉินเนียน “พ่ะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงทวยเทพทุกคนพากันออกจากห้องโถง ในสมองล้วนตั้งถามต่าง ๆ นานา ทว่าไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยคำใดอีก นอกเสียจากแอบไปจับกลุ่มคุยกันอย่างลับ ๆ เท่านั้นหงฮุ่ยหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อยมองทวยเทพสามองค์ที่กำลังจะก้าวพ้นประตูมังกร เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ไป๋อิงอิง ลั่วลู่ชิง เยียนเอ๋อร์ พวกเจ้าอยู่ก่อน”เทพทั้งสามที่กำลังเดินออกจากห้องโถงพลันชะงักฝีเท้า “พ่ะย่ะค่ะ , เพคะ”หงฮุ่ยหลิงหันไปเอ่ยกับหย่งจง “หย่งจง ไปพาตัวชูเชียงมาพบข้า คงรู้ว่าเขาอยู่ที่ใดกระมัง”“ย่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ”“ไปเถอะ”“พ่ะย่ะค่ะ”หลังจากหย่งจงจากไป หงฮุ่ยหลิงจึงกวาดสายตามองทั้งสามคนรอบหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็นชา “ไป๋อิงอิง เจ้าเป็นคนอ่อนโยน ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้มีเจตนาหลอกใช้หนิงอิง บอกมาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น”ไป๋อิงอิงราวถูกสะกดด้วยคำถามนั้น ดวงตาหลุบตาต่ำ นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มเน้นเป็นเส้นต

ท้องนภากว้างใหญ่ไพศาล ในห้องโถงทองคำเหล่าทวยเทพต่างพากันมายืนประชุมกันที่นี่ ตรงกลางมีผีสตรีรูปงามหนิงอิงคุกเข่าอยู่ ข้างกายนางมีเฉินเนียนประกบซ้าย ลู่ซิงเยียนยืนประกบขวาหงฮุ่ยหลิงปรากฏกายบนบัลลังก์ทองคำ ร่างงามสง่าในอาภรณ์สีฟ้าปักด้ายทองนั่งลงอย่างองอาจ กลิ่นอายน่าเกรงขามแผ่อำนาจไปทั่วทั้งบริเวณ เหล่าทวยเทพพากันศิโรราบกันทั่วหน้าหย่งจงถือม้วนกระดาษอยู่ด้านข้าง พลันเอ่ยเสียงเคารพ “ตี้จวิน พระองค์กลับมาแล้ว”หงฮุ่ยหลิงพยักหน้าทีเดียว ยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธี เริ่มไต่สวนเถอะ”หย่งจงพยักหน้าอย่างนอบน้อม ก้าวขึ้นไปด้านหน้าสองก้าว เสียงขรึมก้องกังวาน “เริ่มไต่สวนได้”สิ้นเสียงโซ่ตรวนอาบยาพิษก็เข้ารัดร่างบางแทนโซ่ทองคำ แรงผูกรัดมหาศาล บดกระดูกของหนิงอิงจนแทบแตกหักเป็นผุยผง ริมฝีปากบางซีดเผยออ้าอย่างมิอาจควบคุม ใบหน้างามมืดดำราวเมฆเค้าฝน[โซ่ตรวนอาบยาพิษ เป็นโซ่พันธนาการที่ใช้ไต่สวนทวยเทพและปีศาจทุกระดับ ยาพิษในตัวโซ่สร้างมาจากโสมพันปีในแดนลับแล มีฤทธิ์บังคับให้ผู้กระทำผิดสารภาพความจริงในใจออกมา หากสิ่งนั้นเป็นเท็จ โซ่จะยิ่งบดกระดูกจนแตกละเอียด พิษเข้าแทรกซึมผิวหนังค่อย ๆ กัดกร่อน