روايات بقلم Sayyeon

4 เดือนต่อมา…‘เข้าช่วงซัมเมอร์แล้วนะ วันนี้เค้ามีเทสก่อนด้วย เค้าทำคะแนนได้ดีมากเลย จะเก็บไว้อวดตอนพี่ตื่นขึ้นมาด้วย’‘อาทิตย์นี้พวกอังชวนเค้าไปตั้งแคมป์ด้วยแหละ อังมันไม่ได้เรื่องเลย กางเต็นท์ก็ไม่เป็น สุดท้ายเต็นท์ล้มครืนลงมาทับตัวเองซะงั้น เค้ามือดีถ่ายช็อตเด็ดไว้ด้วยนะคิกๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กขี้แกล้งเลย ได้นิสัยใครมานะ’‘เห็นตู้คีบตุ๊กตาแล้วนึกถึงคนแถวนี้เลย ถ้าตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่จะพาไปเล่นอีกเยอะๆ เลยรู้ไหม รีบฟื้นได้แล้ว คิดถึงพี่นิวที่สุดเลย’‘ระหว่างที่รอ เค้าเห็นโปรโมชั่นของโรงหนังแทบทุกที่มีให้ทำบัตรสำหรับดูหนังด้วยนะ เหมือนบุฟเฟ่ต์เลยอ้ะ ดูได้ทุกเรื่องทุกรอบ นี่ไง แปะรูปไว้ดีกว่า เค้าทำให้พี่ด้วยนะ เดี๋ยวเราจะได้ใช้ด้วยกันเร็วๆ นี้! (^•^) ’‘ฟังเพลงหลายเพลงที่พี่นิวเคยแนะนำแล้วยิ่งคิดถึงมากกว่าเดิมอีก เค้าลองฝึกเล่นเพลงที่เมื่อก่อนพี่นิวเคยเรียนด้วยนะ พี่เล่นได้เค้าก็จะต้องเล่นให้เก่งขึ้นอีก จะได้เล่นให้พี่ฟัง วันนี้เค้าก็จะเล่นให้ฟังนะ หวังว่าเพลงนี้จะส่งถึงพี่’ข้อความเหล่านี้คือการเขียนบันทึกด้วยลายมือน่ารักๆ ของคีย์อย่างตั้งใจในทุกประโยค เพื่อบอกเล่าถึงชีวิต

“นั่นคือคำขอก่อนที่เธอจะหลับไปเหรอ…” “อืม เพื่อความสบายใจและไม่อยากมีอะไรติดค้างต่อกันอีก ฉันเลยมาที่นี่ไง” คีย์เอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย นัยต์ตาสองีคู่นั้นไม่มีแววของความสดใสร่าเริงอย่างที่มักจะแสดงออกมาเสมอ เพราะในเวลานี้ ใครบางคนที่เธอกำลังคิดถึงมากที่สุดได้ขโมยมันไปแล้ว ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสุขและความมีชีวิตชีวาของเธอ มิเกลซึ่งนั่งสนทนาอยู่กับคีย์นั้นพอจะจับสังเกตเจ้าตัวได้ดี ว่าสภาพจิตใจของอีกฝ่ายนั้นย่ำแย่มากพอดู แค่เพราะเธอพึ่งได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ก็ทำให้เข้าใจได้ว่าสาเหตุที่ทำให้คีย์ต้องเป็นแบบนี้มันเกิดจากอะไร แว่บแรกเธอรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่ได้เจอคีย์ แต่เมื่อรู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้หาเธอเพราะอยากมาด้วยตัวเอง ทำให้ได้แต่ระงับอารมณ์ความรู้สึกภายในเอาไว้ “ฉันเคยคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้พี่ชายฉันตกอยู่ในสภาพนี้…แต่ก็นะ ที่ผ่านมาอาจเป็นฉันที่เอาแต่มองอะไรด้านเดียวทั้งที่ไม่เคยรู้เบื้องลึกของมันอย่างแท้จริง” “พี่นิวก็ทุกข์ใจมาตลอด เพราะการที่พี่ชายเธอมาพัวพันมันเกือบทำให้เขาต้องตาย ดังนั้นก่อนหน้านี้เราเลยตกลงกันว่า ถ้ามีวิธีที่ทำ

“งั้นเค้าก็จะเขียนด้วยนะ จะเขียนความรู้สึกของเค้าในระหว่างที่รอพี่นิวกลับมา ถ้าพี่ตื่นขึ้นมาแล้วพี่จะได้อ่านของเค้าเหมือนกันนะคะ”นิวาอมยิ้มด้วยใบหน้าที่เหมือนจะรื้นขึ้นมาด้วยน้ำตา แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้ ไม่รู้เลยว่านี่จะเป็นสิ่งที่ทำให้ใช้ทดแทนความคิดถึงที่มีต่อกันได้หรือไม่ แต่มันจะยังคงย้ำตือนอยู่เสมอว่าไม่ให้เราทั้งคู่ลืมกันไป“ทำแบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้วนะคะว่าเค้าจะลืมพี่นิว”“ค่ะ งั้นถือว่าเราสัญญากันแล้วนะ”ช่วงเวลาระหว่างหนึ่งเดือนนี้ คีย์ได้รับการติดต่อจากคณธีร์ผู้เป็นพ่ออยู่เป็นนิจ เพราะเรื่องของนิวา ที่เขามักจะโทรศัพท์มากำชับบ่อยๆ การดรอปเรียนของเจ้าตัวได้ทำให้นิวามีเวลาว่างมากขึ้น ขณะที่คีย์นั้นเริ่มเรียนหนักตามสภาพจองการยังเป็นนักศึกษา แต่เธอก็ไม่เคยละทิ้งหน้าที่ในการดูแลนิวาไปด้วยวิตามินสำหรับการบำรุงร่างกายของเด็กทั้งสองถูกส่งมาโดยมีผู้ส่งพัสดุเป็นบุรุษหนุ่มที่คณธีร์ให้ความไว้วางใจมากที่สุดนั่นก็คือ อคิน น้องชายของเขาเอง วิธีการทานยาและกำหนดปริมาณอาหารต่างๆ ถูกส่งมาเสริมทัพ เพื่อให้ร่างกายของนิวาและคีย์ซึ่งต้องเป็นผู้ให้เลือดนั้นแข็งแรงขึ้นในระดับที่เหมาะสมซึ

“วิธีการเป็นทำให้ตัวเองกลายเป็นมนุษย์มันมีความเสี่ยงอยู่ไม่ใช่น้อยเลยนะ หนูแน่ใจแล้วใช่ไหมนิวา”ร่างสูงของบุรุษหนุ่มท่าทางภูมิฐาน สวมแว่นและแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตรงหน้าเด็กสาวทั้งสอง ซึ่งดูจะตั้งอกตั้งใจฟังที่เขาอธิบายด้วยวิธีการเขียนข้อความบนกระดานเป็นอย่างดี ประหนึ่งคุณครูกำลังพร่ำสอนความรู้ให้แก่นักเรียนก็ไม่ปาน“หนูเชื่อว่าตัวเองตัดสินใจมาเป็นอย่างดีแล้วค่ะ อีกอย่างเราทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องนี้กันเรียบร้อยแล้ว”นิวาหันไปประสานสายตามองที่คีย์ซึ่งก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วยและรู้กัน จนท่าทางจะทำให้ฝ่ายผู้ใหญ่ที่ฟังอยู่อย่างคณธีร์ หรือคุณพ่อของคีย์ นั้นแสดงความแปลกใจอยู่ไม่น้อย คงเพราะไม่คาดคิดว่าลูกสาวของเขาจะยินยอมเออออไปกับแฟนสาวของตัวเองสำหรับความคิดในเรื่องอย่างนี้“คีย์ ลูกโอเคจริงๆ เหรอ สถานการณ์นี้มันเกี่ยวพันถึงชีวิตของนิวามากเลยนะ ถึงมันจะเป็นวิธีที่มีความเป็นไปได้ แต่ความเสี่ยงมันก็ไม่น้อยเลยนะ หากได้ทดลองทำเราจะหันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว…”“ตอนแรกและตอนนี้แน่นอนค่ะว่าความกลัวของหนูมันไม่ได้หายไป แต่ว่า มันคงไม่โอเคสำหรับพี่นิวเหมือนกัน ถ้

“ได้แค่นี้เองเหรอ หากเป็นพี่ยิ้มให้เค้ารับรองได้มากกว่านี้อีกนะ”คีย์ค่อยๆ คว้าร่างบางของอีกฝ่ายให้ขึ้นมานั่งบนตัก นัยต์ตาสองสีเมียงมองคนหน้าหวานนั้นด้วยความหลงใหล คิดถึงและโหยหา มันมีความรู้สึกประเภทนี้ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว นิวาใช้แขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของอีกฝ่ายพร้อมกับจ้องตอบอย่างไม่ลดละเช่นกัน“จำได้ว่าเรากำลังคุยเรื่องของพี่กันอยู่นะคะ ไหงมันเปลี่ยนมู้ดมาแบบนี้ได้ล่ะ”“เค้ารู้อยู่แล้วว่ายังไงคราวนี้การตัดสินใจจริงๆ เป็นของพี่นิว ถึงเค้าจะกลัวแต่เค้าก็ต้องเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ เพราะงั้นตอนนี้มาทำอะไรที่เราไม่ต้องเครียดไปมากกว่านี้แล้วดีกว่า…”ว่าแล้วคนตรงหน้าที่เหมือนจะอยากลืมเลือนความเครียดทั้งหลายจึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปลอบประโลมให้ตนเองใจเย็นลง เธอเพียงแค่คิดว่าก่อนที่เวลานั้นจะมาถึง ตัวเองควรจะใช้เวลากับนิวาให้มากที่สุด ในทุกๆ เรื่องราวที่ทำได้ ซึ่งก็ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องนี้ด้วย“งั้นเราจะเก็บเกี่ยวเวลาที่มีอยู่ให้มากที่สุดนะคะ พี่อยากให้น้องคีย์มีความสุขเหมือนกัน…”คนตัวเล็กเอื้อนเอ่ยราวกับกระซิบที่ข้างหู ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายเริ่มโดยโน้มใบหน้าลงมาซุกไซร้กับซ

“นิวา...ลูกรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา จะเปลี่ยนตัวเองเป็นมนุษย์งั้นเหรอ นี่มันบ้าบอสิ้นดี!” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาท่ามกลางวงสนทนาที่น่าอึดอัดและอึมครึม ท้ายที่สุดหลังจากการพบปะพูดคุยกับคุณพ่อเพื่อให้เขาได้เข้าใจเรื่องราว แน่นอนว่านี่คงเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจสำหรับหัวหน้าครอบครัวอย่างเขา แต่เพราะตัวเองเคยให้สัญญากับลูกสาวไว้อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ ซ้ำนิวายังไม่เคยร้องขออะไรจริงจังจากตนเองมานานมากแล้ว หากนี่จะเป็นหนทางเดียวที่ทำให้เธอมีความสุขได้จริงๆ อย่างไรก็หนีไม่พ้นที่จะต้องให้เธอได้ทำตามความปรารถนานั้น “ลูกได้ปรึกษาเรื่องนี้กับคุณพ่อแล้วค่ะ ท่านเห็นด้วย เพราะนี่คงเป็นทางออกที่ดีสำหรับปัญหานี้” “แม่จะมั่นใจได้ยังไงกันว่าการที่ลูกคิดจะทำอะไรแบบนี้ ลูกจะมีเปอร์เซ็นต์ในการรอดชีวิตได้จริงๆ น่ะ ไม่เข้าใจหัวอกแม่บ้างเลยรึยังไงนะนิวา” “แล้วคุณแม่จะให้ลูกคนนี้ทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิตโดยที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดงั้นเหรอคะ” “...ลูกไม่อยากใช้ประโยชน์จากใครในการทำให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เท่านั้นหรอกนะ รู้ไหมคะว่ามันเหนื่อยแค่ไหน การที่เราต้องฝากฝังชีวิตไว้กับคนอื่น” เพราะ