Romans de รัญญา849

ดวงอาทิตย์เลื่อนขึ้นผ่านจากก้อนเมฆทีละนิดเริ่มประกายสองแสงสว่างผ่านหน้าต่างและพาดผ่านมายังร่างกายของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับสบายอยู่แต่ก็ถูกแสงของอาทิตย์นี้แหละที่มารบกวนเวลานอนของเธอติ้ด ติ้ด ติ้ด เสียงนาฬิกาปลุกเป็นสัญญาณบอกให้หญิงสาวที่นอนหลับใหลอย่างสบายให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะไม่อยากตื่นเลยก็ตาม แต่เธอต้องฝืนตื่นขึ้นมาเพื่อธุระส่วนตัว เพื่อที่เธอจะได้ไปทานข้าวเช้าให้ตรงเวลาตามที่เจ้าของบ้านบอก แต่อันที่จริงถ้าไม่ได้ทานข้าวเช้าเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรเพราะปกติตอนอยู่มหาลัยเธอก็ไม่ได้ทานอยู่แล้วไม่ เรียกว่าหาอะไรทานไม่ทันก่อนไปเรียนเสียมากกว่าเพราะว่าตื่นสายเป็นประจำอยู่แล้ว แต่วันนี้เริ่มวฝึกงานเป็นวันแรกเธอจะสายเหมือนไปเรียนไม่ได้เด็ดขาด“เธอมาสาย”“สาย สายอะไรคะ” กอหญ้าทำหน้างงเล็กน้อย“ไม่ต้องทำหน้าสงสัย แล้วก็คิดว่าตัวเองผิดอะไร ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าข้าวเช้าจะต้องทานตอนเจ็ดโมงตรง เธอมาสาย”“ถึงจะสายแต่ก็ทันทานข้าวค่ะ ใช้เวลาทานข้าวแค่สิบนาทีพอค่ะ” กอหญ้ายิ้มตอบและไม่พูดไม่เถียงอะไรอีก แต่เธอรีบตักข้าวต้มใส่ปากของเธอทันทีด้วยความรวดเร็วโดยที่ข้าวต้มถูกตักวางไว้บนโต๊

กอหญ้าเธอได้เก็บกระเป๋าออกจากบ้านของตัวเองทั้งๆ ที่ เธอก็เพิ่งกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นาน แต่ก็ต้องจำใจเก็บกระเป๋ามาอยู่บ้านกับกระทิงเพราะคำขอร้อง ของคุณป้า กระเป๋าเป้หนึ่งกับกระเป๋าลากอีกหนึ่งใบ และความกังวลใจที่ไม่แน่ใจนะว่าอยู่บ้านกับกระทิงอย่างมีความสุขตลอดทั้งสามเดือนหรือไม่“เฮ้อ จะเริ่มต้นอย่างไงดีจะดูอย่างไงดี ยาก ยากไปหมด จะพึ่งพานนท์นี่ก็ได้เอาแต่บอกว่าคนนี้เรดาร์มันพังไม่สามารถจับหรืออธิบายได้ว่าเป็นหรือไม่เป็น แบบไม่สามารถฟันธงได้เลย”สองเท้าเล็กๆ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่เต้นแรงด้วยความกล้าๆ กลัวๆ“มาแล้วหรือ”ชายร่างสูงร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรยืนอยู่หน้าประตูเอ่ยถามขึ้นมาก่อนเมื่อเห็นว่าหญิงสาวร่างเล็กยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าบ้านไม่ยอมเขามาสักที“ค่ะ”“เข้ามาในบ้านก่อนสิ”“ค่ะ”หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาในบ้านตามที่ชายหนุ่มบอก“ห้องกอหญ้าอยู่ทางด้านซ้ายมือนะ แม่พี่ให้คนมาทำความสะอาดให้แล้ว”“ขอบคุณค่ะ”กอหญ้าแปลกใจว่าทำไมคนที่มีเงินและมีกิจการใหญ่โตขนาดนี้ถึงได้เลือกมาอยู่ที่บ้านขนาดกลางติดกับโรงงานที่อาจจะมีความวุ่นวาย และอาจจะได้ยินเสียงของคนงานที่ห่างออกไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก“น่าจะมาแล้วล่ะ”“ใครหรือคะ” กอหญ้าหันไปถามป้ากัลยาด้วยความอยากรู้ แต่หญิงวัยกลางคนกลับไม่ตอบ และหันไปมองยังประตูพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เข้ามาได้เลย” ชายหน้าตาหล่อเหลาผิวเข้ม สองสี แต่ผิวสองสีของเขานั้นเกิดจากการเผาไหม้ของแดดไม่ได้มาตั้งแต่กำเนิดและสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบแปด“มีอะไรเหรอครับแม่ถึงเรียกผมมาที่นี่”“แม่รับเด็กฝึกงานมาใหม่อยากให้กระทิงช่วยดูแลให้หน่อย”“แม่รับเด็กฝึกงานมา”“ทำไมแม่ไม่ถามผม หรือบอกผมก่อนว่าแม่จะรับเด็กฝึกงานเข้ามา ผมขอคุยกับแม่หน่อยครับ ด้านนอกนะครับ “ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา ได้ไม่นานทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดกัลยา เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อเธอรับเด็กฝึกงานมาใหม่โดยที่ไม่ได้บอก สาวใหญ่จึงเดินตามหลังของลูกชายตัวเองออกไปตามคำขอของลูกชาย ทิ้งให้นักศึกษาใหม่ทั้งสามคนเคว้งคว้างอยู่ในห้อง และทั้งสามคนต่างคิดอยู่ในใจว่าพวกเขากำลังจะถูกลอยแพหรือปฏิเสธไม่ให้ฝึกงานหรือนี่ ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันไปกันมา จนนนท์นี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกอหญ้า“กอหญ้าเรายังจะได้อยู่ฝึกงานที่นี่ต่อไหม”“ก็คงอาจจะได้ฝึกงานอยู่ที่นี่ละมั้ง ยังไง

ไร่กระทิงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก จากตอนนั้น พื้นที่คงไม่ถึง 30 ไร่ด้วยซ้ำแต่พอมาตอนนี้ดูเหมือนไร่กระทิงจะ ขยับขยายพื้นที่ออกไปจนสุดลูกหูลูกตาหากเดาจากที่เห็นในตอนนี้ก็คงมากกว่า 100 ไร่แต่ละพื้นที่ปลูกพืชผักและผลไม้อย่างเป็นระบบระเบียบ“จะไปไหนกันหรือครับ รถเข้าไม่ได้แล้วนะครับ”“พอดีว่าจะไปหาคุณป้ากัลยานะคะ”“คุณป้ากัลยาหมายถึงนายแม่หรือครับ”“ค่ะ”กอหญ้าทำตัวไม่ถูกเลยเมื่อที่นี่เปลี่ยนแปลงไปมาก เมื่อก่อนไม่ได้มีพนักงานมากมายถึงขนาดนี้มีแค่สวนและโรงงานอบแห้งผลไม้เท่านั้น พอตอนนี้แค่ขับรถมาหน้าสวนยังไม่รู้เลยว่าจะไปตามหาป้ากัลยาได้ที่ไหนของไร่“งั้นพวกคุณขับรถขึ้นไปทางนี้เลยครับจนสุดทางจะเจอสำนักงานใหญ่ครับ”“ขอบคุณค่ะ”ตลอดทั้งทางที่ขึ้นไปสำนักงานใหญ่มีต้นไม้ดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ให้สวยงามไม่ใช่ต้นอะไรก็ได้ตามที่ต้นไม้ใบหญ้าอยากจะขึ้นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วถือว่าตอนนี้มีคนดูแลเป็นอย่างดีไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิดเมื่อขับรถไปจนสุดถนนก็เห็นตึกที่ตั้งสง่าตึกนี้น่าจะมีสามชั้นได้ กอหญ้าจอดรถและเดินเข้าไปภายในอาคารหันซ้ายมองขวาก็เจอพนักงานคนหนึ่งนั่งอยู่เคาน์เตอร์ต้อนรับ“เออ

[เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์]“เฮ้อ เอายังไงดีล่ะพวกเราอ่ะเพื่อนๆ ในห้องต่างก็หาที่ฝึกงานได้เกือบหมดแล้วเหลือแต่พวกเราสามคนนี่แหละยังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย เฮ้อ”“อย่าคิดมากเลยนะกอหญ้า เหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ถ้าไม่มีจริงๆ ก็ไปฝึกงานที่โรงงานของบ้านเราเอาก็ได้” กอหญ้าทำหน้าหนักใจเพราะเธอรู้ดีว่ากล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทของที่บ้านตัวเอง“แต่กล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทที่บ้านไม่ใช่หรือ กล้าหาญต้องการหาประสบการณ์ใหม่ๆ ถ้าไปฝึกงานที่อื่นเพื่อนในห้องจะว่าให้กล้าหาญไม่ได้ด้วยว่าฝึกงานที่บริษัทตัวเองไม่ต้องทำอะไรก็ได้แค่ให้พ่อเซ็นให้ผ่านก็สามารถฝึกงานจบได้อย่างสบาย”“อืมก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อตอนนี้เรายังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย”“ทุกคนพวกเราได้ฝึกงานโรงงานทำขนมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศอะ เอ๊ะ เอ๊ะ แต่ว่าพวกเด็กเก่งป่านนี้ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้อีกหรือฮ่าฮ่าฮ่า”ในห้องนี้มีหลายคนที่ไม่ชอบกลุ่มของกอหญ้าเพราะเห็นว่าได้คะแนนดีเกินหน้าเกินตาและ ทำอะไรก็ถูกต้องในสายตาอาจารย์ไปเสียหมด ข้าวหอม ดอกบัว และเนย เดินเข้ามาเย้ยหยัน“ถึงแม้ว่าจะเก่งในมหาลัยไม่ใช่ว่าจะเก่งในชีว

“วันนี้วันสุดท้ายแล้วสรุปว่าเด็กเก่งได้ที่ฝึกงานหรือยังจ๊ะ หรือว่าต้องดรอปเรียน”“มองหน้าพวกเราแบบนี้คงไม่มีที่ฝึกงานสินะ”“ขอโทษนะที่มองพวกเธอแบบนี้ก็เพราะว่าสังเวชที่พวกเธอไม่รู้ว่าพวกเราได้ที่ฝึกงานแล้วเป็นไร่และมีโรงงานที่ใหญ่โตผลิตอาหารแปรรูปหลากหลายชนิด แล้วก็อีกอย่างบรรยากาศและสถานที่ท่องเที่ยวน่าจะเจริญหูเจริญตากว่าโรงงานที่ใครแถวนี้ไปฝึกเยอะ กอหญ้าบ้านของเธออยู่ใกล้ที่ฝึกงานใช่ไหม ก่อนจะไปฝึกงานสองสามวันพวกเราขอไปเที่ยวบ้านของเธอก่อนจะได้ไหมกอหญ้า จะไปรับลมหนาวอากาศดีดี เพราะแถวนี้อากาศเป็นพิษความคิดก็เน่าเสีย"นนท์นี่ ยิ้มเย้ยและมองด้วยหางตาไปที่ ข้าวหอม ดอกบัวแล้วก็เนย“ได้ที่ฝึกงานแล้ว” เมื่อได้ยินว่ากลุ่มเด็กเก่งได้ที่ฝึกงานแล้วทั้งสามคนก็เดินกับไปนั่งที่ตัวเองอย่างอารมณ์เสีย“ไม่ต้องเป็นห่วงนะว่าพวกเราจะเรียนไม่จบพร้อมพวกเธอนะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะแต่วันหลังไม่ต้อง”“นนท์นี”กอหญ้าเรียกชื่อเพื่อห้ามปรามกว่าว่ากลัวว่าจะมีปัญหากัน“พูดจริงนะที่พวกเราอยากไปเที่ยว กล้าหาญก็อยากไป จริงไหมกล้าหาญอยากไปใช่ไหม”“อืมอยากไปจะได้ไปไหว้คุณแม่ของกอหญ้าด้วย จะไปฝากตัวเป็นลูกเขยนะ”