รัญญา849의 작품

หลังจากที่ถูกเชิญให้มานั่งอยู่ที่โซนวีไอพีชั้นสองดูเป็นส่วนตัวมากกว่าด้านล่าง แล้วทั้งหกคนได้แต่นั่งจ้องหน้าและดูท่าทีของอีกฝ่าย แต่คงจะเป็นกอหญ้าและเพื่อนเสียมากกว่าที่รู้สึกเกร็งๆ“กอหญ้าตกลงจะมานั่งให้พวกหนุ่มๆ เลี้ยงเหล้าหรือมานั่งเล่นเกมจ้องหน้ากูรู้สึกอึดอัดเป็นบ้าเลย รู้แบบนี้เลือกแบบหลังยอมเต้นให้พวกพี่ๆ ดูอยู่ห่างๆ เสียดีกว่า”นนท์นี่ที่นั่งใกล้กอหญ้ากระซิบพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน“อือจริงฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละเราคงจะคิดผิด แต่พี่เขาเป็นคนให้เราผ่านงาน”“ก็จริงแต่ดูพี่กระทิงมึงก็มองไม่ห่างเลยน่ะ มึงคิดว่าจบงานฝึกงานนี้พี่กระทิงจะจบกับมึงจริงๆ หรือ”“ก็น่าจะจบนะ”“กูว่าไม่นะ ดูพี่มันมองมึงตอนนี้สิ” กอหญ้าหันไปดูหน้าของกระทิงพบว่าเขาจ้องมองเธออยู่แบบนั้นอย่างไม่ละสายตเหมือนกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างสลับกับมองกล้าหาญที่นั่งข้างนนท์นี่ไปด้วย“เรามาเล่นเกมกันดีกว่าไหม” สิงห์เห็นว่ากระทิงมัวแต่จ้องหน้าของกอหญ้าไม่วางตาทำให้บรรยากาศภายในโต๊ะมันดูเงียบเหงา ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงของดนตรีเต็มห้องอยู่ก็ตามบรรยากาศเริ่มตึงเครียด“ดีครับจะเล่นเกมอะไรเหรอครับ” นนท์นี่ทำเป็นรู้สึกตื่น

@ one night stanเสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วห้องพร้อมกับนักท่องเที่ยวกลางคืนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามเสียงเพลง และแสงสีเสียงกันอย่างสนุกสนานวันนี้เป็นวันพิเศษอะไรถึง คนที่อยู่ป่าอยู่ดอยอย่างมึงได้ออกมาท่องเที่ยวในเมืองแล้วก็มาถึงที่นี่ได้ ปกติบอกให้ออกมาอ้างว่าติดงานตลอด” เสือทักขึ้นมาอย่างกวนตีนส่วนสิงห์ก็ได้แต่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“บนเขามันไม่มีผู้หญิงให้มึงมองแล้วเหรอวะ วันนี้มึงถึงได้มาที่นี่ได้”“คงเป็นอย่างนั้นละมั้ง” เมื่อพูดออกมาเช่นนั้นญาติทั้งสองก็เริ่มสังเกตสายตาของญาติที่บอกกับพวกเขาว่าไม่ว่างมาตลอดสามเดือนกำลังนั่งมองผู้หญิงหน้าตาสะสวยอยู่อีกมุมหนึ่งของภาพอย่างไม่วางตา“ถ้ามึงจะจ้องขนาดนั้นให้กูนั้นไปขอเบอร์ให้มั้ย”“เบอร์น่ะมีแล้ว”“มีเบอร์แล้ว”เสือพูดออกมาด้วยความตกใจ“จริงเหรอวะ”“จริง”“อย่าบอกนะว่าผู้ที่หวงความโสดของตัวเองกำลังจะมีความรัก”“ไม่ต้องพูดมากได้ไหม ไอ้เสือมึงไปบอกพนักงานมึงให้หน่อยว่าให้มาบอกกูว่าโต๊ะนั้นทานอะไรหรือแอบให้ใส่อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า”“สงสัยจริงว่ะ มันคงจะเจอคนที่มันพร้อมจะเสียตัว น้องชายมึงพร้อมจะออกรบอีกครั้งแล้วหรือวะ”“พร

กอหญ้าตื่นขึ้นมาขยับตัวอย่างเชื่องช้ารู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย“ลุกไหวไหมถ้าลุกไม่ไหวพี่จะลางานให้”“ลุกไหวค่ะ กอหญ้าไม่อยากขาดงานบ่อยๆ แล้วก็ป่วยรอบที่แล้วก็หยุดงานไปสองสามวันมาวันนี้จะมาหยุดอีกก็กลัวว่าพี่ที่ฝึกงานจะว่าให้ แล้วอีกอย่างกอหญ้ากลัวว่าจะฝึกงานไม่ผ่านด้วยค่ะ ”“จะกลัวทำไมไม่เห็นต้องกลัวเลยเพราะสุดท้ายคนที่เซ็นให้กอหญ้าผ่านงานก็คือพี่เองจะพักอีกสองสามวันจะเป็นไรไป”“ไม่เอาค่ะเดี๋ยวพี่ที่ฝึกงานจะเป็นห่วงหรืออาจจะมีบางคนที่ว่าเอาได้ว่าเป็นเด็กเส้นไม่ต้องทำอะไรก็ผ่านการฝึกงาน”กอหญ้าค่อยๆ ขยับลุกและเอามือจับที่แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มให้ออกจากเอวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ากระทิงที่นอนข้างเธอเมื่อคืนจะไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกจากเตียงง่ายๆ เขาไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างบางแต่กับกระชับอ้อมแขนนั้นให้แน่นขึ้นกว่าเดิม กระทิงเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่บนหัวเตียงของตัวเอง“หัวหน้าฝึกงานฝ่ายผลิตผลไม้อบกรอบ วันนี้ผมขอลางานให้กอหญ้าอีกครึ่งวันนะครับ พอดีว่าผมตื่นสายไม่สามารถตื่นไปส่งกอหญ้าทำงานได้ เพราะเมื่อคืนผมดูงานจนดึก ”อยู่ดูงานจนดึกหรือทำอย่างว่ามากกว่าและไม่ยอมหลับยอมนอนต

[กล้าหาญ] สายเรียกเข้า“จะรับก็รับหนวกหู”หลังจากที่นอนดูดาวไม่พูดไม่จากันอยู่นานตอนนั้นชายหนุ่มก็ดูเหมือนจะสงบและอารมณ์ดีแต่พอมีเสียงโทรศัพท์ของกอหญ้าดังขึ้นเท่านั้นแหละ ดูเหมือนว่ากระทิงจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีแถมยังพูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่โมโหกอหญ้าเมื่อได้ยินเสียงคำถามของกระทิงเธอจึงตัดสินใจได้ว่า ไม่ควรรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา เพราะดูจากน้ำเสียงของคนที่เธอกำลังนอนหนุนแขนในตอนนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเริ่มจะไม่ปกติ น้ำเสียงดูแปลกไป ถ้าเธอรับโทรศัพท์ของกล้าหาญมีหวังพี่กระทิงต้องโกรธเธอแน่ๆ แต่คนที่โทรเข้ามาหากอหญ้าก็ยังโทรอย่างไม่ย่อท้อโทรซ้ำๆ โทรหาเธอเรื่อยเรื่อยเหมือนกลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย“จะรับหรือไม่รับ”“ไม่รับค่ะ”“ไม่รับก็ปิดเครื่องไปฉันหนวกหู”“ค่ะ"ถึงแม้ว่าเธอจะตอบรับคำต้องการของชายหนุ่มว่าให้ปิดเครื่อง แต่เธอก็ไม่เลือกเช่นนั้นเธอเลือกที่จะปิดเสียงรบกวนแทน[คุณมีหนึ่งข้อความ] เวลา 23.50กอหญ้าตอนนี้เธออยู่ไหน ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยนะแล้วอีกอย่างปีนี้ฉันก็อยากฉลองปีใหม่กับเธอ อยากอวยพรปีใหม่ให้เธอเป็นคนแรก“ถ้าไม่รับโทรศัพท์ก็เลิกสนใจมันได้แล้วมองไปที่ท้องฟ้าโน่น” กอ

เวลาหนึ่งทุ่ม กอหญ้าได้ส่งข้อความไปหากระทิงว่าเขาสามารถมารับเธอได้ไหมตอนหนึ่งทุ่ม เพราะเขาได้บอกเธอเอาไว้ว่าเขาจะเป็นคนไปส่งเธอไปงานที่หน้าไร่ ถ้ากระทิงไม่ส่งรถของเธอกลับบ้านไปเธอก็คงไม่ต้องรบกวนให้ เขาไปส่ง“ได้ตอนทุ่มหนึ่งเดียวพี่ไปรับ”“ค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบรับของชายหนุ่มร่างโตแล้วกอหญ้าจึงบอกเวลานัดหมายกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอเวลาหนึ่งทุ่มตรง“ไปกันเลยค่ะ”หญิงสาวรีบเดินมาหาชายหนุ่มขณะที่รถยังไม่จอดสนิทดีด้วยซ้ำ“รีบมาเลยนะกลัวจะไม่ได้ไปขนาดนั้น”“เปล่าค่ะกลัวว่าพี่กระทิงจะรอนานหรือรีบกลับไปทำงานเกรงใจค่ะ”กอหญ้าปิดประตูรถก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป“อืม ต้องไปรับเพื่อนเธอด้วยใช่ไหม”“ใช้ค่ะ”“ไปเที่ยวกับเพื่อนจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าตอนที่เธอยังเป็นของฉันอยู่...”“ห้ามเข้าใกล้กันมากเกินไปจนเกินความพอดีค่ะ อันนี้กอหญ้าจำได้”“ไม่ควงแขนไม่จับมือ”“ขอยกเว้นนนท์นี่ได้ไหม”“ได้”“พี่โทรไปต้องรับ”“ค่ะโทรมาต้องรับ” “วันนี้ฉันเพิ่มให้เธออีกข้อหนึ่งห้ามดื่มเหล้า” “ทำไมเหรอคะ มาเที่ยวงานที่มีดนตรีก็ต้องมีดื่มกันบ้างคะ” “เธอจะดื่มก็ได้แต่เธอต้องมีสติ เข้าใจไหม” เป็นเพราะครั้งนั้

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้หญิงสาวที่นอนหลับสบายรู้สึกตื่นขึ้นมา เมื่อเธอเหลียวมองดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว“เป็นยังไงบ้าง” ไม่ต้องเดาเลยว่าคนที่มาเคาะประตูนั้นเป็นใครเพียงแค่เคาะประตูสามครั้งเท่านั้นยังไม่รอให้กอหญ้าได้อนุญาตเลย กระทิงก็พรวดพราดเข้ามาในห้องทันที“ค่ะ”“เป็นอย่างไงบ้าง”“กอหญ้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วก็ไม่ได้ป่วยด้วยแค่...เจ็บตรงนั้น”กอหญ้าไม่กล้าพูดว่าเจ็บตรงไหนเพราะอาย“แล้วตรงนั้นหายเจ็บหรือยัง” เมื่อชายหนุ่มร่างโตที่ยื่นอยู่ตรงหน้าห้องตอนนี้เขาเดินเข้ามาแล้วนั่งลงบนเตียงก่อนจะมาจ้องหน้าหญิงสาวเพื่อเอาคำตอบ“ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้ใกล้จะหายแล้ว”“ครั้งต่อไปจะเบาให้ก็แล้วกัน ลุกมากินข้าวไหวใช่ไหม”“ไหว”“งั้นก็ลุกขึ้นมาล้างหน้าฉันจะเอากับข้าวใส่จานไว้ให้”“เอาวางไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะเดี๋ยวออกไปกินเอง”“รีบออกมาทาน”เมื่อได้ยินน้ำเสียงเน้นย้ำไม่เชิงว่าดุแต่ก็ใกล้เคียงทำให้กอหญ้าต้องเดินไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินออกมาทานข้าวตามที่ชายหนุ่มบอก“นั่งทานข้าวจะได้ทานยา”สิ้นเสียงของชายหนุ่มกอหญ้าก็นั่งลงบนโต๊ะอาหารตามที่กระทิงบอก แต่มีอี