บทที่4คำขอของคุณป้า

ไร่กระทิงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก จากตอนนั้น พื้นที่คงไม่ถึง 30 ไร่ด้วยซ้ำแต่พอมาตอนนี้ดูเหมือนไร่กระทิงจะ ขยับขยายพื้นที่ออกไปจนสุดลูกหูลูกตาหากเดาจากที่เห็นในตอนนี้ก็คงมากกว่า 100 ไร่แต่ละพื้นที่ปลูกพืชผักและผลไม้อย่างเป็นระบบระเบียบ

“จะไปไหนกันหรือครับ รถเข้าไม่ได้แล้วนะครับ”

“พอดีว่าจะไปหาคุณป้ากัลยานะคะ”

“คุณป้ากัลยาหมายถึงนายแม่หรือครับ”

“ค่ะ”กอหญ้าทำตัวไม่ถูกเลยเมื่อที่นี่เปลี่ยนแปลงไปมาก เมื่อก่อนไม่ได้มีพนักงานมากมายถึงขนาดนี้มีแค่สวนและโรงงานอบแห้งผลไม้เท่านั้น พอตอนนี้แค่ขับรถมาหน้าสวนยังไม่รู้เลยว่าจะไปตามหาป้ากัลยาได้ที่ไหนของไร่

“งั้นพวกคุณขับรถขึ้นไปทางนี้เลยครับจนสุดทางจะเจอสำนักงานใหญ่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ”ตลอดทั้งทางที่ขึ้นไปสำนักงานใหญ่มีต้นไม้ดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ให้สวยงามไม่ใช่ต้นอะไรก็ได้ตามที่ต้นไม้ใบหญ้าอยากจะขึ้นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วถือว่าตอนนี้มีคนดูแลเป็นอย่างดีไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด

เมื่อขับรถไปจนสุดถนนก็เห็นตึกที่ตั้งสง่าตึกนี้น่าจะมีสามชั้นได้ กอหญ้าจอดรถและเดินเข้าไปภายในอาคารหันซ้ายมองขวาก็เจอพนักงานคนหนึ่งนั่งอยู่เคาน์เตอร์ต้อนรับ

“เออ เออคือว่าพวกเรามาขอพบคุณป้ากัลยานะคะ”พนักงานหญิงคนนั้นมองพวกเธอตั้งแต่หัวลงไปยังถึงปลายเท้าและมองปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวอีกครั้ง พวกเราใส่เสื้อช็อปและกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบ ที่ใส่แบบนี้มาก็เพราะว่าไม่รู้ว่าวันแรกของการฝึกงานจะต้องเจออะไรบ้าง หากชุดนักศึกษามาก็กลัวว่าจะไม่สะดวกในการเดิน ในที่ที่มีต้นไม้ กอหญ้ากลัวว่าวันแรกก็อาจจะพาชมสวนก่อนแต่ถ้าใส่คัชชูมีส้นมาก็จะเดินลำบาก

“นายหญิงอยู่ในห้องรอแล้วค่ะ”พนักงานหญิงคนนั้นที่มองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นคนนำพาให้พวกเธอเดินไปที่ห้องทำงานของคุณป้า

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“กอหญ้าใช่ไหมลูก”

“ใช่ค่ะ”

“นั่งก่อนสิไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตเป็นสาวแล้วสวยเหมือนแม่ของหนูตอนสาวๆ เลยนะ”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า คุณป้าก็ยังดูสวยไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”

“แหม อย่าชมคนแก่เลยจ้า”กัลยายิ้มให้กับคำชมของกอหญ้าด้วยความเขินอาย

“เอาละพวกเราเรียนอะไรกันมานะ”

“วิศวกรรมเกษตรค่ะ”

“อืมงั้นต่อไปถ้าเรียนจบมาก็ตั้งโรงงานแข่งกับป้าแล้วละสิ”

“คุณป้าค่ะใครจะแข่งกับคุณป้าได้ละคะ โรงงานคุณป้าออกจะใหญ่โต”

“ป้าล้อเล่นน่ะ”

“แล้วเขาสอนอะไรมาบ้างป้าจะได้ให้ลงไปดูงานถูกที่”

“สอนเกี่ยวกับเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิต การแปลงสภาพผลิตผลเกษตรและอาหาร และการเก็บรักษาผลผลิตทางการเกษตรวมถึงการใช้เทคโนโลยีเพื่อการจัดการทรัพยากรทางการเกษตรน้ำและดินตลอดจนการอนุรักษ์ทรัพยากรทางการเกษตรค่ะ”

“ป้ามีโรงงานอยู่ คือโรงงานผลไม้และผักอบแห้ง โรงงานน้ำ และโรงงานไวน์”

“มากันสามคนก็น่าจะแยกกันฝึกแต่ละโรงงานได้ใช้ไหม”

“ได้ค่ะ/ได้ค่ะ/ได้ครับ”เสียงสุดท้ายออกจะเบาไปนิดหน่อยเพราะที่กล้าหาญไม่ยอมกลับไปฝึกงานที่บ้านของตัวเองก็เป็นเพราะอยากอยู่กับกอหญ้าให้ได้นานที่สุด อุตส่าห์มาถึงที่นี่ก็ยังได้แยกกันอยู่

“หนูกอหญ้าลูกอยู่โรงงานผักและผลไม้อบกรอบน่ะ”

“ค่ะคุณป้า”

“เพราะผักผลไม้รวมอบกรอบตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมเลยละ”

“ค่ะ”

“คุณป้าค่ะหนูขอโรงงานไวน์ค่ะ"นนท์นี่เสนอตัวขึ้นมาก่อน แต่กอหญ้าก็รู้ดีว่านนท์นี่ชอบแอลกอฮอล์พวกนี้มากแค่ไหน”

“ได้จ้า”

“ที่เหลือก็คงเป็นโรงงานน้ำผลไม้แล้วกัน”

“ครับ”

“เดี๋ยวป้าจะให้ผู้จัดการแต่ละโรงงานลงมาดูแลพวกเรานะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“กอหญ้าจำที่ป้าอยากจะขอให้หนูช่วยได้ไหม”

“จำได้ค่ะ ป้าอยากให้กอหญ้าช่วยอะไรบอกได้เลยนะคะ”

“คือว่าป้าอยากให้กอหญ้าพิสูจน์ให้ป้าแน่ใจหน่อยว่า”

“ว่าอะไรคะ"กัลยาอ้ำๆ อึ้งๆ ทำท่าเหมือนไม่รู้จะบอกกับเธออย่างไงดี”

“พูดมาเถอะค่ะ”กัลยาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจขอร้องหญิงสาวคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

“พอดีป้าอยากให้กอหญ้าช่วยตรวจสอบให้ป้าหน่อยว่าลูกป้าชอบผู้ชายจริงไหม”

“ฮะคุณป้าว่าอะไรนะคะ”

“ป้าอยากให้หนูกอหญ้าช่วยพิสูจน์ให้หน่อยหรือคอยดูพฤติกรรมของพี่เขาก็ได้ว่าจะมีโอกาสชอบผู้ชายจริงๆ ไหม”

“ถ้ากอหญ้าจำไม่ผิดเมื่อก่อนกอหญ้าเคยเห็นพี่เขามีแฟนเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ”

“ก็ใช้อยู่ตั้งแต่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นไปกระทิงก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย หาผู้หญิงมาดูตัวตั้งกี่รอบแล้วก็ไม่สนใจใครเลยสักคนจนตอนนี้จะยี่สิบเก้าแล้วจะเข้าเลขสามแล้วก็ยังไม่มีแฟนเลยไม่รู้ว่าชาตินี้ป้าจะได้เห็นหน้าหลานไหม ป้าทุกข์ใจมากเลยช่วยป้าหน่อยนะ ล่าสุดนี้พี่กระทิงเดินมาบอกป้าให้เลิกพยายามหาผู้หญิงให้เพราะเขาบอกว่าเขาชอบผู้ชาย เฮ้อป้าไม่รู้จะทำอย่างไงแล้ว”

“ใจเย็นนะคะคุณป้าพี่กระทิงเขาอาจจะเอาข้ออ้างนี้มาพูดเพื่อที่จะให้คุณป้าเลิกหาผู้หญิงให้ก็ได้นะคะ”

“ป้าก็หวังให้เป็นอย่างนั้น ป้าเลยต้องขอร้องให้หนูกอหญ้าช่วยป้าไง”

“ค่ะ กอหญ้าจะช่วยป้าหาความจริงในครั้งนี้เองค่ะ”

“ขอโทษนะคะถ้าเกิดว่าลูกชายของคุณป้าชอบเพศเดียวกันขึ้นมาจริงๆ ป้าจะทำอย่างไงต่อไปค่ะ”

“ไม่รู้สิถึงตอนนั้นป้าอาจจะยอมรับก็ได้ ขอแค่ตอนนี้กระทิงไม่กลัวที่จะรักใครหรือรักใครสักคนให้ได้จริงเสียก่อน หรือให้มีคนอยู่ดูแลยามที่ป้าไม่มีชีวิตอยู่ มันก็น่าจะพอแล้วละมั้งสำหรับป้า”

“ทำไมหรือคะ พี่กระทิงเคยผิดหวังหรือเสียใจกับความรักมาก่อนอย่างนั้นหรือคะ”

“กระทิงเคยคบกับแพรวาผู้หญิงที่เรียนจบมาด้วยกัน แม่ก็เห็นว่าไปมาหาสู่กันดี แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือไปทะเลาะกันอีท่าไหนหนูแพรวาก็ไม่มาหากระทิงอีก กระทิงกินเหล้าหนักเมามายทุกวัน ร้องไห้แล้วพูดว่าเธอทิ้งเขาไปแล้ว ตอนนั้นแม่แทบใจจะขาดที่เห็นลูกชายตนเองตกอยู่ในสภาพแบบนั้น แม่ก็ร้องไห้ไปด้วย การร้องไห้เสียใจของป้าในครั้งนั้นมันทำให้กระทิงมีสติขึ้นมาไม่ดื่มเหล้าอีก แต่หันกลับมาทำงานหนักเอาเป็นเอาตายมาตลอดจนทำให้เรามีวันนี้ จนทำให้ป้ามีสวนที่ใหญ่ขนาดนี้จากการทำงานบ้าระห่ำของกระทิง แต่เรื่องที่ป้าหนักใจเสมอมานั้นก็คืออยากให้เขามีความรัก”

“ป้าไม่ต้องเป็นกังวลนะคะเดี๋ยวกอหญ้าจะช่วยคุณป้าเองค่ะ”

“เดี๋ยวนนท์นี้ก็จะช่วยอีกแรงเรื่องแบบนี้นนท์นี้มองแป๊บเดียวก็รู้ว่าค่ะว่าเป็นหรือไม่เป็นค่ะ”

“ขอบใจมากนะ”

“ค่ะ”

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

“ค่ะ”น่าจะมาแล้วละ"

“ใครมาหรือคะ”กอหญ้าหันไปถามป้ากัลยาด้วยความอยากรู้ แต่กัลยาก็มองไปที่ประตูพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“เข้ามาได้เลย”