บทที่3ได้ที่ฝึกงานแล้ว

[เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์]

“เฮ้อ เอายังไงดีล่ะพวกเราอ่ะเพื่อนๆ ในห้องต่างก็หาที่ฝึกงานได้เกือบหมดแล้วเหลือแต่พวกเราสามคนนี่แหละยังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย เฮ้อ”

“อย่าคิดมากเลยนะกอหญ้า เหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ถ้าไม่มีจริงๆ ก็ไปฝึกงานที่โรงงานของบ้านเราเอาก็ได้” กอหญ้าทำหน้าหนักใจเพราะเธอรู้ดีว่ากล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทของที่บ้านตัวเอง

“แต่กล้าหาญก็ไม่ได้อยากไปฝึกงานที่บริษัทที่บ้านไม่ใช่หรือ กล้าหาญต้องการหาประสบการณ์ใหม่ๆ ถ้าไปฝึกงานที่อื่นเพื่อนในห้องจะว่าให้กล้าหาญไม่ได้ด้วยว่าฝึกงานที่บริษัทตัวเองไม่ต้องทำอะไรก็ได้แค่ให้พ่อเซ็นให้ผ่านก็สามารถฝึกงานจบได้อย่างสบาย”

“อืมก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อตอนนี้เรายังหาที่ฝึกงานไม่ได้เลย”

“ทุกคนพวกเราได้ฝึกงานโรงงานทำขนมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศอะ เอ๊ะ เอ๊ะ แต่ว่าพวกเด็กเก่งป่านนี้ยังหาที่ฝึกงานไม่ได้อีกหรือฮ่าฮ่าฮ่า”ในห้องนี้มีหลายคนที่ไม่ชอบกลุ่มของกอหญ้าเพราะเห็นว่าได้คะแนนดีเกินหน้าเกินตาและ ทำอะไรก็ถูกต้องในสายตาอาจารย์ไปเสียหมด ข้าวหอม ดอกบัว และเนย เดินเข้ามาเย้ยหยัน

“ถึงแม้ว่าจะเก่งในมหาลัยไม่ใช่ว่าจะเก่งในชีวิตจริงข้างนอกอะนะ ฮ้าาา” ข้าวหอมพูดขึ้นมาด้วยท่าทางยิ้มเย้ยและสะใจที่เห็นว่าพวกกอหญ้ายังหาที่ฝึกงานยังไม่ได้

“ตั้งใจหาที่ฝึกงานหน่อยน่ะ หวังว่าพวกเราจะได้จบไปพร้อมๆ กัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ทำไม่ไม้ฝึกงานที่บริษัทของกล้าหาญละถ้าฝึกที่นั่นไม่ต้องทำอะไรก็ได้ไม่ใช้เหรอแค่ให้พ่อเซ็นให้ก็จบแล้วนิ สบายจะตายจะดิ้นรนไปทำไม ยังไงก็ขอให้หาที่ฝึกงานให้ได้นะ” ทั้งสามสาวหลังจากที่พูดเยอะอย่างสะใจเรียบร้อยแล้วก็เดินออกไปแบบสวยทิ้งให้ กอหญ้า นนท์นี่และกล้าหาญ นั่งกลุ้มและทำอะไรไม่ได้กับคำเยอะหยันของพวกสามสาวเพราะมันเป็นเรื่องจริง และพวกสามสาวเข้ามาพูดแบบนี้ก็จงใจให้ทั้งสามคนต้องทำยังไงก็ได้และจะไม่เลือกที่จะไปฝึกงานที่บริษัทของกล้าหาญเด็ดขาด

“โธ่เว้ย จะไปหาที่ฝึกงานที่ไหนจะทำยังไงดีให้หาที่ฝึกงานให้ทัน” นนท์นี่เริ่มเอามือลูบหัวตัวเองแรงๆ ทั้งที่เธอเป็นผู้ชายหวานๆ เรียบร้อยเริ่มมีความแมนขึ้นมาทันที ที่นนท์นี่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันเลยเปรียบเสมือนเพื่อนสาวของกอหญ้า

“ไม่ต้องไปฟังคำของพวกนั้นหลอก เราไม่ซีเรียสอะไรถ้าสุดท้ายแล้วพวกเราต้องไปฝึกงานที่บริษัททางบ้านเรา ต่อให้พวกมันว่าผ่านง่ายเราก็ไม่ถือสาอะไร เพราะยังไงเราก็ใกล้จะจบแล้ว ต่อให้ว่าก็เจอหน้าพวกมันอีกไม่นาน ขอแค่เราจบภายในปีนี้ก็พอ”

“เฮ้อ” ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาดังๆ พร้อมกันเพราะปัญหาที่มียังแก้ไม่ตก และยังนั่งอยู่ในห้องเรียนไม่ลุกออกไปไหน

“งั้นขอเวลาอีกอาทิตย์หนึ่งหาที่ฝึกงานให้มันสุด หรือมันจนหนทางจริงค่อยว่ากันนะกล้าหาญ “กอหญ้าหันไปคุยกับกล้าหาญด้วยความเข้าใจความรู้สึกของเขา

กอหญ้าเลื่อนดูโทรศัพท์ของตัวเองไปเรื่อยๆ จนมาหยุดดูที่ไร่ที่มีชื่อว่าไร่กระทิงที่กำลังโปรโมทให้คนมาท่องเที่ยวแถมยังมีเครื่องดื่มขนมที่แปรรูปจากผลไม้อีกมากมาย

“เราอาจจะมีหวังก็ได้นะนนท์นี่”

“มีหวังอะไรนังชะนีน้อยแม้แต่แสงสว่างของทางออกตอนนี้ฉันยังมองไม่เห็นเลย”

“ถ้าเป็นที่นี้นนท์นี้กับกล้าหาญจะไปไหมอาจจะไกลหน่อย”

“จะไกลเท่าไหร่ตอนนี้ฉันก็ไปได้หมดค่ะ จะให้เดินขึ้นเขาหรือว่ายน้ำข้ามทะเลก็ไปค่ะตอนนี้ขอให้ได้ที่ฝึกงานเถอะ“ ที่มานั้นกลุ้มอยู่นี้ไม่ใช้เพราะพวกเธอไม่หาหรือเลือกที่ฝึกงานหลอกนะส่วนมากก็เต็มหรือไม่มีนโยบายรับเด็กฝึกงานบ้างแหละ ก็เลยมานั่งกลุ้มใจกันอยู่นี้ ที่ไหนพวกเธอทั้งสามคนก็พร้อมจะไปทั้งนั้นละตอนนี้

  ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด

เสียงรอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อกอหญ้าวางโทรหาแม่ของเธอทันทีเพื่อหวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้เธอมีที่ฝึกงานได้ภายในวันนี้

“ว่าไงจ๊ะกอหญ้า”

“ยังเครียดเรื่องหาที่ฝึกงานไม่ได้อยู่อีกหรือ”

“ค่ะแม่”

“แม่มีที่หนึ่งน่าสนใจมากเลยลูกและเพื่อนหนูอยากมาฝึกงานแถวบ้านไหม” “ห๊ะที่ไหนละคะ”

“ไร่กระทิง”

“ห๊ะไร่กระทิง”

“ตกใจอะไร”

“พอดีเลยค่ะกอหญ้ากำลังจะถามแม่ว่าที่ไร่กระทิงว่าอยากได้เด็กฝึกงานไหม คุณแม่ช่วยไปพูดกับคุณป้าให้หน่อยได้ไหมคะ” กอหญ้าทำหน้าดีใจเมื่อเธอเจอความหวังใหม่เหมือนตอนนี้เธอกำลังเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เหมือนเจอทางออกที่มืดมิดมานาน ตัวเธอและเพื่อนเพื่อนกำลังจะเจอทางออกของปัญหาที่ติดค้างมานานเกือบสามอาทิตย์

“อืม แต่แม่ลองพูดให้บ้างแล้วน่ะ แต่เห็นว่ากัลยาเขามีข้อตกลงอะไรไม่รู้ลองโทรไปถามรายละเอียดดูที่เบอร์โทร08xxxxxx”

“ค่ะแม่ ขอบคุณนะคะแม่”

“จ้า จำเบอร์ได้ใช้ไหม”

“ค่ะ เบอร์08xxxxxxxx จำได้ค่ะแม่ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ”

“จ้า รองไปคุยกับป้าเขาดูนะ”

“ค่ะขอบคุณมากนะคะแม่”

“ยังไง สรุปอย่างไง” ทุกคำพูดที่กอหญ้าสนทนากับแม่ของเธอทั้งนนท์นี่และกล้าหาญต่างนั่งลุ้นที่จะเอาคำตอบว่าพวกเขาจะได้ที่ฝึกงานไหม

“ยังไม่สรุป ต้องรอถามป้ากันยาก่อน”

“ป้ากันยาคือใคร”

“ก็น่าจะเป็นเจ้าของไร่”

“แล้วจะรออะไรอยู่ก็โทรไปเลยสิ” กอหญ้ากดโทรศัพท์ออกด้วยความรู้สึกที่มีความหวังและตื่นเต้นมากๆ และก็ลุ้นมากๆ เช่นกันว่าจะได้ฝึกงานไหม

  0 8 x x x x x x x x

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

00:01

“สวัสดีค่ะคุณป้ากัลยา นี้กอหญ้านะคะ หนูเป็นลูกสาวของแม่เกษรา”

“ออหนูกอหญ้าที่เคยมาวิ่งเล่นกับเจ้ากระทิงมันตั้งแต่เด็กใช้ไหม” หลังจากที่ได้ยินคำทักทายของผู้ใหญ่ที่เคยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแต่ก็มาห่างกันตอนที่เธอโต ทำให้เธอพูดอะไรไม่ถูก และก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดีได้แต่ตอบคำสั้นๆ ไปว่า

“ค่ะ ใช้ค่ะ”

“กำลังหาที่ฝึกงานอยู่หรือ”

“ค่ะ แล้วที่บริษัทหรือโรงงานของคุณป้าต้องการเด็กฝึกงานไหมคะ” กอหญ้าถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็รอลุ้นกับคำตอบของหญิงวัยกลางคน

“ปกติแล้วป้าไม่รับเด็กฝึกงานเลย” กอหญ้าลดสายตาลงทันทีจากสายตาที่มีความหวังกลับแปลเปลี่ยนสายตาที่ดูเศร้าใจทันทีจากที่เธอมีความหวังน้ากำลังดีใจกับหมดหวังเอาเสียดื้อๆ

“แต่ถ้าเป็นหนูกอหญ้า ป้าคิดว่าป้าน่าจะรับเด็กฝึกงานมาช่วยทำงานในปีนี้นะ” หน้าตาที่ไม่สู้ดีเมื่อกี้แปลเปลี่ยนเป็นดีใจและยิ้มขึ้นมาได้อีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะคุณป้า”

“แต่ป้ามีเรื่องหนักใจอยู่หนึ่งเรื่องอยากจะให้หนูกอหญ้าช่วยป้าหน่อยจะได้ไหม”

“เรื่องอะไรหรือคะ”

“ป้าจะยังไม่บอกในตอนนี้เอาเป็นว่า ถ้าหนูตกลงที่จะช่วยป้าก็ส่งจดหมายขอฝึกงานมาได้เลย แล้ววันที่จะเริ่มฝึกงานป้าถึงจะบอก” กอหญ้าทำหน้าสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมคุณป้าถึงไม่บอกเรื่องที่ขอให้เธอช่วยตอนนี้เลยทำไมต้องรอให้เธอไปฝึกงานก่อนถึงจะบอก

“ด้วยค่ะแล้วหนูจะส่งจดหมายฝึกงานไปให้ค่ะ คุณป้าค่ะหนูขอเอาเพื่อนไปฝึกงานด้วยสองคนได้ไหมคะ”

“ได้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ”

“เป็นผู้ชายหนึ่งคน เป็นผู้ฉิงอีกหนึ่งคนค่ะ”

“ผู้ฉิง”

“ผู้ฉิงคือผู้ชายที่ชอบผู้ชายเหมือนกันนะคะ” กอหญ้าเห็นกัลยาถามซ้ำอีกครั้งเธอเกรงว่าป้ากันยาจะไม่เข้าใจจึงอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง

“ออดีจ้า แล้วผู้ชายนี่ไม่ใช่แฟนหนูกอหญ้าใช่ไหมจ๊ะ”

“ค่ะไม่ใช่ เป็นเพื่อนกันค่ะ”

“ดีละ ที่ไร่ของป้ามีโรงงานหลายโรงงานหนูกอหญ้าจะเอาเพื่อนมาสักกี่คนก็ได้ป้าอนุญาตจะ”

“ขอคุณคุณป้ามากๆ นะคะ”

“แล้วเจอกันจ๊าหนูกอหญ้า”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“สรุปว่าเราจะมีที่ฝึกงานแล้วใช้ไหม” กอหญ้าพยักหน้าและยิ้มด้วยความดีใจ

“เย้ เก่งมากนางชะนีน้อย” ทั้งสองยกมือขึ้นมาตบกันเบาๆ ด้วยความดีใจ แถมยังกระโดดกอดกันหมุนเป็นวงกลมอีกด้วย กล้าหาญก็อยากเข้าไปกอดดีใจด้วย แต่นนท์นี่สกัดเอาไว้ก่อน

“จะทำอะไร”

“ก็จะเข้ามากอดดีใจด้วยไง ที่เรามีที่ฝึกงานแล้ว”

“ไม่ได้จะข้าวมากอดผู้หญิงแบบพวกฉันได้ไงผิดผี ห้ามกอด”

“จะกอดดีใจด้วยก็ไม่ได้”

“ไม่ได้” กอหญ้ามองไปยิ้มไปที่ทั้งสองทะเลาะกันแต่เธอก็มีความสุขที่ตอนนี้เธอมีที่ฝึกงานแล้วไม่ต้องคิดมากแล้ว แต่เธอกับมีข้อสงสัยอยู่ในใจเธอแทนว่าคุณป้าเขาต้องการให้เธอช่วยอะไรกันแน่ แล้วทำไมไม่บอกเธอเลยทำไมต้องเก็บคำขอร้องไว้รอจนกว่าให้เธอไปหา