ฟางเส้นสุดท้าย

ทิวาถอนหายใจให้คนยิ้มหวานตอนเรียกชื่อตัวเอง แต่พอได้ยินว่ากินยากลับบอกว่าไม่หิว ใบหน้าสวยเบี่ยงหนีไปอีกทาง ก่อนที่เธอจะนอนเงียบไปเฉยๆ ดวงตาคมมองคนกอดหมอนซุกซบใบหน้าลงไปจนยับยู่ แขนแข็งแรงจึงเอื้อมไปคว้าเอวบางรวบกลับเข้ามาหาตัว

เขาโน้มลงประกบจูบกับคนทำหน้าหงุดหงิด ผ่านไปชั่วอึดใจเดียวลิ้นเล็กก็ตอบกลับกลับแบบมึนงง ทิวาจับยาโยนใส่ปากตัวเองก่อนจิบน้ำเล็กน้อย เขาก้มลงบดจูบลงอีกครั้ง ส่งต่อยาให้คนดื้อด้านที่แม้จะหลับแต่ก็ยังตอบรับจูบจากตัวเอง

ทียังงี้ล่ะรู้เรื่องดีนักนะ

ทิวาคว้ารีโมตมาปิดไฟก่อนนอนลงข้างๆ เมษา ดวงตาคมเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนหลับใหล กลางห้องกว้างที่ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเธอ มันยิ่งพาใจฟุ้งซ่านจนน่าโมโห แต่หากลุกขึ้นไปสูบบุหรี่อีกตอนนี้มันก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไร

เขากำลังรู้สึกผิดหรือรู้สึกอะไรอยู่กันแน่

ยังไม่ทันได้คำตอบดั่งที่หวัง เมษาก็ขยับกายเข้ามาเบียดแซะก่อนยกแขนกอดกันแน่น ทิวาชะงักไปกับท่าทีนั้น สมองบอกให้ขยับหนีเพราะต่อให้นอนกับใครเขาก็ไม่เคยกกกอด แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับเลือกที่จะอยู่นิ่งๆ ต่อไปแบบนี้

เขาปิดเปลือกตาลงทีละน้อย ปล่อยให้คนข้างกายกอดอย่างตามใจชอบโดยไม่คิดหนี ความง่วงค่อยๆ โถมเข้าเชื่องช้าจนพาเข้าสู่ภวังค์ไปในที่สุด

เมษานอนมองจ้องเสี้ยวหน้าคมของคนข้างกาย เธอตื่นมาสักพักแล้วแต่รู้สึกมึนงงหัวและปวดเมื่อยเนื้อตัว จึงคิดรอให้ทิวาตื่นมาเพื่อขอลางาน ดวงตาคู่สวยใช้โอกาสนี้ไล่สำรวจเขาจนถ้วนตัวอย่างเอาแต่ใจ แต่ยังไม่ทันไรคนตรงหน้าก็ขยับปากพูดช้าชัด

“มองพอหรือยัง?”

“อะ เอ่อ คุณทิตื่นแล้วเหรอคะ?”

ควงตาคู่คมค่อยๆ เปิดขึ้นสบตากัน ภาพทิวาในระยะใกล้เล่นเอาเมษาใจเต้นกว่าที่เคย ฝ่ามือเล็กที่วางแปะบนแผงอกแน่นเริ่มเคลื่อนไล้ช้าๆ เสียงแหบพร่าพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบคำใดกลับ

“เมย์ลางานนะคะวันนี้”

“อืม นอนไปเถอะ”

ร่างสูงลุกขึ้นนั่งทำท่าจะผละแยกออกไป ทว่าแขนเรียวกลับรีบยกขึ้นโอบรัดเอาไว้ก่อน ทิวาสะบัดใบหน้ามามองกันด้วยสายตาแข็งกร้าว เขายกมือขึ้นหวังแกะมันออกพาตัวเองออกจากการกอดรัด เมษาเลยเลือกใช้ดวงตาฉ่ำปรือจากพิษไข้เต็มที่เข้าสู้

“หนูต้องนอนพัก แต่ว่า...ต้องรับยาแก้ไข้ก่อนสิคะ”

“งั้นก็ลุกไปกินข้าวสิจะได้กินยา”

“ไม่ใช่ค่ะ”

เมษาลุกขึ้นนั่งตามก่อนทอดสายตาปรอยปรือให้คนจดจ้องกัน เธอเคลื่อนตัวเองเข้าไปใกล้เขา จงใจพ่นลมหายใจร้อนๆ ใส่ต้นแขนล่ำ กดบดเบียดปากกับผิวของคนตัวโต ขณะใช้เสียงเล็กเสียงน้อยออดอ้อนกับเขาสุดพลัง

“คุณทิต้องฉีดยาก่อนสิคะ หนูจะได้หลับพักผ่อนเต็มที่”

ทิวาหรี่ตามองคนตัวเล็กที่เบียดกระแซะตัวเอง นี่เมษาเป็นปีศาจราคะแสนร่าน หรือลูกสาวซาตานจากนรกขุมไหน ถึงได้ทำตัวบ้าบิ่นเหมือนจะมีชีวิตอยู่เป็นอมตะนิรันดร์ขนาดนี้ เธอคงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำให้เส้นขีดจำกัดของเขามันใกล้พังเต็มที

หากเขาก้าวข้ามมัน ทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิม

เมษาสูดจมูกฟืดฟัดให้ดูน่าสงสาร เมื่อเห็นว่าเขายังนิ่ง เธอจึงอาจหาญขยับยกร่างกายขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งของคนทำหน้าถมึงทึง ใบหน้าเล็กซบลงบนแผ่นอกกว้าง ขยุกขยิกถูไถโดยจงใจให้โดนจุดอ่อนไหวของเขาอย่างแนบเนียน

“หนูต้องการคุณทิ”

“แน่ใจแล้วใช่ไหมที่เอาแต่พูดแบบนี้?”

“จริงสิคะ อ๊ะ!”

ทิวาโอบรอบคนช่างปั่นหัวกดลงบนที่นอน ดวงตาเหมือนลูกแมวเมื่อครู่แฝงแววท้าทายชัดเจน สองหูของเขาราวกับได้ยินบางสิ่งลั่นดังเปรี๊ยะ ยามดวงตาคู่สวยจดจ้องยังริมฝีปากของตน ลมหายใจร้อนผ่าวที่ปะทะผิวของคนใต้ร่าง กลายเป็นสิ่งกระตุ้นในเขาตกลงไปในหลุมพรางที่รู้แล้วว่าตัวเองคงไม่คิดขึ้นมาอีกต่อไป

อยากเป็นของเขานักใช่ไหม?

“จำไว้นะว่าถ้าเธอไม่อยากตาย จากนี้ต่อไปอย่าได้คิดจะอ้าขาให้ใครตอกรูอีก”

“หนูคงทำไม่ได้...”

หมับ!

“อึก!...”

ทิวาคว้าจับปลายคางมนแล้วบีบอย่างแรงจนคิ้วเรียวขมวดมุ่น เมษายกยิ้มให้กับความโมโหจนกำลังจะบ้าของเขา ยิ่งเห็นความดุดันในดวงตาคู่นั้น ร่องหลืบก็ราวกับถูกกระตุ้นจนโพรงสวาทเสียววาบ ขาเรียวยกขึ้นโอบไขว้ล็อกรอบเอวของเขาไว้แน่น ก่อนฝืนความเจ็บแปลบบนผิวเนื้อขยับปากพูดต่อไป

“หนูต้องอ้าเพื่อให้คุณทิเข้ามาลึกๆ สิ ถูกไหมล่ะคะ?”