กับดักรักคุณพ่อสามี

กับดักรักคุณพ่อสามี

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-14
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
33Bab
12.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในคืนหนึ่ง หลังจากมีนาออกจากโรงพยาบาลเธอเองก็เกิดน้ำนมคัด แถมยังมีไข้อ่อน ๆ มันสร้างความเจ็บปวดและทรมานให้เธอเป็นอย่างมาก แผลผ่าคลอดก็ยังไม่หายดี มีนาไม่มีทางเลือกเมื่อเธอต้องเผชิญกับความทรมานอย่างแสนสาหัส น้ำนมที่คั่งค้างทำให้เต้านมอวบใหญ่ของเธอหนักอึ้ง มันเจ็บปวดราวกับจะระเบิดออกมา ไหนจะพิษไข้ที่รุมเร้าจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ เด็กสาวพยายามประคองร่างอันอ่อนเพลียเดินไปหน้าห้องนอนของพ่อสามี ก่อนจะเคาะประตูห้องนอนเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา ไม่นานนักเมื่ออินทัชได้ยินเสียงเคาะห้องก็ตื่นขึ้นจากการหลับใหล เขารีบเปิดไฟห้องนอนจนสว่าง ก่อนจะรีบเดินออกมาเปิดประตู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดและเหงื่อที่ผุดพรายของมีนา ฉับพลันความงัวเงียของเขาก็หายไป

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 จำเป็นต้องหนี

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
33 Bab
ตอนที่ 2 พึ่งใบบุญ
ตอนที่ 2 พึ่งใบบุญไร่ชาอินทัช...จังหวัดเชียงราย“หึ ไผมาละน่า คิงไปผ่อลุ๊” (ใครมาน่ะ แกไปดูซิ) ป้าคำแก้วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถแท็กซี่เข้ามาจอดที่เรือนหลังใหญ่ กาแลหลานชายตัวน้อยรีบวิ่งออกไปดูอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เดินนำชายหญิงคู่หนึ่งเข้ามาด้านใน“สวัสดีครับป้าคำแก้ว จำผมได้ไหม” อัศวพจน์เอ่ยทักทายหญิงสูงวัยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางวางสัมภาระและกระเป๋าเดินทางลงข้างตัว“คุณพจน์!! อื้อหื้อ!!!...บ่าได้เจอก๋านเมิน ไปอยู่ตางใดมา” (คุณพจน์! ไม่ได้เจอกันนาน ไปอยู่ที่ไหนมา) ป้าคำแก้วทักทายอย่างดีใจ“ผมไปอยู่กรุงเทพฯ ครับป้า แล้วนี่แฟนผมครับ มีนา”“สวัสดีค่ะคุณป้า” มีนาเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ป้าคำแก้วมองมีนาด้วยความเมตตา ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน“ไหว้พระเตอะลูก” (สาธุนะลูก)“พ่อเลี้ยงไม่อยู่เหรอป้า” อัศวพจน์พลางเข้ามากอดหญิงสูงวัยแล้วเอ่ยถามถึงพ่อเลี้ยงของเขา“ป้อเลี้ยงเปิ้นเข้าไปในเมืองปุ๊น” (พ่อเลี้ยงเขาเข้าไปในเมือง) หญิงสูงวัยตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบตามสำเนียงคนเหนือ“ไปนานหรือยังครับ”“เปิ้นบอกว่าจะไปธุระบ่เมิน กำเดี๋ยวก็ปิ๊กมาแล้ว” (เขาบอกว่าจะไปธุระไม่นาน เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ขอแค่ได้ดูแลเธอ
ตอนที่ 3 ขอแค่ได้ดูแลเธอหลังสิ้นสุดการสนทนา อินทัชหันหลังเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้อัศวพจน์และมีนาจัดเตรียมสัมภาระ โดยมีป้าคำแก้วเดินนำไปที่เรือนหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเรือนใหญ่ไม่มากนักเรือนหลังเล็กถูกสร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น มีสองห้องนอนและห้องน้ำในตัว มีนาเดินเข้าไปสำรวจภายในห้องพักที่ตกแต่งอย่างสบายตา เอาไว้เป็นที่รับรองแขกของพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงของนาย ยังดูหนุ่มแน่นอยู่เลยนะพจน์” มีนาเอ่ยขึ้นระหว่างที่จัดกระเป๋า อัศวพจน์ยิ้มบาง ๆ“ใช่... ตอนนั้นแม่ผมอายุมากกว่าพ่อเลี้ยงตั้งหนึ่งรอบ”ขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดข้าวของกันอยู่ แสงหล้าหัวหน้าคนงานในไร่รูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางใจดีก็เดินเข้ามาทักทาย“สวัสดีครับ คุณพจน์” แสงหล้าเอ่ยทักทาย อัศวพจน์เพิ่งเคยกับแสงหล้าเป็นครั้งแรก เพราะเขาเพิ่งมาทำงานในไร่ได้ไม่กี่ปี“สวัสดีครับ” อัศวพจน์รีบวางกระเป๋าแล้วยกมือไหว้ หัวหน้าคนงาน“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับพี่แสงหล้า “ แสงหล้ายิ้มรับอย่างเป็นมิตร“พ่อเลี้ยงสั่งให้ผมเอาเงินนี้มาให้คุณครับ” แสงหล้ายื่นเงินสดจำนวนหนึ่งให้กับอัศวพจน์ เขามองถุงซองเอกสารสีน้ำตาลอย่างงุนงง ก่อนจะเอ่ยถาม“เงิ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 อย่าเป็นอะไรนะ
ตอนที่ 4 อย่าเป็นอะไรนะสัปดาห์ต่อมาค่ำคืนที่เงียบสงัด มีนาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเปียกชื้นบริเวณหน้าท้อง เธอรีบคว้าไฟฉายข้างเตียงขึ้นมาส่องดู ก่อนจะพบว่าเสื้อคลุมท้องของเธอเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวใส ๆ หญิงสาวรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหมายถึงอะไร เธอรีบประคองร่างที่อุ้ยอ้ายของตัวเองเดินออกไปนอกห้อง เพื่อปลุกอัศวพจน์ที่นอนอยู่“พจน์ ๆ ...นี่นาย ตื่นสิ!!” มือเรียวบางรีบเขย่าตัวของเขา อัศวพจน์สะดุ้งตื่นมองหน้าเธอ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความงัวเงีย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของมีนาที่ซีดเผือดพร้อมกับร่างกายที่เปียกชื้นของเธอก็ทำให้เขาตกใจ ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง“มีนา! เกิดอะไรขึ้น!!!”“น้ำ...น้ำคร่ำแตก” มีนาบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ใบหน้าของเธอซีดเผือด“รอไม่ได้แล้ว ผมต้องรีบพาคุณไปโรงพยาบาล” อัศวพจน์รีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบอุ้มมีนาขึ้นแนบอกและพาเธอไปที่เรือนหลังใหญ่“อดทนหน่อยนะมีนา ผมจะพาคุณไปหาหมอ” เขาอุ้มเธอฝ่าความมืดไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่เรือนหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยง อัศวพจน์รีบเข้าไปขอความช่วยเหลือทันที พ่อเลี้ยงอินทัชที่กำลังนั่งทำงานอยู่ ก็ถึงกับตกใจ แต่เขาก็มีสติพอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 หนีไม่รอด
ตอนที่ 5 หนีไม่รอด07.00 น.แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาบริเวณที่พักของญาติผู้ป่วย อัศวพจน์นั่งสัปหงกพิงเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเฝ้ามีนามาตลอดทั้งคืน เขาลืมตาขึ้นอย่างมีความหวัง ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะเข้าแทนที่ ตำรวจสามนายเดินตรงเข้ามาหาเขาที่นั่งอยู่ หนึ่งในนั้นยื่นหมายศาลให้อัศวพจน์ด้วยสีหน้าที่จริงจัง“คุณอัศวพจน์ ใช่ไหม”“ครับ” อัศวพจน์ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความง่วงงันหายไปในพริบตาเมื่อเห็นตำรวจ“นี่เป็นหมายจับคุณ ในคดีฆ่าคนตาย” ตำรวจกล่าวอย่างหนักแน่น ก่อนจะอ่านให้เขาฟัง“ผมไม่ได้ฆ่าเค้านะครับคุณตำรวจ มันเป็นอุบัติเหตุ”“เรื่องนั้น คุณต้องไปให้การในชั้นศาลเอาเองครับ ผมมีหน้าที่สอบสวนและรวบรวมพยานหลักฐาน”หัวใจของอัศวพจน์หล่นวูบ เขาหันไปมองหน้าพ่อเลี้ยงอินทัชที่กำลังหิ้วอาหารมื้อเช้ามาอย่างเต็มไม้เต็มมือ ก่อนพ่อเลี้ยงจะวางมันลงด้วยมือสั่นเทา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังพอ ๆ กับความตกใจ“นี่แกไปฆ่าคนตายแล้วหนีมาเหรอ!!!...ไอ้พจน์” อินทัชถามเสียงดังอย่างไม่เชื่อหู อัศวพจน์ก้มหน้าลงเอามือกุมศีรษะ“ผมขอโทษครับพ่อ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหก” เขาไม่มีเวลาอธิบายเรื่องราวที่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ความจริงที่แสนเจ็บปวด
ตอนที่ 6 ความจริงที่แสนเจ็บปวดมีนาร้องนอนไห้อย่างเงียบๆ โดยไม่มีเสียงใดๆ ออกมาอีก อินทัชมองเธอด้วยความสงสาร น้ำตาที่เธอพยายามเก็บไว้ตลอดสองวันไหลทะลักออกมาทันที เด็กเอามือปิดปากไว้เพื่อสกัดกั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะระเบิดออกมา อินทัชอดไม่ได้ที่เดินเข้าไปให้กำลังใจเด็กสาวและยื่นมือไปลูบศีรษะของเธอเบา ๆ เขามองมีนาด้วยความห่วงใยเด็กสาวก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ร่างกายเธอสั่นเทาจากการสูญเสียครั้งใหญ่ อินทัชจับมือเธอไว้แน่นโดยไม่ได้พูดอะไร เขาเข้าใจความเจ็บปวดของการสูญเสียดีความเงียบอันหนักอึ้งก็เข้าครอบคลุมอีกครั้ง มีนาใช้มือปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด แล้วหันไปมองอินทัชด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“อย่าคิดมากไปเลย มีนา…”“เรื่องของอัศวพจน์ วันหนึ่งตำรวจก็ต้องตามจับเขาได้อยูดี สู้ยอมให้เขาเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมายจะดีกว่านะ” ”แต่เขาไม่ได้เป็นคนฆ่านะคะ”“เรื่องนั้นก็ต้องไปพิสูจน์กันอีกที” อินทัชรีบบอก“อัศวพจน์ไม่ได้กลัวความผิดหรอก เขาเต็มใจรับโทษ เพียงแต่ตอนนี้เขาเป็นห่วงหนู ก่อนไปเขายังย้ำและฝากให้ฉันดูแลหนูอยู่เลย” น้ำตาของมีนาไหลลงมาไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าจู่โจมเธออย่างรุ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ช่วยหนูหน่อยค่ะ NC
ตอนที่ 7 ช่วยหนูหน่อยค่ะ NCมีนาเงยหน้าขึ้นมองอินทัชด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พ่อเลี้ยงอินทัชคงจะรู้สึกโกรธเคืองที่เธอกับลูกเลี้ยงของเขาปิดบังเรื่องสำคัญขนาดนี้เอาไว้ จึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกผิด“พ่อเลี้ยงโกรธหนูหรือเปล่าคะ” มีนาถามเสียงแผ่วเบา อินทัชยิ้มบางๆ ที่มุมปาก“ไม่หรอก ฉันจะไปโกรธหนูทำไม...หืม์!!! ตรงกันข้ามฉันรู้สึกเห็นใจหนูต่างหาก ที่หนูต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้”“ขอบคุณค่ะ” มีนากล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยได้รับความเมตตาจากใครขนาดนี้มาก่อน“แล้วหนูยังรักนพดลอยู่หรือเปล่า” อินทัชถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย มีนาส่ายหน้าเบา ๆ “หนูเลิกตาบอดนานแล้วค่ะ เขาไม่เคยปกป้องอะไรหนูได้เลย ลูกแหง่...อย่างนพดลยังไม่โตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตใครหรอกค่ะ เพราะเขาเอาแต่เชื่อฟังแม่ของเขาอยู่ฝ่ายเดียว” อินทัชพยักหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม“ถามหน่อย หนูอายุเท่าไหร่แล้ว” อินทัชถามพลางมองสำรวจเรือนร่างของมีนา คืนนี้เธอสวมเสื้อชุดนอนซาตินสีขาวขาวบางเบาและกางเกงขาสั้นผ้าซาตินตัวใหญ่ที่เขาตั้งใจซื้อให้เธอใส่จะได้ไม่อึดอัด เพราะแผลผ่าตัดเธอยังไ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ของดีมีประโยชน์ NC
ตอนที่ 8 ของดีมีประโยชน์ NCท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอน อินทัชจับมือเรียวบางที่กำลังสั่นเทาของเด็กสาวเอาไว้แน่น ก่อนจะปลอบประโลมเธอ“ไม่เป็นไรนะมีนา เดี๋ยวฉันจะช่วยหนูเอง” เขาพูดปลอบโยน ก่อนจะค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของเธอออกอย่างเบามือ เด็กสาวจับมือเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะทำท่าลังเล แล้วจ้องหน้าเขาเขม็ง“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับหนูหรอก แค่จะช่วยเฉย ๆ” เขาเอ่ยสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจ“เราพอจะหาซื้อที่ปั๊มนมได้ไหมคะ” มีนาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“กลางดึกเช่นนี้จะไปหาจากที่ไหนกันล่ะ” เขาส่ายหน้าเบา ๆ พลางมองใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เมื่อสองเต้าของเธอถูกปลดเปลื้องจนเปลือยเปล่า อินทัชค่อย ๆ ประคองร่างบางมานั่งบนตักในลักษณะหันหน้าเข้าหากัน เด็กสาวยอมทำตามอย่างว่าง่าย“ฉันจะดูดระบายน้ำนมออกให้นะ” สิ้นเสียงทุ้ม พ่อเลี้ยงหนุ่มก็รีบโน้มตัวลงอย่างช้า ๆ ประคองเต้านมอวบเต่งตึงของเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วใช้ปากครอบดูดหัวนมของเด็กสาวอย่างนุ่มนวล อุ้งปากร้อน ดูดดึงมาจนถึงลานนม ไม่นานนักน้ำนมที่คั่งค้างก็พุ่งเข้าปากของเขา “อื้มมม...อย่าค่ะพ่อเลี้ยง อร๊ายย!!! เบา ๆ ค่ะ อื้มมม”“เจ็บเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ฝากแฟนผมด้วย
หลังจากผ่านค่ำคืนที่แสนอบอุ่น อินทัชตื่นขึ้นในยามเช้าตรู่ เขาหันไปมองร่างบางที่นอนหลับอยู่ข้างกายอย่างสงบ ก่อนจะยื่นหลังมือสัมผัสไปที่หน้าผากมนของเด็กสาวอย่างแผ่วเบาอินทัชยิ้มอย่างดีใจเมื่อไข้ของมีนาลดลง เธอตัวไม่ร้อนเหมือนอย่างเมื่อคืนแล้ว เขาคิดอะไรบางอยากได้ก็รีบลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้เธอตื่นพ่อเลี้ยงหนุ่มเดินเข้าครัว เขามองเครื่องครัวด้วยสายตาที่ไม่คุ้นเคยนัก แต่ก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะทำข้าวต้มให้มีนาทานด้วยตัวเอง ป้าคำแก้วที่กำลังเตรียมอาหารอยู่เห็นพ่อเลี้ยงงก ๆ เงิ่น ๆ ทำบางอย่างอยู่ในครัวก็ถึงกับแปลกใจจนต้องเอ่ยถาม“ธัมโมสังโฆเต๊อะ.....ป้อเลี้ยงจะเยียะอะหยั๋งฮั้นหน่ะ มะมะป้าจะเยียะฮื้อ” (พ่อเลี้ยงจะทำอะไรเหรอ มา ๆ เดี๋ยวป้าทำให้) ป้าคำแก้วเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบวางงานที่ตัวเองกำลังทำอยู่ แต่เห็นสาวใช้เดินเข้ามาพอดีจึงรีบสั่ง“คำเปียง มึงไปจ๋วยป้อเลี้ยงตางปุ๊น” (คำเปียง มึงไปช่วยพ่อเลี้ยงทางนู้น) ป้าคำแก้วสั่งสาวใช้ที่เป็นลูกมือของตัวเองให้ไปช่วยพ่อเลี้ยง“ไม่ต้องคำเปียง เดี๋ยวฉั้นทำเอง” พ่อเลี้ยงรีบบอก คำเปียงหันมามองหน้าป้าคำแก้วราวกับจะถามว่าเอายังไงต่อ ก็เมื่อเห็นสายตา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอ
ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอหลังจากแวะเยี่ยมอัศวพจน์ที่เรือนจำแล้ว อินทัชก็พามีนาไปโรงพยาบาลตามนัด หมอตรวจดูอาการของมีนาอย่างละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าเธอฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์แล้ว“แผลผ่าตัดดีขึ้นมากแล้วนะครับ ส่วนมดลูกก็เข้าที่แล้ว” คุณหมอบอกพร้อมรอยยิ้ม“กลับไปก็พักผ่อนเยอะๆ นะครับ อย่าเพิ่งยกของหนัก แล้วก็ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ อีกหนึ่งเดือนค่อยมาตรวจอีกที” มีนาพยักหน้าอย่างโล่งอก“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ” อินทัชยิ้มรับด้วยความดีใจ“ขอบคุณครับคุณหมอ” อินทัชกล่าวขอบคุณนายแพทย์ที่ทำการตรวจให้มีนาระหว่างเดินออกมาจากห้องตรวจ เด็กสาวก็หันไปมองพ่อเลี้ยงหนุ่ม“เห็นมั้ยคะ ว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” มีนาเอ่ยขึ้นพลางยิ้มหวานให้เขา“ก็ไม่รู้สิ เห็นตัวร้อนเมื่อคืนก็คิดว่าแผลจะอักเสบ อีกอย่างวันนี้คุณหมอก็นัดตรวจอยู่แล้วนี่”“พ่อเลี้ยงเป็นห่วงหนูเหรอคะ”“ห่วงสิ ฉันรับปากอัศวพจน์แล้ว ว่าจะดูแลหนู”“ขอบคุณค่ะพ่อเลี้ยง”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” อินทัชเอ่ยอย่างอ่อนโยน“ฉันสัญญาว่าจะดูแลหนูแบบนี้ไปตลอด” คำพูดของเขาทำให้หัวใจของมีนาเต้นรัวอีกครั้ง เธอรู้แล้วว่านับจากนี้ชีวิตของเธอจะไม่ต้องเดียวดายอีกต่อไปแล้วหลังจากธ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status