Novels by อารญา

เวลา 02:15 น. โถงทางเดินชั้น 15 คอนโดมิเนียมเดอะไพน์บรรยากาศในคอนโดมิเนียมระดับกลางยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ย่ำไปตามทางเดินปูพรม เขมินทร์ใช้ทริกการอ้างชื่อเจ้าของห้องและยอมยัดเงินสดใต้โต๊ะจำนวนมากให้ รปภ. กะดึก เพื่อแลกกับการได้คีย์การ์ดวีไอพีขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นนี้เขมินทร์ในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีกลิ่นวิสกี้คละคลุ้ง มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องหมายเลข 1509มือหนากำหมัดแน่น ก่อนจะระดมทุบลงบนบานประตูไม้อย่างบ้าคลั่งปัง! ปัง! ปัง!"ไวน์! เปิดประตูให้ผมหน่อย!"เขาตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่าห้องข้างเคียงจะตกใจตื่นหรือเปิดประตูออกมาด่าทอ"ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน! ออกมาคุยกับผมเถอะนะไวน์ ผมขอร้อง!"เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงตวาดสั่งการแบบประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจอีกต่อไป แต่มันคือเสียงอ้อนวอนที่น่าเวทนาของสุนัขที่กำลังจะถูกเจ้าของทอดทิ้งปัง! ปัง! ปัง!"ไวน์... ผมรู้เรื่องลูกแล้ว... ออกมาหาผมเถอะ..."เขายังคงทุบประตูต่อไป ร่างกายที่โอนเอน

"นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันจะหย่า"เธอมองกดลงมาที่อดีตสามี"เพราะในสมการชีวิตของคุณ... ผลประกอบการร้อยล้านมันมีค่ามากกว่าชีวิตของลูกเรา และมีค่ามากกว่าฉันมาตั้งแต่แรก คุณไม่ได้ผิดหรอกค่ะที่คุณจะรักงานและบริษัทของคุณ... แต่คุณผิด ที่ดึงฉันเข้ามาอยู่ในชีวิต แล้วปล่อยให้ฉันตายอย่างโดดเดี่ยว""ไม่ไวน์! พี่รักคุณ พี่รักลูกของเรา! ให้โอกาสพี่แก้ตัวเถอะนะ อยากได้อะไรพี่จะหามาให้ทั้งหมด อยากให้พี่ปรับปรุงตัวตรงไหนพี่จะทำ พี่จะเลิกบ้างาน พี่จะอยู่กับคุณ... กลับบ้านเราเถอะนะ"เขมินทร์พนมมือขึ้นไหว้ ร้องขอความเมตตาอย่างน่าเวทนา เขาพร้อมจะยกทุกอย่างให้เธอ แลกกับการที่เธอเดินกลับไปเป็นภรรยาของเขาตามเดิมทว่า กำแพงน้ำแข็งที่ณิชญาวีร์สร้างขึ้นนั้น หนาและเย็นเยียบเกินกว่าที่น้ำตาของคนเมาจะละลายมันได้"คุณเก็บคำขอโทษและน้ำตาของความรู้สึกผิดนี้ กลับไปใช้กับตัวเองเถอะค่ะ"น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของคนฟัง"ความเสียใจของคุณในวันนี้... มันเทียบไม่ได้กับความกลัวของฉัน ในตอนที่ต้องนอนจมกองเลือดเพียงลำพัง แล้วมอง

ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นของไอ้โบ้เวลา 01:00 น. คลับวีไอพีสำหรับสมาชิก ย่านทองหล่อเสียงเพลงแจ๊ซที่บรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องส่วนตัวระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยทำให้จิตใจของคนที่นั่งจมอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะกระจกเตี้ยตรงหน้ามีขวดวิสกี้ซิงเกิลมอลต์ราคาเหยียบแสนวางอยู่สองขวด ขวดแรกว่างเปล่าไปแล้ว ส่วนขวดที่สองพร่องลงไปกว่าครึ่งเขมินทร์นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา สภาพของประธานบริหารหนุ่มผู้เคยเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า บัดนี้ยับเยินและพังทลายไม่มีชิ้นดีเสื้อสูทราคาแพงถูกถอดโยนทิ้งไว้บนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี ปลอกคอเสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วงและติดขัด แขนเสื้อถูกพับลวก ๆ ขึ้นไปถึงข้อศอก เนกไทสีเข้มถูกดึงรั้งจนหลวมหลุดลุ่ยนัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองโลกด้วยความมั่นใจและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ บัดนี้แดงก่ำ เลื่อนลอย และรวดร้าวอย่างแสนสาหัส กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจัดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับค

คำพูดของแนนเปรียบเสมือนมีดนับพันเล่มที่พุ่งเข้าเสียบแทงหัวใจของเขมินทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาถูกบีบรัดจนเจ็บปวดรวดร้าว ความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่คอยกดทับและสั่งการให้เขาใช้ชีวิตแบบเครื่องจักรบ้างานมาตลอด บัดนี้ถูกระเบิดทำลายทิ้งด้วยความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว ตรรกะและเหตุผลที่เขาใช้สร้างเกราะกำบังความอ่อนแอให้ตัวเอง พังทลายลงมาจนไม่เหลือซาก"ออกไป..."เขมินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้มหน้าลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสั่นอย่างหนัก ราวกับรังเกียจมือคู่นี้ที่ใช้กดตัดสายลูกและเมียตัวเอง"บอสคะ...""ผมบอกให้ออกไปไง!!"เขาตวาดลั่นห้อง เสียงนั้นไม่ได้ทรงอำนาจ แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเกรี้ยวกราด และความเกลียดชังที่พุ่งเป้าไปที่ตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบแนนสะดุ้งสุดตัว เธอไม่เคยเห็นเจ้านายที่แสนจะเยือกเย็น หลุดการควบคุมถึงขั้นนี้มาก่อน เลขาฯ สาวรีบค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูห้องทำงานบานใหญ่ลงให้สนิท ปล่อยให้เจ้านายของเธอเผชิญหน้ากับบาปกรรมท

เขมินทร์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก กรามแกร่งบดเข้าหากันเบา ๆ บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ เขาเกลียดการถูกสั่ง และเขาไม่ชอบให้ใครมาสอนเรื่องการจัดการชีวิตครอบครัว แต่แววตาที่จริงจังจนคล้ายจะขอร้องของแนน ทำให้เขายอมถอนหายใจออกมาแรง ๆ เพื่อตัดความรำคาญ"ก็ได้ อยากให้ผมอ่านนักใช่ไหม"ชายหนุ่มกระชากซองเอกสารนั้นมาเปิดออกอย่างรวดเร็ว เสียงกระดาษถูกฉีกขาดดังก้องในความเงียบเขาล้วงมือเข้าไปดึงกระดาษปึกหนึ่งออกมา สิ่งที่อยู่ด้านบนสุดไม่ใช่เอกสาร 'หนังสือข้อตกลงการหย่า' อย่างที่เขาคาดเดา แต่มันคือแผ่นกระดาษสีขาวที่มุมซ้ายบนมีตราสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังพิมพ์หลาอยู่มันคือ 'ใบรับรองแพทย์'เขมินทร์กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชินในการสแกนเอกสารสัญญา ทว่า... เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับตัวอักษรสีดำที่ถูกพิมพ์ไว้ตรงกลางหน้ากระดาษ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกราวกับถูกกระชากอย่างแรง[ชื่อผู้ป่วย: นางณิชญาวีร์ ศิรินทร์วรากุล][วันและเวลาที่เข้ารับการรักษา: วันพฤหัสบดีที่ 15 เวลา 23:45 น.][การวินิจฉัยโรค: ภาวะแท

ตอนที่ 6 : รอยแผลที่ซ่อนไว้เวลา 08:30 น. สำนักงานใหญ่บริษัท เค-อาร์ช คอร์ปอเรชันบรรยากาศในห้องทำงานชั้นบนสุดของประธานบริหาร ตึงเครียดประดุจมีเมฆฝนก่อตัวอยู่ภายในห้อง แม้ว่าท้องฟ้าเบื้องนอกจะสว่างไสวด้วยแสงแดดยามเช้าก็ตามเขมินทร์นั่งหน้าเคร่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ แฟ้มเอกสารและรายงานผลประกอบการกองพะเนินอยู่ตรงหน้า แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ที่ทอดให้เห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครอดีตประธานบริหารไม่ได้นอนเลยทั้งคืนสมองที่เคยประมวลผลตัวเลข โครงสร้างวิศวกรรม และความเสี่ยงในการลงทุนได้อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับมืดแปดด้าน เขามัวแต่คิดทบทวนหาวิธีโต้กลับ และหาช่องโหว่เพื่อเอาชนะผู้หญิงที่เพิ่งประกาศสงครามกับเขาที่ลานจอดรถเมื่อวาน ปลายนิ้วชี้ของเขาเคาะลงบนพนักวางแขนเก้าอี้หนังเป็นจังหวะรัวเร็ว บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกกลิ่นกาแฟเอสเปรสโซคั่วเข้มที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ แต่ความขมปร่าขอ