ตอนที่ 6 : รอยแผลที่ซ่อนไว้ 1/3

ตอนที่ 6 : รอยแผลที่ซ่อนไว้

เวลา 08:30 น. สำนักงานใหญ่บริษัท เค-อาร์ช คอร์ปอเรชัน

บรรยากาศในห้องทำงานชั้นบนสุดของประธานบริหาร ตึงเครียดประดุจมีเมฆฝนก่อตัวอยู่ภายในห้อง แม้ว่าท้องฟ้าเบื้องนอกจะสว่างไสวด้วยแสงแดดยามเช้าก็ตาม

เขมินทร์นั่งหน้าเคร่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ แฟ้มเอกสารและรายงานผลประกอบการกองพะเนินอยู่ตรงหน้า แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ที่ทอดให้เห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานคร

อดีตประธานบริหารไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

สมองที่เคยประมวลผลตัวเลข โครงสร้างวิศวกรรม และความเสี่ยงในการลงทุนได้อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับมืดแปดด้าน เขามัวแต่คิดทบทวนหาวิธีโต้กลับ และหาช่องโหว่เพื่อเอาชนะผู้หญิงที่เพิ่งประกาศสงครามกับเขาที่ลานจอดรถเมื่อวาน ปลายนิ้วชี้ของเขาเคาะลงบนพนักวางแขนเก้าอี้หนังเป็นจังหวะรัวเร็ว บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก

กลิ่นกาแฟเอสเปรสโซคั่วเข้มที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ แต่ความขมปร่าของมันก็ไม่อาจกลบความขมขื่นในลำคอของเขาได้เลยแม้แต่น้อย

ในหัวของเขายังคงวนเวียนอยู่กับประโยคเชือดเฉือน และสายตาที่ว่างเปล่าของณิชญาวีร์ ตรรกะของเขาบอกว่าเธอแค่โกรธ เธอแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ แต่สัญชาตญาณลึก ๆ กลับกำลังร้องเตือนว่า เขาอาจจะประเมินสถานการณ์ผิดพลาดไปอย่างมหันต์

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ขัดจังหวะห้วงความคิดที่กำลังปั่นป่วน ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเข้ามาช้า ๆ

แนน เลขาส่วนตัวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและซีดเซียวผิดปกติ ท่วงท่าที่เคยมั่นใจในฐานะเลขาฯ ผู้บริหารระดับสูงบัดนี้ดูประหม่าและหวาดหวั่น ในมือของเธอไม่ได้ถือแท็บเล็ตรายงานตารางงาน หรือแก้วกาแฟดำอย่างทุกเช้า แต่เธอกำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเอสี่ที่ประทับตราสำนักงานกฎหมายเอาไว้แน่น

"บอสคะ..."

แนนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง

เขมินทร์หมุนเก้าอี้กลับมามอง ปรายตาดูซองเอกสารในมือเลขาฯ แล้วขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม

"ถ้าเป็นเรื่องการฟ้องร้องซัพพลายเออร์ที่ทำท่อแตก ให้ส่งไปที่ฝ่ายกฎหมายเลย ผมยังไม่อยากดูตอนนี้ วันนี้ผมไม่มีสมาธิจะตรวจสัญญาอะไรทั้งนั้น"

เขาตัดบทเสียงห้วน เตรียมจะหันเก้าอี้กลับไปทางเดิม

"ไม่ใช่เอกสารของบริษัทค่ะบอส"

แนนตอบกลับทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไปวางซองเอกสารนั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกตรงหน้าเจ้านาย

"นี่เป็นเอกสารด่วนจากสำนักงานทนายความของคุณไวน์ค่ะ เมสเซนเจอร์เพิ่งนำมาส่งให้ที่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อสิบนาทีก่อน"

ชื่อของณิชญาวีร์ ทำให้ปลายนิ้วของเขมินทร์ที่กำลังเคาะพนักเก้าอี้ชะงักค้างไปในอากาศ เขาก้มลงมองซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นด้วยแววตาที่พยายามปรับให้เรียบเฉยที่สุด

"เอาไปทิ้งซะ"

เขาสั่งสั้น ๆ เด็ดขาดและไร้เยื่อใย

"ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมไม่เซ็นเอกสารหย่าไร้สาระอะไรนั่น อยากฟ้องก็ปล่อยให้เธอฟ้องไป ทนายฝั่งเราเก่งพอที่จะประวิงเวลาคดีนี้ไปได้เป็นปี ๆ เธอคิดว่าตัวเองกลับไปทำงานหาเงินได้นิดหน่อย แล้วจะเอาชนะทีมกฎหมายระดับประเทศของผมได้งั้นเหรอ ตลกสิ้นดี"

เขายังคงใช้ตรรกะของนักธุรกิจที่คิดว่า เงิน กฎหมาย และอำนาจ สามารถซื้อเวลาและบีบให้คู่กรณีเหนื่อยจนยอมแพ้ไปเอง

แต่คราวนี้ แนนไม่ได้ทำตามคำสั่ง เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ที่หน้าท้อง แววตาของเลขาฯ สาวที่มักจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้อย่างเด็ดขาด บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจอย่างถึงที่สุด

"บอสคะ..."

แนนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากเลขาฯ เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพูดกับผู้ชายตรงหน้า

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา แนนทำตามคำสั่งบอสทุกอย่าง ไม่เคยล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวเลย... แต่วันนี้ แนนขอร้องเถอะค่ะ"

เธอชี้ไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาลนั้น มือของเธอสั่นน้อย ๆ

"บอสช่วยเปิดอ่านมันหน่อยได้ไหมคะ อย่าเพิ่งมองมันเป็นเอกสารทางกฎหมายที่จะต้องเอาชนะกัน แต่มองมันในฐานะ... สิ่งที่ภรรยาของคุณต้องการจะสื่อสารกับบอสจริง ๆ"