ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นของไอ้โบ้ 1/3

ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นของไอ้โบ้

เวลา 01:00 น. คลับวีไอพีสำหรับสมาชิก ย่านทองหล่อ

เสียงเพลงแจ๊ซที่บรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องส่วนตัวระดับวีไอพี ไม่ได้ช่วยทำให้จิตใจของคนที่นั่งจมอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะกระจกเตี้ยตรงหน้ามีขวดวิสกี้ซิงเกิลมอลต์ราคาเหยียบแสนวางอยู่สองขวด ขวดแรกว่างเปล่าไปแล้ว ส่วนขวดที่สองพร่องลงไปกว่าครึ่ง

เขมินทร์นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา สภาพของประธานบริหารหนุ่มผู้เคยเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า บัดนี้ยับเยินและพังทลายไม่มีชิ้นดี

เสื้อสูทราคาแพงถูกถอดโยนทิ้งไว้บนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี ปลอกคอเสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วงและติดขัด แขนเสื้อถูกพับลวก ๆ ขึ้นไปถึงข้อศอก เนกไทสีเข้มถูกดึงรั้งจนหลวมหลุดลุ่ย

นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองโลกด้วยความมั่นใจและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ บัดนี้แดงก่ำ เลื่อนลอย และรวดร้าวอย่างแสนสาหัส กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจัดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

ชายหนุ่มยกแก้วคริสตัลทรงเตี้ยที่มีของเหลวสีอำพันค่อนแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ความร้อนแรงของแอลกอฮอล์ดีกรีสูงบาดคอจนแสบร้อน แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่กำลังแผดเผาอยู่กลางอก

ภาพใบรับรองแพทย์ที่มีตราประทับสีแดง และตัวอักษรสีดำที่พิมพ์คำว่า 'ขูดมดลูกฉุกเฉิน' ยังคงวนเวียนฉายซ้ำอยู่ในโสตประสาทราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ซ้อนทับกับตัวเลขสิบเอ็ดสายที่ไม่ได้รับในคืนที่ฝนตกหนัก

"บอสครับ..."

บอดี้การ์ดควบตำแหน่งคนขับรถส่วนตัวที่ยืนรออยู่ใกล้ประตูห้อง เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกังวล เมื่อเห็นเจ้านายกระดกเหล้าเพียว ๆ เข้าปากราวกับดื่มน้ำเปล่า

"ผมว่าบอสดื่มหนักเกินไปแล้วนะครับ ให้ผมพากลับคฤหาสน์เถอะครับ พรุ่งนี้เช้าบอสมีประชุมกับ..."

"ออกไป"

เขมินทร์สวนกลับเสียงห้วนและแหบพร่า นัยน์ตาคมตวัดมองคนขับรถด้วยรังสีอำมหิตที่แม้แต่ความเมามายก็ไม่อาจกลบมิด

"ผมบอกให้ออกไปไงวะ!"

เขาตวาดลั่น คว้าแก้วคริสตัลเปล่าในมือปาอัดเข้ากับผนังห้องอย่างแรง

เพล้ง!

เสียงเศษแก้วแตกกระจายดังก้องไปทั่วห้อง พนักงานดูแลคลับด้านนอกวิ่งหน้าตื่นเปิดประตูเข้ามา แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันของลูกค้าวีไอพีระดับแนวหน้า ทุกคนก็จำต้องค้อมศีรษะ ถอยร่นออกไป และดึงบานประตูให้ปิดลงตามเดิม ปล่อยให้ชายหนุ่มจมอยู่กับปีศาจร้ายในใจตัวเอง

ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง

เขมินทร์ยกมือหนาขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างแรง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อพยายามดึงสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิด

เขาพยายามใช้ตรรกะแบบที่เคยทำมาตลอดชีวิตเพื่อจัดการกับความรู้สึกบ้า ๆ นี้ เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันคืออุบัติเหตุทางการแพทย์ เขาไม่ได้ตั้งใจฆ่าลูก เขาแค่ทำหน้าที่ของผู้นำองค์กรให้ดีที่สุดในภาวะวิกฤตของไซต์งาน... ใช่ มันคือเหตุผลทางธุรกิจที่ใคร ๆ ก็ต้องเข้าใจ

ทว่า... ตรรกะเหล่านั้นพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อมีภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของณิชญาวีร์ผุดขึ้นมาทับซ้อนในมโนสำนึก

ผู้หญิงที่คอยเตรียมน้ำอุ่นและรอยยิ้มรอเขาอยู่บ้านทุกคืน ผู้หญิงที่ยอมทิ้งอนาคตความก้าวหน้าในสายอาชีพมัณฑนากรมาเป็นแม่บ้านดูแลเขา ผู้หญิงที่มักจะมีกลิ่นหอมสะอาดของชาขาวลอยกรุ่นอยู่รอบตัวเสมอ... และผู้หญิงคนนั้น ต้องนอนจมกองเลือด มองชีวิตลูกหลุดลอยไป โดยที่สามีอย่างเขาเอาแต่ยืนเถียงกับคนอื่นเรื่องกระเบื้องหินอ่อน

"ไวน์... ผมขอโทษ..."

เสียงทุ้มพึมพำกับความว่างเปล่า หยดน้ำตาที่เขาถูกสอนมาทั้งชีวิตว่ามันคือความอ่อนแอ ไหลซึมออกจากหางตากระทบลงบนหลังมือ

ภาวะตาบอดทางอารมณ์ที่ทำให้เขาไม่เคยมองเห็นความละเอียดอ่อนของคนอื่น บัดนี้ถูกพังทลายลงด้วยความเจ็บปวดขั้นรุนแรง เขมินทร์เริ่มตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่ใช่ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์อย่างที่ครอบครัวกงสีพร่ำสอน เขาไม่ใช่พระเจ้าที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง เขาคือไอ้ขี้แพ้ที่เห็นแก่ตัวที่สุด และรักษาครอบครัวของตัวเองไว้ไม่ได้

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงใหญ่โอนเอนเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ปริมาณมหาศาลในสายเลือด เขาคว้ากุญแจรถยนต์สปอร์ตที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเดิน บอดี้การ์ดก็รีบถลาเข้ามาขวางไว้

"บอสขับเองไม่ได้นะครับ บอสเมามาก!"

"ถอยไป!"

เขมินทร์ออกแรงผลักอกลูกน้องอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซล้ม

"ฉันจะไปหาเมียฉัน... ต้องไปอธิบายให้เธอเข้าใจ..."

สมองที่พร่ามัวสั่งการเพียงสิ่งเดียว เขาต้องไปหาณิชญาวีร์ เขาต้องใช้คำขอโทษ ต้องใช้ข้ออ้าง ต้องใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อดึงเธอกลับมา

เขาเดินโซเซออกจากห้องวีไอพี ปฏิเสธการช่วยเหลือจากพนักงานทุกคน โยนกุญแจรถให้บอดี้การ์ดแล้วสั่งเสียงแข็ง

"ไปส่งฉันที่คอนโดเดอะไพน์... เดี๋ยวนี้!"