ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นของไอ้โบ้ 2/3

เวลา 02:15 น. โถงทางเดินชั้น 15 คอนโดมิเนียมเดอะไพน์

บรรยากาศในคอนโดมิเนียมระดับกลางยามวิกาลเงียบสงัดจนน่าขนลุก ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ย่ำไปตามทางเดินปูพรม เขมินทร์ใช้ทริกการอ้างชื่อเจ้าของห้องและยอมยัดเงินสดใต้โต๊ะจำนวนมากให้ รปภ. กะดึก เพื่อแลกกับการได้คีย์การ์ดวีไอพีขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นนี้

เขมินทร์ในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีกลิ่นวิสกี้คละคลุ้ง มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องหมายเลข 1509

มือหนากำหมัดแน่น ก่อนจะระดมทุบลงบนบานประตูไม้อย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง! ปัง!

"ไวน์! เปิดประตูให้ผมหน่อย!"

เขาตะโกนเรียกเสียงดังลั่น ไม่สนใจว่าห้องข้างเคียงจะตกใจตื่นหรือเปิดประตูออกมาด่าทอ

"ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน! ออกมาคุยกับผมเถอะนะไวน์ ผมขอร้อง!"

เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงตวาดสั่งการแบบประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจอีกต่อไป แต่มันคือเสียงอ้อนวอนที่น่าเวทนาของสุนัขที่กำลังจะถูกเจ้าของทอดทิ้ง

ปัง! ปัง! ปัง!

"ไวน์... ผมรู้เรื่องลูกแล้ว... ออกมาหาผมเถอะ..."

เขายังคงทุบประตูต่อไป ร่างกายที่โอนเอนพิงแนบไปกับบานประตูไม้ หยดน้ำตาของลูกผู้ชายที่เคยหยิ่งยโสที่สุดในตระกูล ไหลอาบแก้มสากอย่างไม่อายใคร

แกรก...

เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้นฝ่าความเงียบ บานประตูถูกดึงเปิดออกช้า ๆ ทำให้เขมินทร์ที่ทิ้งน้ำหนักพิงอยู่เกือบจะถลาล้มคะมำเข้าไปด้านใน

ชายหนุ่มรีบพยุงตัวยืนตรง ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ณิชญาวีร์อยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มแขนยาวขายาวเรียบร้อย ผมยาวสีน้ำตาลถูกมัดรวบไว้ด้านหลังลวก ๆ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง เผยให้เห็นความซีดเซียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากอาการป่วย

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขมินทร์ชาวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ไม่ใช่สภาพร่างกายที่ดูบอบบางของเธอ แต่เป็นสายตา

เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ว่างเปล่า และเย็นเยียบประดุจก้นทะเลสาบในฤดูหนาว ไม่มีความตื่นตระหนกตกใจ ไม่มีความโกรธเกรี้ยว และ... ไม่มีความรักหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว

"คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่ตอนตีสองคะ คุณเขมินทร์"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่มีการขึ้นเสียง ไม่มีการตะคอก มันเป็นความนิ่งที่เจ็บปวดกว่าการด่าทอหลายร้อยเท่า

"ไวน์..."

เขมินทร์เสียงสั่น เขาก้าวเท้าเข้าไปหา หวังจะดึงสรีระเพรียวบางเข้ามากอดให้สมกับความรู้สึกผิดที่อัดอั้นจนแทบระเบิด

"หยุดอยู่ตรงนั้นค่ะ"

ณิชญาวีร์เอ่ยเสียงเฉียบขาด ถอยหลังหลบการสัมผัสของเขาอย่างรังเกียจ

"อย่าเอาตัวที่เหม็นกลิ่นเหล้าของคุณ เข้ามาในพื้นที่ของฉัน"

เขมินทร์ชะงักมือที่ยื่นออกไปค้างกลางอากาศ เขามองท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์นั้นด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ผู้ชายที่เคยวางอำนาจเหนือทุกคน บัดนี้ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบตรงหน้าหญิงสาวอย่างหมดสภาพ

ปึก!

เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นดังฟังชัด

"ไวน์... พี่ขอโทษ..."

เขาสรรพนามแทนตัวเองว่า 'พี่' อย่างที่เคยใช้ในวันแรกที่ตามจีบเธอ น้ำตาแห่งความสำนึกผิดไหลทะลักออกมาอาบแก้ม

"พี่เพิ่งรู้... พี่เพิ่งได้อ่านใบรับรองแพทย์จากซองเอกสารของคุณ พี่ไม่รู้เลยว่าคืนนั้นคุณต้องเจอกับอะไรบ้าง ทำไมคุณไม่บอกพี่... ทำไมปล่อยให้พี่กลายเป็นไอ้เลวที่ทิ้งลูกทิ้งเมียตัวเองแบบนี้"

เขาฟูมฟาย พยายามอ้างเหตุผลแห่งความไม่รู้เพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจ

ณิชญาวีร์ยืนมองผู้ชายที่กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่แทบเท้าด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เชือดเฉือนทะลุความเมาของเขา

"ฉันโทรหาคุณสิบเอ็ดสายค่ะ"

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่หนักอึ้งราวกับหินผา

"สิบเอ็ดสาย... ที่คุณตั้งใจกดปฏิเสธทิ้งด้วยมือของคุณเอง คุณเลือกที่จะตัดสายฉันทิ้งเพื่อไปจัดการเรื่องกระเบื้องหินอ่อนของคุณ แล้วตอนนี้คุณยังกล้ามาใช้ตรรกะเห็นแก่ตัว โทษว่าฉันไม่บอกคุณงั้นเหรอคะ"

"พี่ไม่ได้ตั้งใจ! พี่แค่คิดว่างานมันสำคัญกว่า ท่อเมนมันแตก ดินมันจะสไลด์ ถ้าพี่ไม่อยู่สั่งการ บริษัทเราจะเสียหายเป็นร้อยล้านนะไวน์!"

เขมินทร์ยังคงใช้ตรรกะบิดเบี้ยวเดิม ๆ มาอธิบาย เขาคิดว่าตัวเลขความเสียหายทางธุรกิจจะทำให้เธอเข้าใจและเห็นใจเขาได้บ้าง

ณิชญาวีร์แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเวทนาและสมเพช

"นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันจะหย่า"