ตอนที่ 7 : จุดเริ่มต้นของไอ้โบ้ 3/3

"นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันจะหย่า"

เธอมองกดลงมาที่อดีตสามี

"เพราะในสมการชีวิตของคุณ... ผลประกอบการร้อยล้านมันมีค่ามากกว่าชีวิตของลูกเรา และมีค่ามากกว่าฉันมาตั้งแต่แรก คุณไม่ได้ผิดหรอกค่ะที่คุณจะรักงานและบริษัทของคุณ... แต่คุณผิด ที่ดึงฉันเข้ามาอยู่ในชีวิต แล้วปล่อยให้ฉันตายอย่างโดดเดี่ยว"

"ไม่ไวน์! พี่รักคุณ พี่รักลูกของเรา! ให้โอกาสพี่แก้ตัวเถอะนะ อยากได้อะไรพี่จะหามาให้ทั้งหมด อยากให้พี่ปรับปรุงตัวตรงไหนพี่จะทำ พี่จะเลิกบ้างาน พี่จะอยู่กับคุณ... กลับบ้านเราเถอะนะ"

เขมินทร์พนมมือขึ้นไหว้ ร้องขอความเมตตาอย่างน่าเวทนา เขาพร้อมจะยกทุกอย่างให้เธอ แลกกับการที่เธอเดินกลับไปเป็นภรรยาของเขาตามเดิม

ทว่า กำแพงน้ำแข็งที่ณิชญาวีร์สร้างขึ้นนั้น หนาและเย็นเยียบเกินกว่าที่น้ำตาของคนเมาจะละลายมันได้

"คุณเก็บคำขอโทษและน้ำตาของความรู้สึกผิดนี้ กลับไปใช้กับตัวเองเถอะค่ะ"

น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของคนฟัง

"ความเสียใจของคุณในวันนี้... มันเทียบไม่ได้กับความกลัวของฉัน ในตอนที่ต้องนอนจมกองเลือดเพียงลำพัง แล้วมองดูเลือดของลูกค่อย ๆ ไหลออกมาตามเรียวขาของตัวเองหรอกนะคะ... ท่านประธาน"

สรรพนาม 'ท่านประธาน' ที่ถูกเน้นย้ำและส่งกลับมาให้ ราวกับใบมีดที่ปักลงกลางแสกหน้าของเขมินทร์

ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง เบิกตาที่แดงช้ำกว้าง หายใจสะดุดกึก ภาพความโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญถูกถ่ายทอดผ่านคำพูดเรียบง่าย แต่กลับทรงพลังจนเขาแทบกระอักเลือด

"ไวน์..."

"หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ"

ณิชญาวีร์ไม่รอให้เขาพูดจบ เธอถอยหลังเตรียมจะปิดประตู แต่เขมินทร์รีบใช้มือหนาจับขอบประตูบานไม้ไว้แน่น

"ผมไม่ไป! ผมไม่กลับจนกว่าคุณจะยอมคุยกับผมให้รู้เรื่อง!"

ความดื้อรั้นแบบเอาแต่ใจของเขาเริ่มกลับมาเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ณิชญาวีร์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวการคุกคามของเขา เธอเพียงแค่ล้วงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อนอนออกมา แล้วกดโทรออกหาเบอร์ภายในของนิติบุคคลคอนโดอย่างใจเย็น

"รปภ. ใช่ไหมคะ รบกวนขึ้นมาที่ชั้นสิบห้า ห้อง 1509 ด่วนค่ะ"

เธอสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มีคนเมาลักลอบขึ้นมาบุกรุกและก่อความวุ่นวายที่หน้าห้องฉัน... ใช่ค่ะ ถ้าเขาขัดขืน อนุญาตให้ใช้กำลังลากตัวลงไป หรือแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกยามวิกาลได้เลยค่ะ"

เธอกดวางสาย แล้วมองหน้าเขมินทร์ที่กำลังตกตะลึงอ้าปากค้าง

"คุณกล้า... ให้ยามมาไล่ผมงั้นเหรอ"

เขาเค้นเสียงถาม ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่เคยยอมเขาทุกอย่าง ทำอาหารรอเขาทุกคืน จะกล้าทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีประธานบริหารของเขาขนาดนี้

"ฉันกล้าทำมากกว่านี้อีกค่ะ ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นคนแปลกหน้าที่คอยมาระรานชีวิตส่วนตัวของฉัน"

เธอตอบเสียงนิ่ง

ไม่ถึงสามนาที รปภ. รูปร่างกำยำสามคนก็วิ่งกระหืดกระหอบออกจากลิฟต์มาที่หน้าห้อง เมื่อเห็นสภาพชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าขวางประตูอยู่และมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง พวกเขาก็รีบเข้าประชิดตัวทันที

"ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย กรุณาลงไปด้านล่างด้วยครับ คุณกำลังรบกวนลูกบ้านท่านอื่น"

หัวหน้า รปภ. เอ่ยเสียงเข้ม พลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข้าไปล็อกแขนซ้ายขวาของเขมินทร์

"ปล่อยกู! พวกมึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร กูเป็นผัวเขานะโว้ย!"

เขมินทร์อาละวาด พยายามสะบัดแขนออก แต่เรี่ยวแรงของคนเมาบวกกับความอ่อนล้าทางจิตใจที่พังทลาย ทำให้เขาสู้แรงของ รปภ. สามคนไม่ได้ ชายหนุ่มถูกหิ้วปีกดึงตัวให้ลุกขึ้นและถูกลากถอยหลังออกไปจากหน้าประตูห้องอย่างทุลักทุเล

"ไวน์! บอกให้พวกมันปล่อยผม! ไวน์!!"

เขมินทร์ตะโกนลั่น โวยวายอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองผ่านบ่าของ รปภ. ไปยังผู้หญิงที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูห้อง

"คุณผู้หญิงครับ... ให้พวกผมจัดการลากลงไปส่งที่หน้าป้อม หรือส่งตำรวจเลยดีครับ"

รปภ. หันมาถามเพื่อความแน่ใจ

ณิชญาวีร์พยักหน้าช้า ๆ

"จัดการโยนออกไปหน้าคอนโดได้เลยค่ะ ฝากลงบันทึกประจำวันของนิติบุคคลไว้ด้วยนะคะ ว่าถ้าผู้ชายคนนี้ลักลอบเข้ามาในพื้นที่คอนโดอีก ฉันจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด"

คำสั่งนั้นเด็ดขาดและไร้ความปรานีใด ๆ

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังถูกลากห่างออกไปเรื่อย ๆ ตามโถงทางเดิน เขาพยายามดิ้นรนและยื่นมือออกไปหาเธอ

"ไวน์... อย่าทำแบบนี้... พี่ขอร้อง... กลับมาหาพี่นะไวน์!"

ณิชญาวีร์ยืนมองภาพอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่และมั่งคั่ง ที่บัดนี้หมดสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก เธอไม่ได้ยิ้มเยาะสะใจ ไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงแค่มองเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองเศษขยะที่ไม่มีค่าให้จดจำอีกต่อไป

ก่อนที่มือบางจะจับลูกบิด แล้วดึงบานประตูไม้ให้ปิดลง

ปัง!

เสียงประตูปิดอัดกระแทกดังสนั่น ตัดขาดความสัมพันธ์และเสียงโวยวายของเขมินทร์ไว้เบื้องหลังอย่างสมบูรณ์แบบ

เขมินทร์ถูกลากตัวเข้าไปในลิฟต์ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นลิฟต์อย่างหมดสภาพ มือหนายกขึ้นปิดหน้าตัวเอง ร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างไม่อายสายตาของ รปภ. ทั้งสามคนที่มองมาด้วยความเวทนา

นี่ไม่ใช่แค่การถูกปิดประตูใส่หน้า แต่มันคือการถูกปิดตายจากชีวิตของผู้หญิงที่เขารักที่สุด

และบทลงโทษสำหรับความเย่อหยิ่งของเขา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น