อ้อนรักท่านประธานเจ้าเสน่ห์

ถุงกระดาษที่ด้านในมีกล่องของขวัญสุดแสนพิเศษ ที่หล่อนต้องการมอบให้คนรักร่วงหล่นจากมือกระแทกกับพื้นจนของด้านในกระจัดกายออกมาจากถุงเกลื่อนพื้น เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ธนา คนรักของหล่อนกำลังเดินโอบกอด หอมแก้มหญิงสาวสวยที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเจ้าหล่อนประดับประดาด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วท่าทีเย่อหยิ่งที่ฝ่ายชายต้องคอยพะเน้าพะนอ เอาอกเอาใจเหมือนคนรักกันมานาน ยิ่งทำให้ นิรชา หรือ นิชา เจ็บแปลบในอก น้ำตาที่ไม่รู้มันมาจากไหนไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว เมื่อสิ่งที่เห็นได้บอกเรื่องราวอย่างชัดเจนแล้วว่า ความสัมพันธ์ของธนากับหญิงสาวคนนั้น อยู่ในขั้นไหน คำพูดที่ลอยตามลมมาเข้าหูสรรพนามที่ใช้เรียกกันก็บอกได้เลยว่า พวกเขาเป็นอะไรกัน ที่รัก มันคงไม่ใช่คำที่เพื่อนชายหญิงพูดกันแน่นอน นอกเสียจากว่า เขาทั้งสองเป็นคนรักกัน และอาจจะถึงขั้นเป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างแน่นอนเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเกิดขึ้นตอนไหน ทำไมหลอนไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ทั้งที่เมื่อสามวันก่อน ธนายังโทร. มาคุยกับเธอเหมือนเช่นปกติที่เคยเป็น ไม่มีวี่แววว่าเขาจะนอกใจหล่อนเลย

“แก.. ไหวมั้ยเนี่ยนังนิชา” นรินดาหันมาประคองเพื่อนออกมาจากโต๊ะที่นั่งดื่มกันอยู่อย่างทุกลักทุเล“ไหวสิ ทำไมจะไม่ไหว ฉันไม่ได้เมาซะหน่อย”“สภาพพพพ... นี่เขาเรียกว่าเมาหัวราน้ำแล้วจ้าเพื่อนรัก”“แกมี่ธุระก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวฉันกลับเอง”“สภาพอย่างแกนี่นะจะกลับเอง ฝันไปเถอะ” นรินดามองหาตัวช่วยก่อนจะกวักมือเรียก พี่พงษ์ พนักงานคนสนิทของพี่แนนนี่ หรือจะเรียกว่า คู่รักของพี่แนนนี่ก็ได้“พี่พงษ์มานี่หน่อยค่ะ”“ว่าไงครับน้องริน อ้าว นี่นิชานี่” พงษ์มองหญิงสาวทั้งสองก่อนจะมองนิรชาแล้วขมวดคิ้ว“ทำไมเมาขนาดนี้”“นิชาไม่ได้เมานะ” นิรชายังมีแก่ใจจะแย้ง พี่พงษ์หัวเราะขบขัน“เออๆ ไม่เมาก็ไม่เมา”“ก็ตามที่เห็นแหละค่ะพี่พงษ์ คือรินอยากให้ช่วยส่งนางกลับคอนโดรินหน่อยน่ะค่ะ”พี่พงษ์กับพี่แนนนี่คือเพื่อนรุ่นพี่ที่รักและไว้ใจกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ละทั้งสองก็เป็นคนดีที่หล่อนสามารถฝากฝังเพื่อนรักไว้ได้“พี่ว่าให้นิชาไปนอนพักที่ห้องแนนนี่ก่อนดีกว่า พอดีว่าพี่มีแขกสำคัญต้องดูแลน่ะ”“เอางั้นเหรือพี่”“เอางี้สิ ไว้พอนางสร่างเมาพี่กับแนนนี่จะไปส่งเอง”“งั้นฝากพี่ด้วยนะคะ รินมีธุระด่วน”“เจ้านายขาโหดเรียกล่ะสิ” พี่พงษ

“ขอบคุณมากๆ เลยค่ะพี่คราม งั้นวันนี้แนนนี่เป็นเจ้ามือเลี้ยงพี่เองนะคะ ดื่มกินได้เต็มที่เลยค่ะ แนนนี่เปย์ไม่อั้น”“ขอบใจ แต่ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้”“แหม พี่คราม พี่มาหาแนนนี่ทั้งที อีกอย่างก็ช่วยแนนนี่หลายอย่างแค่นี้ไม่เป็นไรค่ะ”“โอเคๆ ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็ขอรับน้ำใจเธอไว้ก็แล้วกันนะ”“เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะพี่คราม” แนนนี่ยิ้มกว้างอย่างยินดี แต่แล้วการสนทนาของพวกเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูห้องทำงานของแนนนี่ดังขึ้นรัวๆ แนนนี่พยักหน้าให้พงษ์ไปเปิดประตู และทันทีที่ประตูเปิดออก พนักงานหนุ่มคนหนึ่งก็พรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นๆ“มีอะไรไอ้แสบทำหน้าเหมือนเจอผี” พงษ์เอ่ยถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าของพนักงานของตน“ยิ่งกว่าผีอีกครับพี่พงษ์ พี่แนนนี่”“มีอะไรก็รีบพูดมา” แนนนี่ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้า ไอ้แสบ“ก็ ก็...”“ก็อะไรอ้ำอึ้งอยู่ได้” แนนนี่เสียงดังใส่เมื่อเห็นท่าทางอ้ำๆ อึ้งๆ ของไอ้แสบ“ก็เพื่อนของพี่ เอ่อ คุณคนนั้นน่ะ ที่ชื่อ ชื่อ...” แนนนี่กับพงษ์หันไปมองหน้ากัน และโดยไม่ต้องให้ไอ้แสบพูดชื่อออกมาก็รู้ว่าหมายถึงใคร“แย่แล้ว...” ทั้งแนนนี่และพงษ์พูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะถลาออกไปนอกห้