ตอนที่ 6 : รอยแผลที่ซ่อนไว้ 3/3

คำพูดของแนนเปรียบเสมือนมีดนับพันเล่มที่พุ่งเข้าเสียบแทงหัวใจของเขมินทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาถูกบีบรัดจนเจ็บปวดรวดร้าว ความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ความรู้สึกที่คอยกดทับและสั่งการให้เขาใช้ชีวิตแบบเครื่องจักรบ้างานมาตลอด บัดนี้ถูกระเบิดทำลายทิ้งด้วยความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว ตรรกะและเหตุผลที่เขาใช้สร้างเกราะกำบังความอ่อนแอให้ตัวเอง พังทลายลงมาจนไม่เหลือซาก

"ออกไป..."

เขมินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้มหน้าลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสั่นอย่างหนัก ราวกับรังเกียจมือคู่นี้ที่ใช้กดตัดสายลูกและเมียตัวเอง

"บอสคะ..."

"ผมบอกให้ออกไปไง!!"

เขาตวาดลั่นห้อง เสียงนั้นไม่ได้ทรงอำนาจ แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเกรี้ยวกราด และความเกลียดชังที่พุ่งเป้าไปที่ตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

แนนสะดุ้งสุดตัว เธอไม่เคยเห็นเจ้านายที่แสนจะเยือกเย็น หลุดการควบคุมถึงขั้นนี้มาก่อน เลขาฯ สาวรีบค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูห้องทำงานบานใหญ่ลงให้สนิท ปล่อยให้เจ้านายของเธอเผชิญหน้ากับบาปกรรมที่เขาสร้างขึ้นเพียงลำพัง

เมื่อประตูห้องถูกปิดสนิท ความเงียบที่น่าอึดอัดและบีบคั้นก็เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว

เขมินทร์นั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้ ลมหายใจของเขาหอบถี่และติดขัดราวกับคนขาดอากาศ อาการปวดหนึบแล่นริ้วจากกลางอกขึ้นมาบีบรัดที่คอหอย ความทรงจำทุกอย่างที่เขาเคยมองข้าม การละเลย การปล่อยให้เธอรอคอย บัดนี้ไหลบ่าเข้ามาโจมตีเขาอย่างโหดร้าย

เขามองสมาร์ตโฟนในมือ... เครื่องมือสื่อสารราคาแพงที่เขาใช้สั่งการโปรเจกต์ระดับร้อยล้าน ใช้สร้างเม็ดเงินมหาศาล แต่มันกลับเป็นสิ่งเดียวกันกับที่เขาใช้ 'ฆ่า' โอกาสในการช่วยชีวิตลูกของตัวเอง และผลักไสภรรยาให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนรก

"อ๊ากกกก!!"

เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งและรวดร้าวหลุดออกมาจากลำคอแกร่ง

ชายหนุ่มขว้างโทรศัพท์มือถือในมืออัดเข้ากับกำแพงห้องฝั่งตรงข้ามสุดแรงเกิด!

เพล้ง!!

สมาร์ตโฟนเครื่องหรูแตกกระจาย ชิ้นส่วนหน้าจอและเศษกรอบโลหะร่วงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้นพรม ราวกับเศษซากหัวใจของเขาในตอนนี้

เขมินทร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาใช้มือทั้งสองข้างกวาดแฟ้มเอกสาร งบประมาณ แล็ปท็อปราคาแพง และแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงาน ทิ้งลงพื้นจนหมดเกลี้ยง!

โครม! เพล้ง!

เสียงข้าวของตกกระแทกพื้นและเสียงแก้วแตกดังระงมไปทั่วห้อง เขาอาละวาดทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อระบายความอัดอั้นและความสมเพชตัวเองที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

แฟ้มเอกสารกระจุยกระจาย แผ่นพิมพ์เขียวและตัวเลขผลประกอบการที่เขาเคยให้ค่ามันมากกว่าครอบครัว บัดนี้ขาดวิ่นและปลิวว่อนไปทั่วห้องอย่างไร้ค่า

แต่ไม่ว่าเขาจะทำลายข้าวของไปมากแค่ไหน จะใช้กำลังพังทลายห้องนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองอย่างไร ความรู้สึกผิดก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

อดีตประธานบริษัทที่เคยก้าวเดินอย่างสง่างาม เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอีโก้ทะลุฟ้า บัดนี้ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องท่ามกลางเศษซากความพินาศ

มือหนายกขึ้นกุมศีรษะตัวเอง ดึงทึ้งเส้นผมสีดำขลับที่เคยถูกเซตไว้อย่างเนี้ยบกริบจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

หยดน้ำตาที่เขาถูกครอบครัวสั่งสอนมาตลอดชีวิตว่า 'มันคือสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ' และไม่เคยยอมให้มันไหลออกมาเลยสักครั้ง... บัดนี้ ไหลทะลักออกมาจากดวงตาสีดำสนิทอย่างไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป

น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอาบแก้มสาก หยดลงบนหลังมือของตัวเองหยดแล้วหยดเล่า

"ผมขอโทษ... ไวน์... ผมขอโทษ..."

เขาพึมพำสะอื้นฮัก เสียงร้องไห้ของผู้ชายที่เคยแข็งแกร่งที่สุด ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องทำงานที่กว้างใหญ่ แต่มันกลับเป็นสถานที่ที่อ้างว้างและโดดเดี่ยวที่สุดในโลก

เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ความสำเร็จร้อยล้านที่เขาไขว่คว้ามาตลอด อำนาจบารมีที่เขาสร้างขึ้นมา มันไร้ค่าและว่างเปล่าเพียงใด เมื่อมันต้องแลกมาด้วยชีวิตของสายเลือดตัวเอง และแลกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลายของผู้หญิงที่รักเขามากที่สุด

"ผมมันเลว... ผมฆ่าลูกตัวเอง..."

เขมินทร์ฟุบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง ร้องไห้ฟูมฟายราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะขาดใจตาย

ความเจ็บปวดที่ณิชญาวีร์ได้รับในคืนนั้น กำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาอย่างสาสม และนี่... เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการชดใช้กรรมที่เขาจะต้องเผชิญในฐานะผู้ชายที่สูญเสียทุกอย่างไปเพราะความโง่เขลาของตัวเอง