ตอนที่ 6 : รอยแผลที่ซ่อนไว้ 2/3

เขมินทร์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก กรามแกร่งบดเข้าหากันเบา ๆ บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ เขาเกลียดการถูกสั่ง และเขาไม่ชอบให้ใครมาสอนเรื่องการจัดการชีวิตครอบครัว แต่แววตาที่จริงจังจนคล้ายจะขอร้องของแนน ทำให้เขายอมถอนหายใจออกมาแรง ๆ เพื่อตัดความรำคาญ

"ก็ได้ อยากให้ผมอ่านนักใช่ไหม"

ชายหนุ่มกระชากซองเอกสารนั้นมาเปิดออกอย่างรวดเร็ว เสียงกระดาษถูกฉีกขาดดังก้องในความเงียบ

เขาล้วงมือเข้าไปดึงกระดาษปึกหนึ่งออกมา สิ่งที่อยู่ด้านบนสุดไม่ใช่เอกสาร 'หนังสือข้อตกลงการหย่า' อย่างที่เขาคาดเดา แต่มันคือแผ่นกระดาษสีขาวที่มุมซ้ายบนมีตราสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังพิมพ์หลาอยู่

มันคือ 'ใบรับรองแพทย์'

เขมินทร์กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชินในการสแกนเอกสารสัญญา ทว่า... เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับตัวอักษรสีดำที่ถูกพิมพ์ไว้ตรงกลางหน้ากระดาษ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกราวกับถูกกระชากอย่างแรง

[ชื่อผู้ป่วย: นางณิชญาวีร์ ศิรินทร์วรากุล]

[วันและเวลาที่เข้ารับการรักษา: วันพฤหัสบดีที่ 15 เวลา 23:45 น.]

[การวินิจฉัยโรค: ภาวะแท้งบุตรฉับพลัน (Sudden Miscarriage) อายุครรภ์ 8 สัปดาห์]

[การทำหัตถการ: ขูดมดลูกฉุกเฉิน (Dilation and Curettage) เพื่อนำเศษเนื้อเยื่อและตัวอ่อนออก ป้องกันการติดเชื้อในกระแสเลือดจากการเสียเลือดปริมาณมาก]

[ความเห็นแพทย์: ผู้ป่วยสูญเสียเลือดในปริมาณมาก และมีภาวะช็อกจากการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง จำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนและดูแลอย่างใกล้ชิด]

กระดาษในมือของเขมินทร์สั่นระริก

นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมั่นคงและเย่อหยิ่ง บัดนี้เบิกกว้างขึ้นและสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวอักษรคำว่า 'แท้งบุตรฉับพลัน' และ 'ขูดมดลูกฉุกเฉิน' พุ่งกระแทกเข้าที่กลางอกของเขาอย่างจัง ราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงมาทำลายกำแพงตรรกะทั้งหมดที่เขาสร้างไว้

ในตอนแรกที่เห็นภาพอัลตราซาวด์เปื้อนเลือด สมองของเขาพยายามหลอกตัวเองว่ามันคือกระบวนการทางการแพทย์ทั่วไป แต่เอกสารฉบับนี้กำลังตอกหน้าเขาด้วยความจริงที่ว่า ภรรยาของเขาเกือบตายจากการสูญเสียเลือด

ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ร่างกายของอดีตซีอีโอชาหนึบจนแทบไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศภายในห้อง

"นี่มัน... อะไรกัน..."

เสียงของเขาแหบพร่าและขาดหายไปในลำคอ ราวกับคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ

เขาจำได้แม่นยำ... วันพฤหัสบดีที่ 15 มันคือคืนวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของพวกเขา

เขมินทร์รีบวางใบรับรองแพทย์ลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา คว้าสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของตัวเองที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาปลดล็อกอย่างรวดเร็ว นิ้วที่เคยพิมพ์สั่งงานและปัดหน้าจอได้อย่างคล่องแคล่ว บัดนี้แข็งทื่อและควบคุมยากลำบาก

เขากดเข้าไปที่ประวัติการโทรศัพท์ เลื่อนหาบันทึกการโทรเข้าของคืนวันที่สิบห้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็วประดุจกลองรบ

หน้าจอแสดงผลลัพธ์ที่ตอกย้ำความวิปริตในจิตใจของเขาอย่างโหดร้าย

[ไวน์ (สายที่ไม่ได้รับ) - 23:45 น.]

[ไวน์ (สายที่ไม่ได้รับ) - 23:46 น.]

[ไวน์ (สายที่ไม่ได้รับ) - 23:48 น.]

[...รวมทั้งหมด 11 สาย]

เวลาในสายที่ไม่ได้รับ... ตรงกับเวลาที่ระบุในใบรับรองแพทย์อย่างพอดิบพอดี

สมองของเขมินทร์ประมวลผลย้อนกลับไปในคืนนั้นทันที

ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ น้ำโคลนสีขุ่นที่ทะลักเข้าท่วมไซต์งานก่อสร้าง เขายืนกางร่มอยู่กับนิตา กำลังเถียงกันเรื่องสเปกกระเบื้องหินอ่อนที่นำเข้าจากอิตาลี และมูลค่าความเสียหายร้อยล้านที่จะตามมาหากแก้ไขไม่ทัน

สมาร์ตโฟนเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงของเขาสั่นเตือนอย่างบ้าคลั่ง เขาล้วงมันขึ้นมาดู เห็นชื่อของภรรยาโชว์หราอยู่บนหน้าจอ

ตรรกะในหัวของเขาสั่งการในเสี้ยววินาที... 'เธอแค่โทรมาตามกลับบ้านไปกินข้าวฉลองครบรอบแต่งงาน เรื่องไร้สาระรอได้ แต่งานระดับร้อยล้านรอไม่ได้'

เขาเลือกที่จะใช้นิ้วโป้งปาดหน้าจอกด 'ปฏิเสธสาย' ครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างเยือกเย็นและไร้หัวใจ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ความเสียหายของท่อประปา

ภาพรอยเลือดสีแดงคล้ำที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นไม้ปาร์เกต์ข้างโต๊ะอาหารที่บ้าน ภาพแผ่นอัลตราซาวด์สีขาวดำที่มีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดแห้งกรัง ซ้อนทับเข้ามาในโสตประสาทอย่างรุนแรงจนเขาหน้ามืด

"ตอนที่... ผมตัดสายเธอ..."

เขมินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาสั่นเครือและเบาหวิว ราวกับคนกำลังละเมออยู่ในฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้

"เธอไม่ได้โทรมาตามผมกลับบ้าน... เธอไม่ได้เรียกร้องความสนใจ..."

เขาเงยหน้าขึ้นมองแนน แววตาของชายผู้ทรงอิทธิพลบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี

"เธอโทรมาขอความช่วยเหลือ... เธอตกเลือด... เธอแท้งลูกของเผมอยู่บนพื้นบ้าน... คนเดียวงั้นเหรอ"

คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่มันคือการย้ำเตือนความจริงที่กรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณ

แนนเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาของเลขาฯ สาวแดงก่ำ เธอพยักหน้าช้า ๆ หยดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม

"คุณไวน์ต้องกดเบอร์ 1669 เรียกรถพยาบาลด้วยตัวเองค่ะบอส..."

แนนอธิบายเสริมด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

"ทนายความของคุณไวน์แจ้งรายละเอียดแนบมาในจดหมายด้วยค่ะ ว่าคืนนั้นคุณไวน์เสียเลือดมากจนเกือบช็อก แต่เธอต้องแข็งใจเซ็นเอกสารยินยอมให้หมอทำการผ่าตัดขูดมดลูกฉุกเฉินด้วยตัวเอง เพราะโรงพยาบาลติดต่อสามีไม่ได้... เธอต้องทนเจ็บปวดเพียงลำพัง และตื่นขึ้นมาในห้องพักฟื้นเพียงลำพัง รับรู้ว่าลูกไม่อยู่แล้ว... โดยที่ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ คอยจับมือเธอเลย"