Mag-log in“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
หลังจากนั้นเธอจึงได้เรียกสติให้เด็กน้อยคนนี้คืนกลับมาตามวิธีการรักษาแบบโบราณที่ได้ร่ำเรียนมาซึ่งการกระทำของเยียนฟางก็ได้ไปสะดุดตาของชายสูงอายุคนหนึ่งซึ่งชายคนนี้มีเคราขาวยาวพอสมควร“อาจารย์ครับทางนี้พวกผมจัดการเรียบร้อยแล้ว” ชายสวมแว่นวัยกลางคนเดินเข้ามาพูดกับชายชราคนนี้ด้วยความสุภาพ“อืม” ชายชราเค
“เอาตามที่พี่เขยว่าก็ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอตัวก่อน เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเข้างาน” จางหยางเตรียมตัวจะลุกขึ้น“ไม่กินข้าวด้วยกันก่อนไปหรือ” จินเป่าเอ่ยถาม“ผมกินมาแล้วครับ เอาไว้ตอนเย็นค่อยพบกัน” จางหยางปฏิเสธจินเป่าจึงได้เดินออกไปส่งหน้าประตูบ้าน เมื่อเขากลับมาด้านในชายหนุ่มจึงได้เดินไปยังห้องกินข
เมื่อซินซินตื่นนอนแล้ว เธอจึงลุกไปจัดการธุระส่วนตัวของตนก่อนที่จะเดินไปหาแม่ที่อยู่ในครัว เพราะเวลานี้ยังเช้าอยู่มากน่าจะยังไม่มีใครนั่งอยู่ในห้องโถงส่วนพ่อก็น่าจะยุ่งอยู่กับการรดน้ำแปลงผักในเรือนกระจกหลังบ้าน“แม่คะ สวัสดีตอนเช้าค่ะ” ซินซินตอนนี้ได้มัดผมตัวเองเป็นหางม้าแล้วพูดทักทายกับแม่ผู้ซึ่งกำล
ตอนนี้ซินซินเองก็ได้มานั่งยอง ๆ หาเจ้าปุ่มกดที่ว่านี้ด้วยตนเอง “หนูเจอแล้วค่ะ” ซินซินตะโกนบอกกับทุกคนแล้วเธอก็เอามือเล็ก ๆของตนกดลงไปทันทีหลังเห็นว่าทุกคนพยักหน้ารับรู้แล้ว จากนั้นกำแพงด้านหน้าของพวกเขาก็ได้กลายเป็นประตูบานหนึ่งซึ่งได้แง้มออกมา“ซินซิน ซานซาน พวกหนูมาอยู่ตรงกลางนะ แล้วก็ห้ามทำอะไรต



![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



