LOGIN“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
หลังจากนั้นร้านคู่แข่งก็ปิดไปตลอดกาล เพราะไม่ว่าเขาจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเองสักเท่าไหร่ก็ไม่มีคนเข้าร้าน“พี่ชาย” เสียงตะโกนของฝาแฝดรวมทั้งซินซินที่ได้มารอรับซานซานด้านหน้าสถานีรถไฟหลังจากเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีผิวขาวเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางในมือเสียงทักทายพูดคุยระหว่างพี่น้องดังขึ้นอย่างดีใจ
ทางอาจารย์ของโรงเรียนต่างก็พากันเสียดายเมื่อรู้ว่าเด็กนักเรียนอันดับหนึ่งของพวกเขาไม่คิดเรียนต่อทำให้อาจารย์หลาย ๆ ท่านพากันมาที่บ้านซูไม่เว้นแต่ละวัน และพอทุกคนได้ทราบถึงเหตุผลในการตัดสินใจของเด็กสาวแม้จะเสียดายแต่พวกเขาก็พากันเห็นจริงตามที่อดีตศิษย์ผู้นี้กล่าวอีกทั้งยังไม่มีใครสามารถทำให้ศิษย์ผู
“พี่ชายเฉิน” น้ำเสียงหวานใสราวกระดิ่งของเด็กหญิงตะโกนเรียกมู่หลงเฉินเสียงดังจากทางด้านหลังของชายหนุ่มทำให้มู่หลงเฉินชะงักงันหันมาทางต้นเสียงก่อนที่เขาจะรีบวิ่งมาทางเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว “ซินซิน น้องได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามเด็กหญิงอย่างอ่อนโยนพลางสำรวจคนตรงหน้าไปด้วยอย่างระมัดระว
‘คนที่ทั้งสองพูดถึงจะใช่เจ้าหน้าเหม็นหรือเปล่านะ แต่เจ้านั่นจะเสียท่าโดยง่ายเช่นนี้เลยอย่างนั้นหรือ’ จิวจิวบ่นพึมพัมกับตัวเองโดยที่เจ้าตัวได้หลงลืมไปแล้วกระมั้งว่าในตอนนี้มู่หลงเฉินเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาหาใช่แม่ทัพสวรรค์ดั่งแต่ก่อน“หากท่านเจ้าไม่เชื่อจะลองเข้าไปดูชายทั้งสามดูก็ได้ ข้ารับรองได้ว่าพว







