로그인“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
“ขอบคุณมากครับ” จางหยางเขารู้สึกดีใจและอบอุ่นในความห่วงใยของครอบครัวทางฝั่งภรรยามาก เขาเองก็เริ่มคิดถึงแม่ของเขาแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรเพราะเขาบอกให้แม่กลับมาอยู่กับเขาหลายครั้งก็ไม่ยอมหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันออกจากห้องโถงแล้วจางหยางเขาก็ได้มุ่งหน้าไปยังห้องของตนเช้าวันต่อมาคนบ้านอู๋และบ
คนในบ้านซูเมื่อรู้ว่าเป็นใครมาหาจินเป่าก็ได้เป็นฝ่ายลุกขึ้นแล้วเป็นคนเดินมาเปิดประตู“สวัสดีครับพี่จางเข้ามานั่งในบ้านก่อนสิครับ” จินเป่าเมื่อเปิดประตูแล้วก็ได้เชิญจางหลวนกับผู้ช่วยของเขาที่มาด้วยให้เข้าไปในบ้าน“สวัสดีทุกคนครับ ขอโทษที่ผมมารบกวน” จางหลวนและผู้ช่วยก็ทักทายกับทุกคน“สวัสดีคุณลุงจางแล
“คุณนี่มีความคิดเดียวกับผมเลย เพราะผมเห็นแบบนี้นี่แหละเลยให้คุณรีบไปสำรวจและผมเองก็เห็นข่าวหลายฉบับลงเรื่องนี้ไว้ด้วยผมก็เลยรู้สึกไม่สบายใจนัก” ลู่จิวซือก็บอกกับเลขาของเขาออกมาตามตรง“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับท่านผมจะรีบไปสำรวจงานที่ท่านมอบหมายมาอย่างละเอียด” จางหยางก็รีบบอกกับเจ้านายพร้อมกับที่
“ถ้าอย่างนั้นก็มาถึงเรื่องภายในบ้านของพวกเราทั้งสองหลังบ้างแล้วดีนะที่เราได้ที่ติดกันเลยทำประตูเชื่อมกันได้โดยไม่ต้องเปิดหน้าบ้านผมว่าเราคงต้องขุดสระน้ำเอาไว้ภายในบ้านเพื่อเป็นการกักเก็บน้ำเอาไว้ใช้และต้องเก็บไว้เป็นความลับด้วย เพราะถ้าหากมีใครรู้ครอบครัวของพวกเราก็อาจจะเป็นอันตรายได้”เจียฮุ่ยก็พูด







