บทที่ 3 เป่าหู (1)

บทที่ 3 เป่าหู (1)

ดวงตากลมเล็กจ้องมองเข้าไปในม่านตาของพ่อแม่อย่างลึกซึ้ง ไม่นานเท่าไหร่ม่านหมอกแห่งกาลเวลาก็เปิดออกในห้วงจิตของอันเจียหลิน

ภาพอนาคตที่ยังมาไม่ถึงฉายชัดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ อย่างกับภาพยนตร์ม้วนเก่าที่ถูกฉายซ้ำ 

ภาพแรกที่ปรากฏชัดคือชะตากรรมของมารดา! 

ในนิมิตนั้นเธอเห็นจ้าวเฟยเฟยในวัยสามสิบปีกว่า ๆ รูปร่างผอมโซ ใบหน้าที่เคยงดงามในปัจจุบันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นดูน่าเกลียดน่ากลัว จมูกที่เคยคมโด่งและเชิดรั้น กลายเป็นจมูกที่บิดเบี้ยวผิดรูป เป็นผลพวงมาจากการถูกทุบตี 

จ้าวเฟยเฟยกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างถนนที่มีผงละอองหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย หล่อนสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบดำคราบไคล อ้าปากร้องขอเศษอาหารจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดูแล้วก็ช่างน่าสมเพชเวทนานัก

‘นี่สินะ จุดจบของมารดาสารเลว’  อันเจียหลินเพ่งมอง พลางครุ่นคิดในใจ

จ้าวเฟยเฟยทิ้งลูกทิ้งผัวหนีตามผู้ชายไป คิดว่าจะได้เป็นคุณนาย สุดท้ายกลายเป็นแค่เมียน้อยลับ ๆ พอเมียหลวงรู้เรื่องเข้า ก็พาคนมารุมตบตี กรีดหน้าจนเสียโฉม ขาถูกตีจนหักพิการ ถูกโยนทิ้งไว้ข้างกองขยะท้ายเมือง สุดท้ายก็นอนหนาวตายอย่างโดดเดี่ยว ร่างกายแข็งทื่อถูกสุนัขจรจัดแทะกินเล็มกินจนไม่เหลือชิ้นดี

ส่วนอันฉู่อี้ก็ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ดีไปกว่ากัน! 

ในนิมิตนั้นอันฉู่อี้ดูภูมิฐานขึ้น สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ราคาแพง แต่รอบกายรายล้อมไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟัน เขาไต่เต้าขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งค้าของเถื่อนข้ามชาติ มือเปื้อนเลือดผู้คนมากมายเพื่อแลกกับอำนาจเงินตรา แต่กลับกลายเป็นว่าภาพสุดท้ายในนิมิตดันไม่ใช่ความร่ำรวยอู้ฟู่ แต่เป็น ‘ลานประหาร’ 

อันเจียหลินเห็นบิดาถูกจับกุมในสภาพสะบักสะบอม เขาถูกมัดมือไพล่หลัง นั่งคุกเข่าอยู่กลางลานกว้าง รอบกายรายล้อมด้วยสายตาเกลียดชังของประชาชนนับร้อยนับพันชีวิตที่โห่ร้องตะโกนสาปแช่ง 

นายตำรวจคนหนึ่งยกปลายกระบอกปืนขึ้นจ่อที่ศีรษะของอันฉู่อี้ ไม่นานเสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น ร่างของเขาล้มลงจมกองเลือด อันฉู่อี้สิ้นชื่ออย่างน่าอดสู ไร้คนเก็บศพ ไร้คนเห็นใจ ไร้คนเมตตา มีแต่เสียงด่าทอไล่หลังที่ส่งเขาไปสู่ประตูแห่งความตาย 

ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจของทารกน้อย อันเจียหลินตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า…

‘ถ้าข้าปล่อยให้พวกเขาดำเนินชีวิตไปตามสัญชาตญาณต่ำช้าแบบนี้ ข้าเองก็จะพลอยซวยไปด้วย ไม่ถูกทิ้งให้หนาวตายในคืนนี้ ก็ต้องโตมาเป็นลูกอาชญากรที่มีจุดจบไม่ต่างกัน แล้วแบบนั้นข้าจะหวนคืนสู่สรวงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้อย่างไรกัน’ 

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเซียนหญิงพันปีตื่นขึ้นนับจากได้เห็นนิมิตทั้งหมด เธอรวบรวมพลังปราณวิเศษสายสุดท้ายที่ติดตัวมา เพ่งสมาธิส่งกระแสความคิดออกไปหาคนตรงหน้า

[แม่จ๋า… แม่คิดจะทิ้งหนูแล้วหนีไปกับผู้ชายคนอื่นใช่ไหม? แต่ก่อนจะจากไป หนูอยากให้แม่ลองคิดทบทวนดูให้ดี ๆ ว่าเขาคนนั้นจะดีกับแม่จริง ๆ หรือเปล่า และแม่คิดว่าเขาจะรักแม่จริง ๆ งั้นเหรอ?] 

เสียงเด็กหญิงตัวน้อย ดังกังวานขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของจ้าวเฟยเฟยโดยตรง จ้าวเฟยเฟยที่กำลังเอนตัวพิงหัวเตียงพลางผ่อนลมหายใจรวยริน พลันสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน เธอเบิกตากว้างหันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

[ผู้ชายพวกนั้นไม่จริงใจกับแม่หรอก เขาจะหลอกแม่ไปตายนะ เขาจะเลี้ยงแม่ไว้เป็นเมียน้อยรอวันทิ้งขว้าง อีก 3 ปีเมียหลวงของเขาจะตามมาเจอ ผู้หญิงคนนั้นเธอโหดมากนะแม่ เธอจะเอาน้ำร้อนสาดหน้าแม่! หน้าสวย ๆ ของแม่จะเละเน่าพุพองกลายเป็นหน้าผี! จมูกแม่จะแหว่งเบี้ยวผิดรูป! ขาของแม่จะหักสองข้าง!] 

"นี่เสียงบ้าอะไรเนี่ย มะ...ไม่..." จ้าวเฟยเฟยยกมือขึ้นกุมใบหน้าตัวเองโดยอัตโนมัติ ทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ เหงื่อที่ไม่ควรไหล ดันไหลซึมเต็มแผ่นหลังของเธอ

"ฉันจะหน้าเละ? ฉันจะมีหน้าเหมือนผีงั้นเหรอ?"

[ถูกต้อง แม่จะต้องนอนหนาวตายข้างกองขยะ แย่งข้าวหมากิน ไม่มีใครฝังศพให้ สภาพน่าสมเพชที่สุด! สวยแต่โง่ก็มีจุดจบแบบนี้แหละ!] 

ถ้อยคำตำหนิติเตียนที่เจ็บแสบราวโดนน้ำร้อนลวก ทำให้จ้าวเฟยเฟยตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เธอเป็นคนรักสวยรักงามยิ่งชีพ ความตายยังไม่น่ากลัวเท่าความอัปลักษณ์ 

การที่จู่ ๆ ได้ยินเสียงในหัวบรรยายฉากจบที่น่าสยดสยองเช่นนี้ ทำให้เธอเสียขวัญจนสติแทบหลุด ในขณะเดียวกันอันฉู่อี้ที่นั่งโง่ ๆ อยู่มุมห้อง ต่างก็ได้ยินเสียงแปลกประหลาดผุดขึ้นมาในหัวเช่นเดียวกัน 

[พ่อจ๋า… พ่อคิดว่าหนีไปคนเดียวแล้วจะรอดเหรอ? พ่อจะไปเข้าแก๊งค้าของเถื่อนสินะ] 

อันฉู่อี้ที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับชะงักกึกแทบหยุดหายใจ แผนการนี้เขาไม่เคยบอกใครมาก่อน แล้วเสียงเล็ก ๆ นั่นรู้เท่าทันความคิดของเขาได้ยังไงกัน

‘นั่นใครพูด! เสียงของใคร?’ อันฉู่อี้ตะโกนลั่นในใจอย่างไร้เสียง แต่ทว่าปลายทางกลับได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว

[นี่คือเสียงของอันเจียหลิน ลูกสาวของพ่อไง] 

[ฟังนะพ่อ! หนีไปคราวนี้ พ่อจะได้เป็นใหญ่เป็นโตแน่ แต่ก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น อีก 5 ปี พ่อจะโดนล้อมจับ! ตำรวจร้อยนายล้อมภูเขา! พ่อจะถูกลากไปยิงเป้ากลางเมือง! ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างหัวเราะเยาะให้กับความตายของพ่อ] 

เมื่อสิ้นเสียงพูดของเด็กทารกน้อย ภาพนิมิตของการถูกประหาร ความเจ็บปวดของกระสุนที่เจาะเข้ากะโหลก และเสียงด่ากราดสาปแช่งของผู้คน ต่างถูกส่งผ่านกระแสจิตของอันเจียหลินเข้าสู่โสตสมองของอันฉู่อี้โดยตรง 

และสิ่งนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลิ่นเขม่าดินปืนและได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเองลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนฉุนกึกชวนอาเจียน

[ทันทีที่เสียงปืนดังปัง! พ่อจะสมองกระจาย! พ่อจะตายตกกลายเป็นผีไร้ญาติ! เพราะความขี้เกียจและความเห็นแก่ตัวของพ่อในวันนี้แท้ ๆ เลยนำพาให้พ่อมีจุดจบแบบนั้น ถ้าพ่อไม่ลุกไปหาฟืนตอนนี้ พ่อก็เริ่มนับถอยหลังสู่วันประหารได้เลย!]