1

ความเย็นยะเยือกคือสัมผัสแรก ปลุกเร้าสติที่กำลังจะเลือนหายของจ้าวเสี่ยวเหลียน ให้แทรกซึมผ่านเสื้อที่ทำจากฝ้ายเนื้อบางเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย ปอดของหญิงสาวแสบร้อนจากการสำลักน้ำเข้าไปจนเต็ม เธอพยายามจะกรีดร้อง แต่สิ่งที่ไหลทะลักเข้าไปในลำคอมีเพียงมวลน้ำอันเย็นเฉียบและขุ่นคลั่กของคลองส่งน้ำท้ายหมู่บ้าน

ในห้วงสุดท้ายของสติสัมปชัญญะ ภาพความทรงจำสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมฉายชัดขึ้นมา ใบหน้าที่บ่งบอกว่าผิดหวังของแม่ แววตาตำหนิติเตียนของพ่อเลี้ยง และคำพูดเฉือดเฉือนของอาสามที่บังคับให้หญิงสาวต้องทิ้งความฝันเรื่องการเรียนต่อเพื่อแต่งงานกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอา

ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จิตใจที่บอบช้ำของหญิงสาววัย 15 ปีและแล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

“พ่อหนุ่ม นะ นั่นกำลังจะทำอะไร” เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยถามตะกุกตะกัก ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ และพ่อหนุ่มที่ท่านพูดด้วยอยู่ในตอนนี้นั้น ก็คือคนเดียวกับที่สวมบทบาท วีรบุรุษช่วยสาวงาม 

ทันทีที่เห็นว่าคนถูกช่วยเป็นใคร ก็สวมบทบาทนักวิ่งระดับชาติ วิ่งมายังบ้านสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่ ถ้าเทียบแล้วก็ถือว่ามีฐานะระดับหนึ่งในเมืองนี้

เนื่องจากว่าเป็นเพื่อนบ้านกัน และเคยเห็นหน้าเมื่อหลายวันก่อน เลยจำได้ว่าหญิงสาวที่ตกน้ำก็คือลูกสาวของบ้านหลี่ที่ถูกเลี้ยงในชนบท พื้นที่ห่างไกล ซึ่งตอนนี้ได้ย้ายมาอยู่กับครอบครัวแล้วเรียบร้อย

"แค่ก! แค่ก! แค่ก!"

ร่างที่แน่นิ่งไปแล้วกลับมีปฏิกิริยาอย่างรุนแรง เธอไอโขลกจนตัวงอในอ้อมกอดของใครคนหนึ่ง สำลักน้ำจำนวนมากออกมาจากปากและจมูก ความรู้สึกเจ็บแสบไปทั่วทั้งอกและลำคอ ทำให้หญิงสาวในร่างใหม่ต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา ผมเปียกลู่ไปกับน้ำถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็สามารถช่วยชีวิตผู้หญิงร่างบางตรงหน้าได้ เพียงชั่วอึดใจกลับถูกผลักอย่างแรงจากผู้หญิงคนหนึ่ง 

เขามองไปยังร่างบางที่เริ่มรู้สึกตัวก็วางใจ โชคดีที่ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ยังเด็กอยู่แท้ๆ ตายเร็วไปก็น่าเสียดาย จากนั้นชายหนุ่มก็ลูบที่ริมฝีปากของตัวเอง ความเย็นเยือกจากริมฝีปากอีกคนยังไม่ทันจางหาย แต่ขืนเขาอยู่นานกว่านี้คงไม่ดีกับชื่อเสียงของหล่อน คิดได้แบบนั้นร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป โดยไม่สนใจฟังคำขอบคุณที่ไม่น่าจะได้ยินจากญาติของอีกฝ่ายเช่นกัน

ภาพแรกที่จ้าวเสี่ยวเหลียนเห็นนั้นพร่าเลือน แต่เสียงที่ได้ยินกลับชัดเจนและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนดีใจ

"เสี่ยวเหลียน จ้าวเสี่ยวเหลียน ลูกแม่ฟื้นแล้ว ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว"

เสียงร้องไห้ระคนดีใจดังอยู่ข้างหู ร่างของเธอถูกประคองขึ้นกอดไว้แน่นโดยผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าสวยเด่นของหล่อนเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม 

เสี่ยวเหลียนในร่างใหม่ รู้สึกถึงความแปลกแยกอย่างรุนแรง

‘ใคร ผู้หญิงคนนี้คือใคร แล้วที่นี่คือที่ไหน’ เธอได้แต่พูดคนเดียวในใจ

"คุณ..." ร่างบางอ่อนแรงพยายามจะพูด แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมากลับแหบแห้งและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"แม่เอง นี่แม่ของแกยังไงล่ะ อย่าทำให้แม่กลัวอย่างนี้อีกนะ" ผู้หญิงคนนั้นแทนตัวเองว่าเป็นแม่ พูดพลางลูบหลังให้เธออย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายทำให้ร่างที่กำลังสั่นเทาเพราะความหนาวค่อยๆ สงบลง

แต่ในวินาทีที่ร่างกายสงบลงนั้นเอง จิตใจของเธอกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุ ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก มันคือความทรงจำของเด็กสาวที่ชื่อ "จ้าวเสี่ยวเหลียน"

เด็กสาวอายุ 15 ปีบริบูรณ์ เกิดและเติบโตในหมู่บ้านชนบทได้รับการเลี้ยงดูจากยายมาโดยตลอด พ่อแท้ๆ เป็นผีพนันหน้าตาดี ขี้เมา แต่กลับพลัดตกน้ำ เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ส่วนแม่ หลิวซือ วัย 30 ปี ได้หนีจากชีวิตที่เลวร้ายตั้งแต่อายุ 16 ปี มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองอุตสาหกรรมตั้งแต่ลูกสาวลืมตาดูโลก

หลิวซือแต่งงานใหม่กับ หลี่เจียง ชายวัย 32 ปี พนักงานในโรงงานเหล็กกล้า พวกเขามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนชื่อ หลี่เฟิน อายุ 12 ปี อาศัยอยู่กับแม่ของหลี่เจียง หรือ ย่าหลี่ อายุ 47 ปี ทำงานในโรงงานทอผ้า

ชีวิตของเสี่ยวเหลียนต้องพลิกผันครั้งใหญ่เมื่อหมู่บ้านของเธอประสบอุทกภัยครั้งประวัติศาสตร์ บ้านและที่นาจมหายไปกับสายน้ำ ยายหลิวในวัย 50 ปี จึงต้องพาหลานสาวเพียงคนเดียวเดินทางข้ามมณฑลมาพึ่งใบบุญของลูกสาวและครอบครัวใหม่

การย้ายมาอยู่ด้วยกันที่ควรจะนำมาซึ่งความอบอุ่น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม

เสี่ยวเหลียนเป็นเด็กเรียนดีและมีความฝันอันยิ่งใหญ่ เธอปรารถนาจะเรียนต่อในระดับมัธยมปลาย เพื่อจะได้มีความรู้และมีงานที่ดี แต่ความฝันนั้นกลับถูกดับลงอย่างเลือดเย็นโดยครอบครัวใหม่ของผู้เป็นแม่

ตัวการของเรื่องคือ อาสาม หลี่เซียน วัย 28 ปี น้องสาวของพ่อเลี้ยงที่แต่งงานย้ายไปอยู่บ้านสามี แต่เพราะอยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่นัก มักจะไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำ หลายต่อหลายครั้งที่เงินไม่พอใช้ก็มักจะมาหยิบยืมจากย่าหลี่ หล่อนเสนอความคิดที่มีไม่กี่คนเท่าไหร่นักจะคิดเรื่องแบบนี้ได้ นั่นก็คือการให้เสี่ยวเหลียนลาออกจากโรงเรียนเพื่อแต่งงานกับน้องชายคนสุดท้อง หลี่เหว่ย ชายหนุ่มวัย 25 ปีที่ยังไม่ได้แต่งงาน

เหตุผลที่อาสามยกมาอ้างคือความ "เป็นห่วง" น้องชาย กลัวว่าเขาจะหาภรรยาไม่ได้ แต่เหตุผลที่แท้จริงซึ่งเสี่ยวเหลียนบังเอิญไปได้ยินมาคือความลับดำมืดของหลี่เหว่ย

เขาไม่ได้มีความสนใจในผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย การแต่งงานครั้งนี้จึงเป็นเพียงการจัดฉากเพื่อรักษาหน้าตาและชื่อเสียงของบ้านหลี่ ในยุคสมัยนี้เรื่องนี้เป็นสิ่งที่สังคมยอมรับไม่ได้และน่าอับอายอย่างที่สุด

เมื่อทุกเส้นทางถูกปิดตาย ไร้ซึ่งคนที่จะยืนหยัดเคียงข้าง ความฝันทั้งชีวิตพังทลายลงต่อหน้าต่อตา จ้าวเสี่ยวเหลียนจึงเลือกที่จะยุติความทุกข์ทรมานทั้งหมดด้วยการกระโดดลงสู่สายน้ำที่เย็นเยียบ และนั่นคือจุดที่เปิดทางให้วิญญาณจากศตวรรษที่ 21 เข้ามาสวมร่างแทน

"แค่ก แค่ก..." หญิงสาวไอออกมาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ หายใจได้เป็นปกติมากขึ้น

"เป็นยังไงบ้างเสี่ยวเหลียน ยังเจ็บตรงไหนไหม" เสียงทุ้มห้าวแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของเตียง 

เธอหันไปมองพบชายร่างกำยำ ผิวคล้ำแดดเพราะทำงานหนัก เสื้อผ้าเปียกเหมือนกับเธอไม่มีผิด เขาน่าจะเป็นคนลงไปช่วยเธอขึ้นมา...ซึ่งก็คือพ่อเลี้ยงของเจ้าของร่าง

เธอส่ายหน้าเบาๆ พยายามปรับตัวและสวมบทบาทให้แนบเนียนที่สุด "ไม่...ไม่เป็นไรแล้วค่ะ พ่อ"

คำว่า พ่อ หลุดออกจากปากไปอย่างตะกุกตะกักและฝืนใจ แต่ดูเหมือนหลี่เจียงจะไม่ได้สังเกต เขาแค่พยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่กลับมาแข็งกระด้างตามเดิม "ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ต่อไปอย่าทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก เข้าใจหรือเปล่า มีอะไรทำไมไม่พูดไม่จา ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนกันไปหมด"

‘เดือดร้อน? ห่วงว่าฉันจะตาย หรือห่วงว่าตัวเองจะเดือดร้อนกันแน่’ เสี่ยวเหลียนคิดในใจ แต่ภายนอกทำเพียงก้มหน้านิ่งเงียบ

"คุณก็อย่าเพิ่งดุลูกเลยค่ะ แกเพิ่งจะฟื้นนะ" หลิวซือรีบปรามสามี ก่อนจะหันมาจัดผ้าห่มให้ลูกสาว "นอนพักก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะไปต้มน้ำขิงร้อนๆ มาให้ดื่มจะได้อุ่นขึ้น"

จ้าวเสี่ยวเหลียนไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอกำลังปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ที่นี่ ทั้งยังงงไม่หายว่ามาโผลี่ที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียงนอนนุ่มในห้องหรอกเหรอ