2

หลิวซือและหลี่เจียงเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้ภายในห้องเล็กที่มีเพียงเตียงไม้กับโต๊ะเก่าๆอีกหนึ่งตัว ไม่มีแม้กระทั่งตู้เสื้อผ้า เพราะภายในห้องมีเสื้อผ้าตากเอาไว้บนเชือกที่ขึงในมุมหนึ่งของห้องเท่านั้น ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า เพราะยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในห้องนี้

หญิงชราผมดำเงานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงมุมห้อง ท่านมองมายังหลานสาวด้วยแววตาที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา เต็มไปด้วยความเสียใจ ความผิดหวัง แต่ลึกลงไปในนั้น กลับสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใย

"ยาย" เสี่ยวเหลียนเรียกเสียงแผ่ว ในความทรงจำที่ผุดขึ้นมานั้น บอกกับเธอว่าเจ้าของร่างรักยายมากแค่ไหน

ยายหลิวถอนหายใจยาว เสียงถอนหายใจนั้นราวกับแบกรับความทุกข์มาทั้งชีวิต "อุทกภัยมันพรากบ้าน พรากที่ดินของเราไป แต่ยายไม่เคยคิดเลยว่ามันจะพรากเอาสติปัญญาของหลานไปด้วย การศึกษาคือหนทางเดียวที่จะทำให้คนอย่างเราได้ลืมตาอ้าปาก แต่การตาย...มันไม่ใช่ทางออกเลยสักนิดเดียว ไหนลองพูดมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น"

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาของเธอโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่ความเศร้าของเธอเอง แต่เป็นความรู้สึกผิดที่ตกค้างอยู่ในร่างนี้ส่งผ่านมาถึงเธอ เด็กสาวคนนี้รักและเคารพยายของเธอมากที่สุด การทำให้ท่านผิดหวังคงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดสำหรับเธอยิ่งกว่าการถูกบังคับให้แต่งงานเสียอีก

เธอยื่นมือที่ยังสั่นเทาและเย็นเฉียบไปข้างหน้า พยายามจะสัมผัสมือที่เหี่ยวย่นของอีกฝ่าย

"ยายคะ ฉันขอโทษ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก" แน่นอนว่าเธอไม่มีความคิดที่อยากจะตายเลยสักนิด ต่อให้ชีวิตจะบัดซบแค่ไหน ก็ไม่เคยคิดที่อยากจะจบชีวิตของตัวเองเลยสักครั้ง

ยายหลิวมองลึกลงไปในดวงตาของหลานสาว ท่านสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนไป แววตาคู่นี้ไม่ได้มีความสิ้นหวังหรือหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับฉายแววของความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และสุขุมอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวหลานสาวคนนี้ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา

ท่านขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมืออันอบอุ่นมาจับมือของหลานสาวเอาไว้ ทั้งต้องการส่งมอบความอบอุ่น และบ่งบอกถึงการมีตัวตนของท่าน ว่าตราบใดที่มียายคนนี้อยู่ ใครหน้าไหนก็มารังแกหลานสาวของท่านไม่ได้

"จำคำพูดของแกวันนี้ไว้ให้ดีนะเสี่ยวเหลียน" ยายหลิวพูดเสียงเรียบ แต่หนักแน่น "ถ้าแกลุกขึ้นสู้ ยายคนนี้ก็จะสู้ไปพร้อมกับแก"

คำพูดของท่านเปรียบเสมือนแสงสว่างแรกที่สาดส่องเข้ามาในชีวิตใหม่ที่มืดมนของเสี่ยวเหลียน อย่างน้อยที่สุดเธอก็ไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง

เธอพยักหน้ารับช้าๆ ความรู้สึกตื้นตันใจก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ในยุคที่จากมาเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้า ต้องต่อสู้ดิ้นรนทุกอย่างด้วยตัวเองมาตลอดชีวิต การมีใครสักคนบอกว่าจะยืนหยัดอยู่เคียงข้างมันเลยเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

‘จ้าวเสี่ยวเหลียน...เธอวางใจได้เลย’ หญิงสาวคิดในใจพลางมองไปยังมือของตัวเองที่ถูกกอบกุมไว้ ‘ชีวิตที่เธอเสียไป...ฉันจะใช้มันอย่างดีที่สุด ฉันจะทำความฝันเรื่องการเรียนต่อของเธอให้เป็นจริง และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาบงการชีวิตนี้ได้อีกเด็ดขาด’

ภายนอกห้อง เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของครอบครัวใหม่ดังแว่วเข้ามา มันเป็นสัญญาณเตือนว่าสันติสุขที่เธอได้รับนั้นเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า

แต่ครั้งนี้เธอไม่กลัว...ไม่เลยแม้แต่น้อย

เพราะชีวิตเก่าของเธอจบสิ้นไปแล้ว และชีวิตใหม่ในร่างของ "จ้าวเสี่ยวเหลียน" เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น การต่อสู้เพื่ออิสรภาพและความฝัน...มันได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

ไม่นานหลิวซือผู้เป็นแม่ก็เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยข้าวต้มร้อนๆและน้ำขิงในมือ ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้

"กินอะไรสักหน่อยนะ" เธอนั่งลงข้างเตียงของลูกสาว น้ำเสียงอ่อนล้าและสั่นเครือ "เรื่องเมื่อวานที่อาสามพูดอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ แม่จะคุยกับพวกเขาเอง"

เสี่ยวเหลียนมองผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของเธอในตอนนี้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง ภายในใจของเธอไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองหลิวซือ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น มันคือความสงสารระคนสมเพช หลิวซือไม่ใช่คนเลวร้าย เธอรักลูก แต่ความรักของเธอมันไม่มากพอที่จะเอาชนะความขลาดกลัวและความต้องการที่จะรักษาชีวิตแต่งงานใหม่ที่ดูเหมือนจะมั่นคงนี้ไว้ได้

สุดท้ายแล้วกลับสงสารร่างเดิม ที่หาทางออกให้ตัวเองเพียงลำพังโดยการจบชีวิต ทั้งที่มีทางเลือกอีกมากมาย และเชื่อว่าหากยายหลิวรู้เรื่อง ยังไงท่านก็ไม่มีวันยอมให้ควาคิดชั่วช้าของอาสามเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันแน่เหรอ” ยายหลิวที่นั่งนิ่งเอ่ยถามขึ้น

ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ท่านยังไม่ได้คุยกับลูกสาวเลยสักคำ รู้สึกตกใจที่มีคนวิ่งมาบอกว่าหลานสาวตกน้ำ แต่ก็คิดว่าอาจจะเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น

ทว่าลึกๆแล้วท่านกลับรู้ดีกว่าใคร หลานสาวที่โตมากับแม่น้ำ ใช้ชีวิตในน้ำมากกว่าบนบกจะจมน้ำได้ยังไงถ้าไม่ใช่ความตั้งใจ สมมุติฐานที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นนี้ กลับทำให้ท่านรู้สึกปวดหนึบที่ใจ จุกจนพูดไม่ออก

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่คำพูดไร้สาระของอาสามพวกเขาก็เท่านั้นเอง”

“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ ไอ้คำพูดไร้สาระที่แกว่าน่ะ แม่จะตัดสินเองว่าไร้สาระจริงหรือเปล่า” ยายหลิวถามทันควัน ไม่รอให้ลูกสาวบ่ายเบี่ยง

“แม่ อ่าเพิ่งซักไซ้อะไรฉันตอนนี้เลย มันก็แค่คำพูดของผู้ใหญ่ที่พูดเล่นๆกันเท่านั้น เสี่ยวเหลียนมันเป็นเด็กไม่ทันผู้ใหญ่เลยเก็บเอาไปคิดมาก อย่าลืมสิว่าหลานสาแม่แทบจะนอนในน้ำ มันจะจมน้ำได้ยังไงกันล่ะ” หลิวซือหลบสายตา

“ก็ขอให้มันจริงเหมือนอย่างที่แกพูดก็แล้วกัน ถึงตอนนี้เสี่ยวเหลียนยังไม่พูด แต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่มีธีให้พูด อีกอย่างฉันก็ต้องรู้ดีกว่าใครว่าหลานสาวของฉันว่ายน้ำเก่ง แต่สภาพที่สามีใหม่ของแกแบกมามันคืออาการของคนจมน้ำชัดๆ แล้วหลานสาวที่แกพูดก็คือลูกสาวแท้ๆของแกเอง ถ้าเรื่องแค่นี้แกยังปกป้องพวกเราไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าต่อไปจะอยู่อย่างสงบสุข”

ยายหลิวพูดเสียงเรียบทว่าใบหน้าของท่านกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะมันทั้งจริงจังและขึงขัง จนทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกกับคำพูดตามประสาคนอาบน้ำร้อนมาก่อน

“แม่อ่ะ ชอบมองพวกเขาในแง่ลบอยู่เรื่อย ฉันก็บอกแล้วว่าไม่มีอะไรๆ ลืมไปแล้วเหรอว่าหลี่เจียงเป็นคนบอกให้ฉันไปรับแม่กับเสี่ยวเหลียนมาอยู่ด้วย เขาทำขนาดนี้แล้วทำไมพวกเราจะอยู่กันไม่สงบสุข แม่น่ะคิดมาก แล้วก็อคติมากเกินไปต่างหากล่ะ”

หลิวซือกลัวแม่สามีก็จริง แต่กับแม่ของตัวเองเธอกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด เพราะเธอเป็นลูกคนเดียว ยายหลิวรักและตามใจมาตั้งแต่เด็กๆ เลี้ยงและดูแลมาอย่างดีเท่าที่แม่เลี้ยงเดี่ยวคนหนึ่งจะทำได้ เพราะสามีของท่านก็จากไปเพราะน้ำเหมือนกัน

การที่หลิวซือแต่งงานกับพ่อของจ้าวเสี่ยวเหลียน ก็เพราะตอนนั้นเธอยังเด็ก ลุ่มหลงในความหล่อของเขา ดื้อรั้นจะแต่งให้ได้ ถึงขั้นแต่งผู้ชายเข้าบ้าน แต่รสชาติหลังแต่งงานทำให้เธอฉุกคิดได้ และไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับสามีที่ไม่มีอนาคต สุดท้ายตัดสินใจทิ้งลูกและสามีมาทำตามความฝัน นั่นคือการชุบตัวเองว่าเป็นคนในเมือง จนกระทั่งได้มาพบกับหลี่เจียง คนที่ทำให้ความฝันเป็นจริง