LOGINบทที่ 14 เปลี่ยนใจ (1)
“พี่หมิง!! พ
บทที่ 24 ความจริงปรากฏ (1)หมิงเซียงฉีกลับไปเยี่ยมบ้านตระกูลหมิงโดยไม่ได้เขียนจดหมายแจ้งล่วงหน้า การกลับมาของเขาในครั้งนี้ไม่ได้มาแค่ผิวเผินแล้วกลับ แต่หมิงเซียงฉีตั้งใจจะพักอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง นั่นก็เพราะเขาอยากพิสูจน์อะไรบางอย่างด้วยตัวเองตลอดระยะเวลาที่ทำงานอยู่ในกองทัพ เซียงฉีลาหยุดน้อยมาก ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงสามารถทำเรื่องขอลาพักร้อนได้นานถึงสามสิบวัน แน่นอนว่า...การที่จู่ ๆ เขาปรากฏตัวขึ้น มันสร้างความประหลาดใจให้หลี่เว่ยหรานไม่ใช่น้อย“ไหนล่ะครับ ผู้หญิงที่เป็นภรรยาของผม” เซียงฉีแสร้งถามหยั่งเชิง“อ้อ… ที่แกยอมกลับมาบ้าน ก็เพราะอยากมาดูหน้าภรรยาสินะ” ลูกชายบุญธรรมกลับมาเยี่ยมบ้านทั้งที แต่สีหน้าของเว่ยหรานกลับมีแต่ความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“ดูท่าว่า...พี่ฉีคงมาเสียเที่ยวแล้
บทที่ 23 อดีตของเซียงฉี (2)เมื่อก่อนเจ้าของร่างนี้ไม่เคยคิดเฉลียวใจถึงสาเหตุการป่วยของเยี่ยเฉินเลยสักนิด ซึ่งตรงกันข้ามกับคนขี้สงสัยอย่างจื่อเถียนลิบลับ หล่อนสันนิษฐานว่า บางที...การที่อยู่ ๆ เยี่ยเฉินก็ล้มหมอนนอนเสื่อ อาจจะมีสาเหตุมาจากเจียวม่านเหยาก็อาจจะเป็นได้เพราะอย่าลืมว่า! เจียวม่านเหยาแอบเป็นชู้รักกับหวังเวินลิ่ว แน่นอนว่าถ้าหมิงเยี่ยเฉินยังแข็งแรงดีทุกอย่าง หญิงร้ายชายเลวก็คงเสพสุขกันไม่สำเร็จ ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องชู้สาว ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องสมบัติ เป็นไปได้ว่าเจียวม่านเหยาจงใจทำให้สามีของตัวเองกลายเป็นคนไม่สมประกอบ ก็เพื่อตัวหล่อนจะได้กลายเป็นคนดูแลและรับช่วงต่อในสมบัติพัสถานของสามีทว่าต่อให้สิ่งที่จื่อเถียนว่ามานั้น จะฟังดูสมเหตุสมผลขนาดไหน แต่เซียงฉีก็ยังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมด เพราะยังไงซะมันก็เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน ไว้เดี๋ยวเขากลับไปเหยียบบ้านตระกูลหมิงเมื่อไหร่ เมื่อนั้นความจริงทั้งหมดก็จะปรากฏขึ้นมาเอง
บทที่ 23 อดีตของเซียงฉี (1)เป็นเวลาร่วมหลายปีที่เซียงฉีต้องทนอยู่ในสภาพแวดล้อมแสนห่วยแตกในบ้านตระกูลหมิง เขาถูกหลี่เว่ยหรานเมินเฉย ทำตัวเย็นชาใส่ ทั้งถูกหมิงเยี่ยเฉินพูดจาดูถูกดูแคลนมาเป็นเวลานาน และระยะเวลาเหล่านั้นก็สอนให้เขาได้เรียนรู้ว่า หากเขาเลือกที่จะทนอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่วันใดก็วันหนึ่ง เขาจะต้องกลายเป็นบ้าอย่างแน่นอนเมื่อคิดได้อย่างนั้นเซียงฉีจึงหาทางเอาตัวเองออกไปจากบ้านตระกูลหมิง ประจวบเหมาะกับช่วงนั้น สังกัดกองทัพจีนประกาศรับสมัครนักเรียนทหารอยู่พอดี เซียงฉีที่เห็นแสงสว่างอยู่บนปลายอุโมงค์ จึงไม่รอช้า...เขารีบวิ่งโร่ไปบอกว่าหมิงเหล่าฉาง ว่าอยากเป็นนักเรียนทหารของสังกัดกองทัพจีนและแน่นอนว่า...หมิงเหล่าฉางไม่คัดค้าน ทั้งเห็นด้วยกับความใฝ่เรียนของลูกชายคนโตนับแต่นั้นเป็นต้นมาเซียงฉีก็ได้ย้ายเข้าไปกินนอนอยู่ในกองทัพดังใจหวัง ที่ต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่น
บทที่ 22 เปิดใจคุยกัน (2)“ผมจะกลับไปเอาเรื่องหวังเวินลิ่วกับเจียวม่านเหยาครับ แต่ถ้าคุณลำบากใจและไม่อยากกลับไปด้วย ก็บอกผม ผมกลับไปคนเดียวได้ ระหว่างที่คุณอยู่ที่นี่คนเดียว ผมจะวานให้พวกข่ายถิงคอยแวะเข้ามาดูคุณเรื่อย ๆ เอาตรง ๆ ผมไม่ค่อยสบายใจที่ต้องปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว” ไม่รอให้จื่อเถียนตั้งคำถาม เขาก็พูดออกมาเอง ราวกับอ่านใจหล่อนได้“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ที่นี่เป็นเขตค่ายทหาร ไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาทำร้ายฉันหรอก เพราะงั้นฉันขอรออยู่ที่นี่ดีกว่า แล้วนี่คุณจะกลับไปเอาเรื่องหวังเวินลิ่วกับเจียวม่านเหยา คุณไม่กลัวว่า...จะผิดใจกับแม่ของคุณเหรอคะ?”“อย่าเรียกว่าแม่ของผมเลยครับ เรียกว่าผู้เคยมีพระคุณน่าจะดีกว่า” คำพูดสั้น ๆ ห้วน ๆ และสีหน้าของเซียงฉีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อพูดถึงหลี่เว่ยหราน ดันไปกระตุกต่อมอยากรู้อยากเห็นของจื่อเถียนเข้าอย่างจัง“จะหาว
บทที่ 22 เปิดใจคุยกัน (1)“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?”จัดการกับซ่งกวานหลินเสร็จ เซียงฉีก็โร่เข้ามาหาจื่อเถียนด้วยท่าทางเป็นกังวล ทั้งใช้สองฝ่ามือจับหัวไหล่ของภรรยาไว้แน่น ต่อด้วยกวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาออกแรงดันหัวไหล่เล็กเพื่อให้หล่อนหมุนตัวช้า ๆท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนของคนที่ขึ้นชื่อว่ามาดหยิ่งที่สุดในกลุ่มเพื่อน สามารถเรียกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของข่ายถิง อวี้ชาง และซูอวิ๋นได้เป็นอย่างดี สาบานว่าตั้งแต่เป็นสหายกันมาร่วมสิบปี พวกเขาไม่เคยเห็นเซียงฉีเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ท่าว่าเจ้านั่นคงหลงรักเมียตัวเองเข้าแล้ว เพียงแต่มาดเยอะ ไม่กล้ายอมรับกับเพื่อน ๆ ก็เท่านั้น“ฉันไม่เจ็บ แล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรด้วย คุณเลิกทำตัวตื่นตูมได้แล้วค่ะ คนที่น่าห่วงที่สุดน่าจะเป็นพี่เผยนะคะ ดูสิสหายของคุณกลั้นหัวเราะจนท้องแข็งหมดแล้ว” จื่อเถียนเองก็อดอมยิ้มมุบมิบให้กับท่า
บทที่ 21 อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของผม (2)“หยุดนะ!!! คิดจะทำอะไรของเธอน่ะ”ไวกว่ามือของซ่งกวานหลิน ก็คือมือของหมิงเซียงฉีแค่ได้ยินอวี้ชางบอกว่าซ่งกวานหลินพาเพื่อนสาวอีกสองคนมาหาเรื่องภรรยาของเขาถึงหน้าบ้าน ไม่ต้องรอให้เจียงอวี้ชางพล่ามลงรายละเอียดอะไรมากไปกว่านี้ เซียงฉีก็พอจะรู้ว่าผู้หญิงนิสัยร้ายกาจอย่างซ่งกวานหลินจะทำอะไรกับคนสวยขาของเขาบ้าง“ผะ…ผะ…พี่หมิง ไหนสายของฉันรายงานว่า...พี่ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า แล้วนี่...พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”ทันทีที่รู้ว่าภรรยาสาวถูกหาเรื่อง เซียงฉีก็รีบลุกออกจากเตียงนอน แล้วโหนตัวลงจากบันไดบ้านชั้นสองอย่างช่ำชอง พอมาถึงลานหน้าบ้านก็เห็นว่าซ่งกวานหลินกำลังจะยื่นมือเข้ามาจิกทึ้งปอยผมของจื่อเถียนจากด้านหลัง เดาว่ากวานหลินคงคับแค้นใจจนลูกตาเหลือเท่าเม็ดถั่ว เลยมองไม่เห็นอย่างอ







