ก็นอนบนตัวพี่ไง

“พะพอได้แล้วค่ะ” ฉันเอ่ยบอกก่อนจะดันใบหน้าหล่อของพี่แทนคุณให้ออกจากกลางอกฉันพึ่งรู้ตัวแหละว่าจริงๆ แล้วเสื้อยืดคอมันก็กว้างอย่างที่เขาเคยพูดจริงๆ พพี่แทนคุณเงยหน้ามองฉันเราสองคนสบตากันความเงียบเข้าปกคลุมและเป็นฉันที่เบนสายตาหนีแต่ก็โดนอีกฝ่ายจับใบหน้าให้หันมาก่อนจะจูบฉันอย่างแผ่วเบา

“อื้มมมม~” ฉันร้องครางออกมาเมื่อจากจูบที่นุ่มนวลกลายเป็นจูบที่ดุดันลิ้นของพี่แทนคุณถูกสอดเข้ามาในปากของฉันเราสองคนต่างใช้ลิ้นพันกันอย่างโหยหามือหนาค่อยๆ บีบเค้นที่สะโพกของฉันและฉันก็รับรู้ได้ถึงความตื่นตัวของพี่แทนคุณ

แฮ่ก แฮ่ก

ในที่สุดร่างสูงก็ปล่อยให้ฉันได้หายใจหลังจากจูบที่หนักหน่วงฉันเกยคางไปบนไหล่หนาก่อนจะฝุบหน้าลงด้วยความหอบโดยมีมือของพี่แทนคุณของลูบหลังฉันเบาๆ รวมถึงขยับตัวฉันให้ใกล้ชิดเขามากขึ้นอีก

เอาจริงๆ นี่มันจะรวมร่างกันอยู่แล้วนะ!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตเข้าไปนะครับ”

“อย่าเข้ามา!” พี่แทนคุณตะโกนเสียงดังซึ่งฉันเองก็ตกใจไม่แพ้เลยรีบกุรีกุจ้อจะลงจากตักแต่ร่างสูงก็รั้งฉันไว้แบบเดิมฉันหันไปมองประตูที่ถูกเปิดไว้นิดหน่อยแต่พอสิ้นเสียงของพี่แทนคุณประตูก็ถูกปิดลงทันที

“เกือบเป็นเรื่องแล้วสิ” ฉันเอ่ยขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับคิดในใจว่าคงถึงเวลาที่จะต้องปล่อยให้บุคคลที่งานยุ่งที่สุดแห่งปีได้ทำงานได้แล้ว

“งั้นเดี๋ยวเรย์กลับเลยดีกว่าค่ะพี่แทนจะได้ทำงาน” ฉันเอ่ยบอก

“แต่เรย์พึ่งมาเองนะ” พี่แทนคุณทำหน้างอ เห้อละน่ารักขนาดนี้ใครจะอยากหนีกลับบ้านกันล่ะ

“งั้นเรย์อยู่ต่อก็ได้แต่ปล่อยเรย์ก่อนเรย์ง่วงอยากนอนแล้ว” ฉันหาข้ออ้างลงจากตักของอีกฝ่ายเพราะถ้าขืนยังนั่งอยู่แบบนี้ไม่เขาก็ฉันนี่แหละที่จะตะบะแตกก่อน

“ก็นอนบนตัวพี่ไง..นะๆ พี่อยากกอดเรย์ตอนทำงานเราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะคะ” และนี่คืออีกอุบายนึงที่ทำให้ฉันตกหลุมรักผู้ชายคนนี้อย่างจังคือเวลาที่เขาอยากอ้อนฉันมากๆ พี่แทนคุณมักจะลงท้ายประโยคด้วยคำว่านะคะเป็นการอ้อนฉันตลอด

ซึ่งใช่จ้าฉันแพ้ลูกอ้อนพ่อหนุ่มไทป์ลูกหมาแบบนี้มากเหลือเกิน

“กะก็ได้ค่ะ” ฉันตอบด้วยความเขินอายก่อนรีบมุดหน้าเข้าซอกคอของอีกฝ่ายกลิ่นน้ำหอมของพี่แทนคุณจะกลิ่นเย็นสบายทำให้ฉันเสพติดและรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้พี่แทนคุณหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจเขาจัดท่าทางอีกครั้งก่อนจะกดจูบลงบบนไหล่ฉันเบาๆ และนั่งทำงานต่อไปส่วนฉันที่คิดว่าคำว่าง่วงนอนคือข้ออ้างเล่นๆ แต่ไปๆ มาๆ ดันรู้สึกง่วงจริงๆ ซะงั้นไหนๆ ก็หนีไปไหนไม่ได้แล้วฉันเลยถือโอกาสหลับเลยดีกว่า

“เรย์ตื่นได้แล้วดึกแล้วนะ” ฝ่ามือเย็นๆ จิ้มมาที่ใบหน้าของฉันเบาๆ จนฉันรู้สึกตัวและค่อยๆ ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อที่ยิ้มให้ฉันอยู่ฉันยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆ เพื่อปลุกตัวเองและพบว่าตอนนี้ฉันไม่ได้นั่งคล่อมอีกฝ่ายแล้วแต่เปลี่ยนมานั่งหันข้างอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทน

เอาจริงๆ เหมือนฉันเป็นลูกตัวน้อยของพี่เขาเลย

“เรย์หลับไปนานเลยหรอคะ” ฉันเอ่ยถามพร้อมกับยื่นใบหน้าให้อีกฝ่ายเช็ดอะไรไม่รู้ออกจากหน้าของฉันไม่ขี้ตาก็คราบน้ำลายแหละแต่ฉันชินจนเลิกอายไปแล้ว

“เกือบสามชั่วโมงได้” ฉันเบิกตากว้างไม่คิดว่าจะตัวเองจะนอนนานขนาดนั้นนี่เขาไม่เมื่อยรึไงเนี่ยที่มีฉันนั่งทับอยู่ตลอดสามชั่วโมง

“พี่แทนคุณเมื้อยตายเลยเดี๋ยวเรย์ลุก..”

“เดี๋ยวก่อน” ฉันที่กำลังก้าวลงจากตักก็โดนพี่แทนคุณรั้งไว้อีกแล้ว รั้งเก่งจริงๆ เล้ยผู้ชายคคนนี้

“ไอคริสกับไอดีแลนกำลังมากินเหล้าที่นี่พี่ขอกอดเราให้หายคิดถึงก่อนนะ” ว่าจบก็กอดรัดฉันซะแน่นจนหายใจไม่ออกทีเดียวแต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้ดีว่าเวลาอยู่ด้วยกันสามคนพี่แทนคุณจะไม่ค่อยสกินชิพฉันมากและคงไม่แสดงด้านนุ่มนิ่มแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนเเป็นแน่

“พี่แทนคุณอันที่จริงเรย์มีเรื่องจะบอก” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังฉันว่ามันก็ได้เวลาแล้วที่ฉันจะบอกความจริงกับพี่เขาไป

“หืมอะไรหรอ?” ร่างสูงเงยหน้ามองฉันอย่างรอคำตอบฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกไป

“ที่จริงแล้วเรย์กับพี่คริส…เราสองคนพลาดมีอะไรกันแล้วค่ะ” หลังจากที่พูดออกไปความรู้สึกแรกของฉันคือมันโล่งเหมือนตอนนี้ฉันได้ยกก้อนหินหนักๆ ออกจากใจตัวเองฉันมองใบหน้าของพี่แทนคุณที่ดูตกใจมากกับสิ่งที่ฉันพูดดวงตาของเขาสั่นไหวมือที่เคยกอดรัดฉันก็คลายลงและนั่นทำให้ฉันเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน

“เรย์อยากบอกความจริงกับพี่ค่ะเรย์รักพี่แทนนะคะเรย์เลยไม่อยากปิดบังความผิดพลาดที่มันเกิดขึ้น” ฉันเอ่ยบอกไปตามจริงพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเพราะดูจากสีหน้าแล้วฉันก็พอจะเดาคำตอบได้อยู่บ้าง

“งั้นเรย์ขอตัวนะคะ” ฉันเอ่ยบอกพร้อมกับน้ำตาที่มันคลออยู่เต็มเบ้าตาฉันตัดสินใจหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าและเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออก

“เมื่อกี้เรย์พูดว่าอะไรนะ” พี่แทนคุณอ่ยถามฉันรร่างสูงยืนขึ้นก่อนจะลูบใบหน้าตัวเอง

“เรย์กับพี่คริส…เรามีอะไรกันค่ะ” ฉันเอ่ยบอกไปอีกครั้งพร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลอยู่

“ไม่ๆ ไม่ใช่คำนั้น…เรย์บอกว่าเรย์รักพี่ใช่ไหม” ใบหน้าหล่อมองฉันพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายพี่แทนคุณรีบปรี่เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะกอดฉันไว้ในอ้อมกอดส่วนฉันก็ได้แต่มึนงงอยู่แบบนั้น

“เรย์บอกว่าเรย์รักพี่ใช่ไหม” พี่แทนคุณกำไหล่ทั้งสองข้างของฉันพร้อมกับสบตาฉันซึ่งใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะเรย์รักพี่เรย์เลย…”

อัก

“อื้อออออ!” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อพี่แทนคุณดึงฉันไปกอดอีกครั้งพร้อมกับเขย่าตัวฉันในอ้อมกอดของเเขา

“พี่ไม่รังเกียจเรย์หรอคะ” ฉันเอ่ยถามอีกฝ่ายพี่แทนคุณรีบส่ายหน้าพร้อมกับใช้มือเช็ดน้ำตาให้ฉัน

“ไม่เลยต่อให้เรย์จะเป็นยังไงก็ช่างสำหรับพี่ขอเพียงได้ความรักจากเรย์ตอบกลับมาไม่ว่าสิ่งไหนก็ไม่สำคัญไปกว่านี้แล้ว^^” พี่แทนคุณเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มทำไมเขาถึงแสนดีขนาดนี้ล่ะขนาดรู้ว่าฉันมีอะไรกับเพื่อนตัวเองเขาก็ยังรับได้

“ทำไรกันวะ” ฉันมองผู้มาใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาเห็นฉันกับพี่แทนยืนกอดกันกลมฉันสบตากับพี่คริสที่เดินตามหลังพี่ดีแลนที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามาเขามองฉันด้วยสายตานิ่งๆ พี่แทนคุณดึงฉันออกจากอ้อมกอดก่อนจะโอบไหล่ฉันไว้แทน

“อะไรกันบรรยากาศสีชมพูนี่” พี่ดีแลนเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินแหวกกลางฉันกับพี่แทนคุณไปอย่างไม่มีมารยาทตามมาด้วยพี่คริสที่เดินมานั่งเงียบๆ พี่แทนคุณจับมือฉันกำลังพาไปนั่งแต่ฉันก็ยื้อไว้เพราะอยากกลับบ้านแล้ว

“เรย์อยากกลับบ้าน” ฉันเอ่ยบอกพี่แทนคุณ

“ไม่กลับพร้อมไอคริสหรอ” พี่แทนคุณถามฉัน

“ไม่ค่ะ พอดีเรย์มีเรียนเช้า” ฉันเอ่ยบอกไปพี่คริสหันมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจขวดเหล้าที่ดีแลนหิ้วมา

“งั้นกูไปส่งเรย์ก่อนนะเดี๋ยวกลับมา” พี่แทนคุณหันไปบอกทั้งสองคนแต่ฉันไม่ได้อยากให้พี่แทนคุณไปส่งซะหน่อยเดี๋ยวให้คนขับรถที่บ้านมารับก็ได้

“จะกลับแล้วหรอน้องสาวทำไมไม่กลับพร้อมพี่ชายล่ะ” พี่ดีแลนเอ่ยถามพร้อมยกเหล้าขึ้นดื่ม

“พอดีเรย์มีเรียนเช้าน่ะค่ะ” ฉันเอ่ยบอกไปก่อนจะหันไปบอกพี่แทนคุณว่าเดี๋ยวฉันโทรให้คนขับรถมารับได้ซึ่งเราสองคนยืนยื้อกันอยู่สักพักพี่แทนคุณจึงยยอมปล่อยฉันไป

“งั้นก็ไปกินกันที่บ้านกูป่านนี้ลุงจ้อนเขานอนแล้วจะโทรไปรบกวนทำไม” พี่คริสเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นและเดินนำหน้าไปทิ้งให้ฉันพี่แทนคุณและพี่ดีแลนต่างยืนงงแต่ก็เป็นพี่ดีแลนที่รีบเก็บเหล้าหนีบตามพี่คคริสไป

“นี่เรย์ทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายหรอเนี่ย” ฉันบ่นออกมาก็ถ้าจะให้เรียกแท็กซี่กลับกก็ไม่มีใครยอมให้พี่แทนไปส่งฉันก็เกรงใจจะอยู่รอจนกว่าพวกเขาจะกินเหล้าเสร็จก็คงได้กลับบ้านสว่างแน่ๆ

“ไม่หรอกนั่งหลังกับพี่นะเข้าใจไหม^^” พี่แทนคุณเอ่ยบอกฉันยิ้มๆ ก่อนจะจับมือฉันเดินตามทั้งสองคนไปและแน่นอนว่ารถที่จะไปคือรถของพี่คริสซึ่งเจ้าตัวเป็นคนขับ

“เรย์มานั่งหน้า” พี่คริสพูดกับฉันแต่ตอนนี้คือพี่แทนคุณจับมือฉันแน่นเลยไง

“ไม่กูจะนั่งกับเรย์ข้างหลังไอดีแลนมึงไปนั่งหน้าซะ” พี่แทนคุณเอ่ยบอกพี่คริสเพียงมองฉันนิ่งๆ เขาไม่ได้คัดค้านอะไรก็มีแต่พี่ดีแลนที่บ่นว่าไม่อยากนั่งหน้านี่แหละพี่แทนคุณพาฉันมานั่งข้างหลังสำเร็จเราสองคนจับมือกันอยู่แบบนั้นพร้อมกับรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

เอ๊ะๆ มีคนมองแรงรึเปล่านะ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ อีบุ๊คลดอีก3วันสุดท้ายแล้วนะะ