ยันอาคมกับความลับที่ถูกปิด

เสียงฝีเท้าของเหล่านักเรียนห้อง ม.5/B ยังคงดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของอาคารเรียน พวกเขาวิ่งกันอย่างไม่คิดชีวิต ความหวาดกลัวแผ่ซ่านเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย ไอเย็นยะเยือกของเงาปีศาจยังคงเกาะกุม ภาพของปีศาจเงาที่ไล่ตามมาติด ๆ ยังคงติดตา แม้จะวิ่งเข้ามาในอาคารแล้ว แต่เสียงคำรามของมันก็ยังคงสะท้อนมาจากภายนอก เหมือนจะย้ำเตือนว่าไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

ไอโกะ ที่แม้จะขาอ่อนแรงไปหมด ก็พยายามดึงสติกลับคืนมา เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางมองหาทางรอด แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง...

"เด็ก ๆ! ทางนี้!"

เสียงทุ้มแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านในโถงทางเดิน ทุกคนหันขวับไปมอง และภาพที่เห็นคือ ลุงภารโรง ผู้สูงอายุประจำโรงเรียน ท่านกำลังยืนอยู่หน้าห้องเรียนห้องหนึ่งที่ดูเก่าแก่ผิดปกติ

แสงสลัวในโถงทางเดินทำให้เห็นแผ่นยันต์สีแดงสดประหลาดที่ติดอยู่เต็มหน้าประตูห้อง แผ่นยันต์เหล่านั้นมีตัวอักษรโบราณที่ดูแปลกตา สลักด้วยหมึกสีดำเข้ม ลุงภารโรงเปิดประตูห้องนั้นกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของท่านฉายแววกังวล แต่ก็มีความแน่วแน่และมุ่งมั่นซ่อนอยู่

"เร็วเข้าเด็ก ๆ! เข้ามาในนี้!" ลุงภารโรงเร่งเร้า

ทุกคนไม่รอช้า พวกเขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เบียดเสียดกันจนแทบจะล้มทับกันไปหมด เสียงหอบหายใจดังระงมผสมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ ในวินาทีที่ ฮารุกะ ซึ่งเป็นคนสุดท้ายก้าวขาพ้นธรณีประตูเข้าไปได้พอดี ลุงภารโรงก็ปิดประตูไม้บานหนาลงทันที พร้อมเสียง 'ปัง!' ที่ดังสนั่นก้องไปทั่วห้อง

กรี๊ดดดดดดดดด!

เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากภายนอกห้องเรียน เงาปีศาจขนาดมหึมากำลังทุบเข้าที่ประตูห้องอย่างรุนแรง เสียง

'โครมมมมมมมมมมมม!'

ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะถล่ม แต่ประตูบานนั้นก็ยังคงต้านทานไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่โหยหวนของมัน

นักเรียนทุกคนยืนเบียดเสียดกันอยู่ภายในห้อง หายใจติดขัดด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับตัวสั่นงันงกจนยืนแทบไม่ไหว

"ทำไม... ทำไมมันถึงเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้เหรอคะ!?" ไอโกะ รวบรวมความกล้า เอ่ยถามลุงภารโรงด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาของเธอยังคงจ้องมองไปที่ประตูห้องที่กำลังถูกกระแทกอย่างบ้าคลั่ง

ลุงภารโรงถอนหายใจยาว พลางใช้มือลูบเคราขาวของตัวเองอย่างครุ่นคิด "เพราะห้องนี้... แปะยันต์ลงอาคมไว้ยังไงล่ะ" ท่านพูดด้วยน้ำเสียงที่เนิบนาบ แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงจังเกินกว่าที่ทุกคนเคยได้ยินจากชายชราคนนี้

คำตอบของลุงภารโรงยิ่งทำให้ทุกคนงุนงงไปกันใหญ่

"ยันต์อาคมเหรอครับ?" เก็น เอ่ยถามด้วยความสงสัย แม้จะยังคงหวาดกลัว แต่ความอยากรู้ก็เข้าครอบงำเขาไม่น้อย "นี่มันเรื่องอะไรกันครับ ลุง... ไอ้เงาปีศาจพวกนั้นมันคืออะไรกันแน่?"

ยูเมะ ที่เพิ่งจะหยุดร้องไห้ได้ รีบเสริม "ใช่ค่ะ! แล้วทำไมมันถึงมาปรากฏตัวที่โรงเรียนของเราได้ล่ะคะ?"

ลุงภารโรงเหลือบมองไปยังหีบไม้เก่าแก่ที่หล่นอยู่ที่สวน ใบหน้าของท่านฉายแววหนักใจและเหนื่อยอ่อน

"ก็เพราะพวกเธอ... ได้ไปเปิด หีบต้องสาป เข้าหนะสิ"

คำพูดของลุงภารโรงดังก้องไปทั่วห้อง สร้างความตกตะลึงให้กับเหล่านักเรียนที่ยืนฟังอยู่ ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ใบหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีหลอก

"หีบต้องสาป!!" เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันจากปากของนักเรียนทั้งยี่สิบคน

โช ถึงกับผงะ "ลุงครับ! ลุงหมายความว่ายังไงกันครับ?"

ฟูมิโกะ หน้าซีดเผือด "หีบที่เราเจอ... มันคือสิ่งที่ปลดปล่อยพวกมันออกมาเหรอคะ?"

ลุงภารโรงพยักหน้าช้า ๆ "เห้อ... ดูท่าว่าคงต้องเล่าให้ฟังแล้วสินะ" ท่านถอนหายใจเฮือกใหญ่ คล้ายกับกำลังปลงตกกับชะตากรรมที่มาเยือน พร้อมกับเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ดวงตาของท่านทอดมองไปยังแผ่นยันต์บนประตูอย่างพินิจพิจารณา ราวกับกำลังย้อนนึกไปถึงเรื่องราวในอดีต

เหล่านักเรียนที่เพิ่งรอดตายจากเงาปีศาจ ต่างพากันไปมุงล้อมรอบลุงภารโรง ทุกคนมีสีหน้าตั้งใจฟังอย่างจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยคำถามนับร้อย และความปรารถนาที่จะรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ประหลาดเหนือธรรมชาติที่กำลังเกิดขึ้นกับพวกเขา

"เรื่องมันเริ่มจาก..." ลุงภารโรงเริ่มเปิดปากเล่า เสียงของท่านแหบพร่าแต่ชัดเจน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องเรียน ความเงียบที่บ่งบอกถึงความคาดหวังและความหวาดกลัวที่ผสมปนเปกันอยู่ภายในใจของเหล่านักเรียนห้อง ม.5/B ทุกคนต่างตั้งใจฟัง ราวกับว่าชีวิตของพวกเขาในตอนนี้ขึ้นอยู่กับเรื่องเล่าจากชายชราตรงหน้าเพียงคนเดียว