การต่อสู้กับเงาปีศาจ

ลมพายุโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนต้นไม้ใหญ่รอบโรงเรียนริโอะเอนลู่ไปตามแรงลม เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านช่องว่างกระทบกับใบหูจนเจ็บปวด ท้องฟ้าเหนือแปลงผักที่เคยเป็นสีครามบัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทราวกับถูกกลืนกินโดยความมืดมิด ไร้ซึ่งแสงแดดเหลืออยู่ เก็นยังคงยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน แม้จะรับรู้ถึงแรงลมที่พัดปะทะกับใบหน้าจนแสบไปหมด เขากำลังใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามสลักที่ซ่อนอยู่บนฝาหีบไม้โบราณที่เปียกชื้นด้วยละอองฝน

"เก็น! พอเถอะ! มันไม่ดีเลยนะ!" ยูเมะ ตะโกนเสียงสั่น พยายามเรียกสติเพื่อน แต่เสียงของเธอแทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงของธรรมชาติที่กำลังโกรธเกรี้ยว

ทันใดนั้นเอง...

ครืนนนนน!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นกึกก้องจนพื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงทำให้เหล่านักเรียนที่ยืนอยู่ต่างทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ บางคนถึงกับส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...

คลิ๊ก!

เสียงสลักหีบที่ปลดออกดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม เก็นไม่รอช้า เขาออกแรงง้างฝาหีบออกทันที

สิ่งที่ทะลักออกมาจากหีบใบนั้น ไม่ใช่สิ่งของหรือสมบัติล้ำค่าใด ๆ แต่เป็น กลุ่มเงาสีดำทมิฬจำนวนนับไม่ถ้วน พวกมันพุ่งทะยานออกมาจากปากหีบด้วยความรุนแรงและรวดเร็วราวกับถูกอัดแน่นมานานนับศตวรรษ แรงดันมหาศาลจากเงาปีศาจที่ถูกปลดปล่อย ทำให้ร่างของ เก็น กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หีบไม้โบราณหลุดจากมือของเขากระทบลงบนพื้นดินพร้อมกับเสียง 'ปึก' เบา ๆ

เงาปีศาจเหล่านั้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหวีดหวิวที่เหมือนเสียงกรีดร้องนับพัน เสียงนั้นเสียดแทงแก้วหูจนทุกคนต้องยกมือขึ้นอุดหูด้วยความเจ็บปวด พวกมันกระจายตัวออกไปทั่วท้องฟ้าที่มืดมิดอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นเงาร่างคล้ายสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่กว่าคนปกติ ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉานนับร้อยคู่ปรากฏขึ้นกลางความมืดมิด ราวกับเป็นดวงตาแห่งความชั่วร้ายที่กำลังจ้องมองลงมายังโลกเบื้องล่าง พวกมันไม่ได้ลอยอยู่นิ่ง ๆ แต่กลับกระพือปีกที่มองไม่เห็น ส่งเสียงคำรามในลำคอเบา ๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับอิสรภาพที่เพิ่งได้มา

ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของนักเรียนทุกคนอย่างฉับพลัน เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ บางคนถึงกับปล่อยเครื่องมือทำสวนในมือทิ้งลงพื้นและรีบวิ่งไปกอดเพื่อนที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความตื่นตระหนก

ฮารุ ตัวสั่นเทา เธอรีบโผเข้ากอด คาซิมิ แน่น "นี่มันอะไรกัน ฮานะ... ฉันกลัว"

บาระ ตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น "นั่นมัน... นั่นมันตัวอะไรกันน่ะ?"

ยูเมะ ถึงกับร้องไห้ออกมา เธอจิกเล็บลงบนแขนของ มายู "ฉันกลัว... ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!"

ฟูมิโกะ พยายามรวบรวมสติ แม้ใบหน้าจะซีดเผือด "พวกมันมาจากไหนกัน..."

ไอโกะ เองก็ตกอยู่ในอาการตกตะลึงไม่ต่างกัน ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังเงาปีศาจที่กำลังลอยวนอยู่บนท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "นี่มันคืออะไรกัน..." เสียงของเธอเบาหวิว ราวกับกระซิบกับตัวเอง

ทันใดนั้นเอง!

เงาปีศาจตัวหนึ่งที่ดูเหมือนจะใหญ่ที่สุดในกลุ่ม มันมีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานปีกกว้าง ดวงตาแดงก่ำราวกับเพลิงนรก พุ่งตรงรี่ลงมายังทิศทางที่เหล่านักเรียนยืนอยู่! เป้าหมายของมันคือ ไอโกะ!

เก็น ที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในชั่วพริบตาเดียว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความตกใจเป็นความเด็ดเดี่ยว เขารีบออกตัววิ่งสุดฝีเท้าไปยังที่ที่ไอโกะยืนอยู่พร้อมกับตะโกนเสียงดัง "ไอโกะ! หลบ!"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เคนตะ ซึ่งมีสายตาไวและสัญชาตญาณดี ก็เห็นเงาปีศาจกำลังพุ่งเข้ามาเช่นกัน เขารีบวิ่งเข้าคว้าแขนไอโกะแล้วกระชากเธอให้ถอยหลังไปพร้อม ๆ กับที่เก็นพุ่งเข้ามาถึงตัวพอดี ร่างของทั้งสามคนจึงล้มลงไปกองอยู่บนพื้นพร้อมกัน หวุดหวิดที่จะถูกเงาปีศาจพุ่งชนไปเพียงเสี้ยววินาที!

เงาปีศาจตนนั้นพุ่งผ่านพวกเขาไปกระทบกับพื้นดินด้านหลังจนเกิดเสียง 'ตุ้บ!' ดังสนั่น เศษดินและก้อนกรวดกระเด็นไปทั่ว มันเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมายังเหล่านักเรียนราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อ

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เสียงร้องหวาดกลัวจะดังขึ้นอีกครั้ง โช ที่เป็นนักกีฬาตัวใหญ่ เขารีบวิ่งไปคว้าจอบทำสวนที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือ เขากำด้ามจอบแน่น ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เฮ้ย! พวกเรามานี่!" โช ตะโกนเสียงดัง เขาหันไปมองเพื่อนนักเรียนชายคนอื่น ๆ

โกฮัน รีบวิ่งไปหยิบเสียม โอกิ คว้าพลั่ว เทนชิ คว้ากรรไกรตัดแต่งกิ่งขนาดใหญ่ อิจิ, เคนตะ, เร็น, ไดชิ, คิชิโระ และเก็น ต่างก็พุ่งเข้าหาเครื่องมือทำสวนที่พอจะหยิบฉวยเป็นอาวุธได้ทันที พวกเขาไม่รอช้า รีบวิ่งกลับมายังจุดที่เงาปีศาจยืนอยู่

"พวกผู้หญิงไปหลบข้างหลังพวกเรา!" ไดชิ ตะโกนสั่ง เสียงของเขาแม้จะสั่นเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

นักเรียนหญิงทั้งสิบคน ทั้ง ไอโกะ, ฟูมิโกะ, ฮานา, มายู, ยูเมะ, ฮารุ, คาซิมิ, บาระ, ดาอิ, ฮารุกะ ต่างพากันถอยร่นไปยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มนักเรียนชายที่กำลังยืนเรียงแถว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิตกกังวล แต่ก็มีความหวังเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกล้าหาญของเพื่อนร่วมชั้น

เงาปีศาจคำรามต่ำ ๆ ร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย มันพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักเรียนชายอย่างไม่รีรอ

"ลุยเลยพวก!" โช ตะโกนพร้อมกับเงื้อจอบขึ้นฟันไปที่ตัวของเงาปีศาจอย่างสุดแรง

ฉัวะ!

จอบเหล็กฟันทะลุผ่านร่างของเงาปีศาจไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันเป็นเพียงกลุ่มควันสีดำ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความเสียหายใด ๆ เกิดขึ้นกับมัน

"อะไรกัน!" เคนตะ อึ้งไปเล็กน้อย เขาก็ลองใช้เสียมแทงเข้าไปบ้าง แต่เสียมก็ทะลุผ่านไปเช่นกัน

"มันไม่เป็นไรเลย!" อิจิ ตะโกนอย่างตื่นตระหนก

เงาปีศาจไม่สนใจการโจมตีที่ไร้ผลของพวกเขา มันง้างแขนเงาขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนกรงเล็บพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักเรียนชาย โชรีบใช้จอบปัดป้อง แต่มันกลับทะลุผ่านจอบมาได้! โชพุ่งตัวหลบอย่างหวุดหวิด เกือบจะถูกกรงเล็บนั้นขย้ำ

"ถอยก่อนพวก! เราทำอะไรมันไม่ได้!" เก็น ตะโกนสั่ง เขาเห็นแล้วว่าการโจมตีด้วยอาวุธธรรมดาไร้ประโยชน์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น...

เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาโจมตีเงาปีศาจด้วยจอบและเสียม ร่างของมันกลับยิ่งขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม! จากที่เคยมีขนาดใหญ่กว่าคนเล็กน้อย ตอนนี้มันใหญ่ขึ้นเกือบเท่ารถยนต์คันเล็ก ๆ แล้ว ดวงตาแดงก่ำฉายแววชั่วร้ายมากขึ้น

"มันตัวใหญ่ขึ้น!" คิชิโระ ร้องเสียงหลง

"วิ่ง! วิ่งเข้าไปในอาคาร!" ไอโกะ ตะโกนสั่งด้วยเสียงที่เฉียบขาด แม้จะยังคงหวาดกลัว แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติและมองหาวิธีเอาชีวิตรอด

ทุกคนไม่รอช้า พวกเขาทิ้งอาวุธทำสวนลงพื้น หันหลังวิ่งสุดฝีเท้าออกจากแปลงผัก ตรงไปยังอาคารเรียนหลังใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด หวังว่ากำแพงคอนกรีตจะสามารถปกป้องพวกเขาจากเงาปีศาจร้ายนี้ได้ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังระงมผสมกับเสียงหอบหายใจและเสียงกรีดร้องที่ยังไม่จางหายไปจากความหวาดกลัว

เงาปีศาจคำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันไม่ยอมให้เหยื่อหนีพ้นไปง่าย ๆ ร่างอันมหึมาของมันพุ่งทะยานไล่ตามติด ๆ