ตำนานของหีบต้องสาป

ภายในห้องเรียนที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า ๆ เหล่านักเรียนห้อง ม.5/B ทั้ง 20 คนต่างนั่งเงียบกริบ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบอยู่ด้านบนยิ่งเพิ่มความลึกลับให้กับบรรยากาศ เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของปีศาจเงาที่ยังคงกระทบประตูห้องเป็นระยะ ๆ ราวกับจะย้ำเตือนถึงภัยคุกคามที่อยู่ภายนอก ทว่าตอนนี้ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับชายชราตรงหน้า ลุงภารโรง ผู้ซึ่งกำลังจะเปิดเผยเรื่องราวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ผนังโรงเรียนแห่งนี้มานานแสนนาน

ลุงภารโรงถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ดวงตาของท่านทอดมองไปยังแผ่นยันต์สีแดงสดที่ยังคงติดแน่นอยู่บนประตูห้องอย่างพินิจพิจารณา ราวกับกำลังย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอันไกลโพ้น "เรื่องมันเริ่มจาก... เมื่อหลายร้อยปีก่อน" ท่านเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่เนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยความจริงจังและเจ็บปวด

"ในยุคสมัยที่เวทมนตร์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล่าในตำนานอย่างทุกวันนี้... มีเหล่านักเวทย์ผู้ชั่วร้ายกลุ่มหนึ่ง พวกเขาหลงมัวเมาในอำนาจมืด และได้ทำความผิดมหันต์" ลุงภารโรงเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาของท่านฉายแววหม่นหมอง "พวกเขาได้ประกอบพิธีต้องห้าม อัญเชิญ 'ปีศาจแห่งความมืด' ออกมาจากห้วงลึกของความว่างเปล่า"

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นจากเหล่านักเรียน ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ เรื่องราวที่กำลังได้ยินช่างเหลือเชื่อราวกับหลุดออกมาจากหนังสือนิทานแฟนตาซี แต่ประสบการณ์ที่เพิ่งเผชิญหน้ากับปีศาจเงาเมื่อครู่ทำให้พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคือความจริง

"เมื่อปีศาจแห่งความมืดปรากฏตัว โลกของเราก็ตกอยู่ในหายนะทันที" ลุงภารโรงเล่าต่อ เสียงของท่านเคร่งขรึมขึ้น "พวกมันไม่ได้มีรูปร่างที่ชัดเจน แต่เป็นเพียงกลุ่มเงาดำที่แผ่ขยายปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ความมืดมิดกัดกินผืนแผ่นดิน สัตว์ป่าล้มตาย ต้นไม้เหี่ยวเฉา ผู้คนล้มป่วย และที่เลวร้ายที่สุดคือ... พวกมันเริ่มกัดกิน 'ดวงวิญญาณ' ของสิ่งมีชีวิต ทำให้ผู้คนที่ถูกกัดกินกลายเป็นเพียงร่างไร้ชีวิตที่เดินได้ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความคิด ไม่มีความหวัง..."

เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ยูเมะ กำลังใช้มือปิดปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวต่อภาพที่ลุงภารโรงบรรยาย

ไอโกะ รีบถามขึ้น "แล้ว... แล้วไม่มีใครทำอะไรได้เลยเหรอคะ? ปล่อยให้พวกมันกัดกินวิญญาณไปเรื่อยๆ อย่างนั้นหรือ?"

"ไม่หรอก..." ลุงภารโรงส่ายหน้าช้า ๆ "ในขณะนั้นเอง ก็มีเหล่านักเวทย์ผู้พิทักษ์... พวกเราเรียกพวกเขาว่า 'นักเวทย์สายขาว' ที่พยายามจะยับยั้งหายนะครั้งนั้น พวกเขารวมตัวกัน ใช้พลังเวทมนตร์ที่บริสุทธิ์ที่สุดเพื่อต่อสู้กับปีศาจแห่งความมืด"

"แล้วพวกเขาชนะไหมครับ?" โช ถามขึ้นอย่างมีความหวัง

ลุงภารโรงถอนหายใจอีกครั้ง "น่าเสียดาย... ในตอนแรก พวกเขาสังหารปีศาจแห่งความมืดได้จริง แต่แล้วความจริงอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น" ท่านหยุดชั่วครู่ มองตรงไปยังดวงตาของเหล่านักเรียน "ยิ่งพวกมันถูกฆ่ามากเท่าไหร่... เลือดของพวกมันที่หยดลงพื้นก็ยิ่งแตกตัวกลายเป็นปีศาจตนใหม่ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้จบ! ราวกับว่าความมืดมิดนั้นไม่มีที่สิ้นสุด"

คำพูดของลุงภารโรงทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที นักเรียนหลายคนถึงกับตัวสั่นงันงก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง แล้วพวกเขาจะต่อสู้กับปีศาจที่ไม่มีวันตายได้อย่างไร?

"หมายความว่า... พวกเราไม่มีทางสู้กับมันได้เลยเหรอครับ?" เคนตะ ถามเสียงสั่นเครือ

เก็น ซึ่งเงียบมานาน เอ่ยปากถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "แล้วทำไมลุงถึงรู้เรื่องพวกนี้ครับ? แล้วทำไมพวกมันถึงอยู่ในหีบนั้น?"

ลุงภารโรงมองไปที่เก็น ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยความเข้าใจ "คำถามที่ดีเก็น... ใช่แล้ว ลุงรู้เรื่องพวกนี้ดี เพราะลุง... เป็นหนึ่งในทายาทของนักเวทย์สายขาวเหล่านั้น"

คำสารภาพของลุงภารโรงทำให้ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครคิดว่าชายชราผู้ดูแลโรงเรียนธรรมดา ๆ คนนี้จะมีความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ซ่อนอยู่

"จริงเหรอครับลุง!?" คิชิโระ แทบจะกระโดดจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้น

"เป็นไปได้ยังไงคะ?" ฮานา อุทาน

ลุงภารโรงยิ้มเล็กน้อย "เอาละ...ฟังต่อเถอะ" ท่านหันกลับไปมองแผ่นยันต์บนประตูอีกครั้ง "เมื่อเหล่านักเวทย์สายขาวรู้ว่าไม่สามารถสังหารปีศาจแห่งความมืดได้ พวกเขาก็ต้องคิดค้นวิธีใหม่... วิธีที่จะหยุดยั้งพวกมันได้โดยไม่เพิ่มจำนวนให้มากขึ้น"

"แล้ววิธีนั้นคืออะไรครับ?" โกฮัน ถามขึ้นอย่างกระหายใคร่รู้

"พวกเขาจึงใช้ 'พลังเวทย์ขั้นสูง' ที่ต้องใช้ชีวิตของนักเวทย์หลายคนเป็นเดิมพัน เพื่อที่จะ 'ทำให้พวกมันกลายเป็นเงา'" ลุงภารโรงอธิบาย "ไม่ใช่เงาธรรมดา... แต่เป็นเงาที่ไร้ซึ่งร่างกายที่แท้จริง ไม่สามารถถูกทำลายด้วยวิธีการทางกายภาพได้อีกต่อไป อย่างที่พวกเธอเห็นเมื่อครู่"

ทุกคนพยักหน้าหงึกหงัก พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมจอบและเสียมของพวกเขาจึงไม่สามารถทำอะไรปีศาจเงาได้เลย

"แต่แค่ทำให้เป็นเงา พวกมันก็ยังอันตรายไม่ใช่เหรอครับ?" ไดชิ ถามด้วยความสงสัย ดาอิ แฝดน้องสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ถูกต้อง" ลุงภารโรงตอบรับ "พวกเขาไม่ได้หยุดแค่นั้น หลังจากที่ทำให้ปีศาจแห่งความมืดกลายเป็นเงาแล้ว เหล่านักเวทย์สายขาวก็ยังได้ 'สร้างอาวุธพิเศษที่สามารถปราบพวกมันได้' ขึ้นมา"

"อาวุธเหรอครับ!?" เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง แววตาของนักเรียนหลายคนเริ่มมีประกายความหวัง

"อาวุธเหล่านั้นไม่ได้เป็นอาวุธปกติ แต่เป็นสิ่งที่ผูกพันกับพลังเวทมนตร์ของโลกนี้... ซึ่งหายสาบสูญไปนานแล้ว" ลุงภารโรงกล่าวอย่างเศร้าสร้อย "แต่ถึงแม้จะสร้างอาวุธขึ้นมาได้ พวกเขาก็ไม่สามารถทำให้พวกปีศาจเงาหายไปได้อย่างถาวร เพราะพวกมันคือพลังงานด้านลบที่แท้จริง ไม่มีทางกำจัดให้หมดสิ้นไปจากโลกนี้ได้"

"ถ้าอย่างนั้น... แล้วหีบใบนั้นล่ะครับ?" เร็น ถามขึ้น พลางมองไปที่หีบไม้ที่เก็นทำหล่นลงพื้น

ลุงภารโรงหันไปมองหีบนั้นอีกครั้ง "ถูกต้อง... หลังจากที่ต่อสู้กันอย่างยาวนาน และใช้พลังเวทย์มหาศาลเพื่อทำให้พวกมันอ่อนแอลง... เหล่านักเวทย์สายขาวก็ได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อ 'กักเก็บดวงจิตที่แท้จริงของปีศาจแห่งความมืดทั้งหมดไว้ในกล่องคำสาปนี้ตลอดกาล' หรือที่พวกเธอเรียกว่าหีบต้องสาปนั่นแหละ"

"นี่มัน... เรื่องที่เกินความจริงไปแล้ว..." เทนชิ พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

อิจิ ขยับเข้ามาใกล้ลุงภารโรงมากขึ้น "แล้วทำไมหีบมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับลุง? ทำไมถึงถูกฝังอยู่ใต้สวนผักของโรงเรียน?"

ลุงภารโรงเหลือบมองออกไปยังหน้าต่าง ที่ซึ่งเมฆฝนกำลังเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ เผยให้เห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาสลัวๆ "สถานที่แห่งนี้... โรงเรียนริโอะ... มันถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่านักเวทย์สายขาวเคยใช้เป็นฐานที่มั่นสุดท้ายในการต่อสู้กับปีศาจแห่งความมืด และหีบใบนั้น... ก็ถูกผนึกไว้ใต้ดินของสถานที่แห่งนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครมาปลดปล่อยมันได้อีก"

"แต่ตอนนี้พวกเราดันไปปลดปล่อยมันออกมาแล้วนี่ครับ..." มายู เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ลุงภารโรงลุกขึ้นยืนช้า ๆ ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยความจริงจังที่ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน "ใช่... และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกเธอถึงต้องอยู่ที่นี่ในตอนนี้" ท่านเดินไปหยิบหีบไม้ที่ตกอยู่ขึ้นมาปัดฝุ่นเบา ๆ "หีบใบนี้... มันไม่ได้มีแค่ปีศาจที่ถูกกักเก็บไว้ แต่มันยังเป็น กุญแจสำคัญ ในการจะยับยั้งหายนะครั้งนี้ได้อีกด้วย"

ทุกคนต่างเงียบกริบ แววตาเต็มไปด้วยคำถามและชะตากรรมที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน โรงเรียนริโอะที่เคยเป็นสถานที่อันสงบสุขบัดนี้ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่... สงครามที่เหล่านักเรียนมัธยมธรรมดาอย่างพวกเขาจะต้องเผชิญหน้า