คริสตัลอาคม

โครม!

ประตูไม้บานหนาของโบสถ์ถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยแม่ชี ทันทีที่เสียงบานประตูไม้กระแทกเข้ากับวงกบดังสนั่น ราวกับม่านพลังงานที่มองไม่เห็นได้ถูกยกขึ้น แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยวิ่งผ่านพื้นโบสถ์ ทำให้ยูเมะและเทนชิต้องทรงตัว เงาปีศาจนับร้อยที่เคยโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกพลันหยุดชะงัก พวกมันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ สลายหายไปในความมืดมิดราวกับหมอกควัน ถูกขับไล่ด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น

"พวกมันหายไปหมดเลย...ทำไมล่ะคะ?" ยูเมะเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ดวงตาของเธอฉายแววไม่เข้าใจเมื่อหันไปมองหน้าเทนชิ

เทนชิเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามของยูเมะ เขาเองก็งุนงงไม่แพ้กันว่าพลังงานอะไรที่ทำให้เงาปีศาจจำนวนมหาศาลต้องถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว

แม่ชีมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะไม้เก่าแก่กลางห้อง ยกถ้วยน้ำชาดินเผามาสองใบ รินน้ำชาอุ่นๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นให้ยูเมะและเทนชิ

"พวกมันไม่กล้าเข้ามาที่นี่หรอกจ้ะ" แม่ชีเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความมั่นใจ

เทนชิรับถ้วยน้ำชามาถือไว้ ความอุ่นของถ้วยช่วยให้มือที่สั่นเทาจากความตื่นเต้นและเหนื่อยล้าคลายลงเล็กน้อย "ทำไมล่ะครับ? แค่โบสถ์ธรรมดาทำไมถึงไล่ปีศาจได้?"

"ก็เพราะที่นี่เป็นโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ยังไงล่ะจ๊ะ" แม่ชีตอบ

ยูเมะแทบสำลักน้ำชา เธอหันไปมองเทนชิอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แค่นี้เองเหรอคะ? โบสถ์ธรรมดาๆ ที่ไหนก็ศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอคะ?"

แม่ชีหัวเราะเบาๆ ดวงตาอบอุ่นมองยูเมะอย่างเอ็นดู "มันก็ไม่ใช่แค่นี้หรอกจ้ะ ลองดูนั่นสิ" แม่ชีเอ่ยพลางชี้ไปยังไม้กางเขนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางโบสถ์ ซึ่งสูงเสียดเพดาน ฐานของมันถูกประดับด้วยคริสตัลสีมรกตขนาดใหญ่ที่เรืองแสงเรืองรองคล้ายมีชีวิต ชีพจรสีเขียวสลับไปมาอย่างแผ่วเบา และมันเป็นต้นกำเนิดของแสงสว่างเมื่อครู่

ยูเมะและเทนชิเดินเข้าไปใกล้ไม้กางเขนอย่างช้าๆ แสงจากคริสตัลส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา ทำให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"มันคืออะไรเหรอครับแม่ชี?" เทนชิเอ่ยถาม พลางเอื้อมมือไปสัมผัสคริสตัลอย่างระมัดระวัง แต่ก็ถูกแม่ชีปัดมือออกเบาๆ

"อย่าเพิ่งจับมันเลยจ้ะหนู" แม่ชีเตือน "มันคือหินศักดิ์สิทธิ์จ้ะ เรื่องนี้ต้องย้อนไปเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน..."

แม่ชีเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงที่เนิบช้าและชวนให้ติดตาม เรื่องราวของหมู่บ้านที่เคยรุ่งเรืองแห่งนี้ แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่

"...มีเรื่องเล่าว่าเหล่าวิญญาณร้ายที่ไม่ใช่เงาปีศาจอย่างที่พวกเจ้าเจอ แต่เป็นวิญญาณที่มีกายหยาบและพลังมหาศาล ได้ปรากฏตัวขึ้นจากความมืดมิด ก่อกวนอาละวาดจนผู้คนในหมู่บ้านถูกพวกมันกัดกินวิญญาณหายไปทีละคน สุสานแห่งนี้คือแหล่งรวมของวิญญาณชั่วร้ายเหล่านั้น จนกระทั่งมีนักเวทย์คนหนึ่งซึ่งเป็นผู้พิทักษ์แห่งแสงได้เดินทางมาที่นี่ เขาเป็นผู้หญิงที่ใช้พลังเวทชั้นสูงและมีจิตใจที่บริสุทธิ์ยิ่งนัก นางได้ต่อสู้กับวิญญาณร้ายเหล่านั้นอย่างดุเดือดนานหลายวันหลายคืน จนในที่สุดก็สามารถปราบปรามปีศาจเหล่านั้นและกักเก็บวิญญาณชั่วร้ายส่วนใหญ่ไว้ได้"

"แล้วคริสตัลนี่มาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะคะ?" ยูเมะถามแทรกด้วยความกระหายใคร่รู้

"หลังจากชัยชนะอันยิ่งใหญ่ นักเวทย์ผู้นั้นก็มอบคริสตัลวิเศษนี้ไว้ให้แก่บาทหลวงผู้ดูแลโบสถ์ในสมัยนั้น นางกล่าวว่าคริสตัลนี้จะทำหน้าที่เป็นประตูกันภัย และจะกักเก็บพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่นางใช้ในการปราบวิญญาณร้ายเอาไว้ บาทหลวงจึงนำมันมาติดตั้งไว้ที่ไม้กางเขนกลางโบสถ์เพื่อป้องกันเหล่าปีศาจร้ายและวิญญาณชั่วร้ายไม่ให้เข้ามารบกวนผู้คนที่แสวงหาความสงบสุขที่นี่ได้อีก"

เสียงแม่ชีถอนหายใจแผ่วเบา ความเศร้าฉายในแววตาของเธอ

"แต่แล้ว...เมื่อไม่กี่วันมานี้เองจ้ะ จู่ๆ หมู่บ้านก็ตกอยู่ในความมืดสนิท ผู้คนเริ่มหายไปทีละคนอย่างเป็นปริศนา และที่เลวร้ายที่สุดคือเงาปีศาจ...แบบที่พวกเจ้าเจอเมื่อครู่ ก็เริ่มปรากฏตัวขึ้น ไล่ล่ากัดกินวิญญาณผู้คนอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็ยังคงไม่กล้าเข้ามาที่นี่...โบสถ์แห่งนี้จึงเป็นที่พึ่งสุดท้าย คนในหมู่บ้านที่ยังเหลือรอดจึงพากันอพยพมาหลบอยู่ที่นี่อย่างสิ้นหวัง"

เทนชิขมวดคิ้ว เขาหันมองไปรอบๆ โบสถ์ที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดจากข้างนอกที่เล็ดลอดเข้ามาเบาๆ "แล้วพวกเขาอยู่ไหนกันหมดล่ะครับ? ผมไม่เห็นใครเลย"

แม่ชีเดินนำทั้งคู่ไปยังบันไดไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่หลังแท่นบูชา "พวกเขาอยู่ห้องใต้ดินกันจ้ะ มาสิ เดี๋ยวแม่จะพาพวกเจ้าไปพบพวกเขา"

แม่ชีเปิดประตูไม้บานเล็กที่ดูเหมือนผนังธรรมดา เผยให้เห็นบันไดแคบๆ ที่ทอดลงไปสู่ความมืดเบื้องล่าง ยูเมะและเทนชิสบตากัน แววตาของพวกเขามีทั้งความกังวลและความหวังปะปนกัน พวกเขาก้าวตามแม่ชีลงไปในความมืดนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รออยู่ในห้องใต้ดินนั้น ไม่ใช่แค่ผู้รอดชีวิต แต่เป็นความจริงอันน่าตกใจที่อาจเชื่อมโยงกับการปรากฏตัวของเงาปีศาจทั้งหมด...