เฮดว้ากคนใหม่

หอประชุมพฤกษา

ในที่สุดการเข้าฝึกเป็นพี่ระเบียบก็สิ้นสุดลง นับเวลาการฝึกก็ประมาณหนึ่งเดือนเต็มๆ ที่ผมต้องทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มว้าก ทั้งแอคติ้งทำหน้าขรึมไม่ให้หลุดหัวเราะหรือยิ้มตอนที่น้องปีหนึ่งปั่นประสาทเรา ทั้งวิ่งรอบสนาม สก็อตจั๊มพ์ ฟิตร่างกายให้แข็งแรง และกิจกรรมต่างๆ ที่พากเพียรฝึกฝนกันมา ในที่สุดมันก็จบลงเรียบร้อยแล้ว

“วันนี้ที่กูนัดพวกมึงทั้งหมดมา เพราะสัปดาห์หน้าก็จะเริ่มกิจกรรมรับน้องกันแล้ว วันนี้เลยต้องมาหารือเรื่องพี่แฝงกันหน่อย มีใครจะอาสาเป็นพี่แฝงในกลุ่มน้องปีหนึ่งสักห้าคนมั้ย” พี่เอกพูดผ่านไมโครโฟนของหอประชุม

ตอนนี้ทั้งผมและเพื่อนคนอื่นๆ ที่เป็นฝ่ายระเบียบ ฝ่ายสันทนาการ และฝ่ายปฐมพยาบาล กำลังนั่งรอฟังคำสั่งจากเฮดว้ากอย่างพี่เอกอยู่ นอกจากพี่ระเบียบแล้ว ก็จะต้องมีพี่แฝงที่จะทำหน้าที่แฝงตัวเข้าไปกับน้องปีหนึ่งเพื่อเป็นหูตาให้กับพวกผม คอยส่งข่าวให้ว่ากลุ่มน้องๆ คิดอะไร หรือวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของพวกผมยังไงบ้าง

“…” ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ไร้เสียงพูดคุยใดๆ

“ไม่มีใครอาสาเป็นพี่แฝงเลยเหรอวะ!” พี่นายตะโกนขึ้นจนเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้องประชุม

“ขออนุญาตครับพี่!” ในที่สุดก็มีหน่วยกล้าตายที่ยืนขึ้นและยกมือ

“มึงอาสาใช่ไหม” พี่เอกถามด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด

“เปล่าครับพี่ ผมปวดฉี่ ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บ” พอเพื่อนคนนั้นพูดจบ มันก็วิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที

“…” ทั้งห้องประชุมเกิดเดดแอร์ขึ้น ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน แต่เพียงไม่นานก็มีเสียงหัวเราะดังออกมา “ฮ่าๆ ๆ”

ผมหันไปมองทางต้นเสียงที่กำลังหัวเราะอย่างออกรส และก็พบว่าเสียงหัวเราะที่ว่านั่นคือเสียงหัวเราะของเฮดว้ากจอมโหดอย่างพี่เอกที่ระเบิดออกมาราวกับทนไม่ไหว

จากนั้นทั้งห้องประชุมก็เกิดเสียงหัวเราะจากทุกคนที่ปลดปล่อยออกมา ก็ไม่รู้ว่าจะคีพลุคกันไว้ทำไม ในเมื่อรุ่นพี่ที่เป็นถึงเฮดว้ากคนก่อนยังหลุดขำออกมาเลย แล้วแบบนี้พี่ว้ากที่เพิ่งฝึกระเบียบจบมาหมาดๆ อย่างกลุ่มพวกผมจะทนไหวได้ยังไง

“เฮ้ย! พอๆ ๆ” จังหวะนั้นผีเฮดว้ากก็ทะยานสิงร่างของพี่เอกทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาที่หลุดขำก่อนหน้านี้ก็กลับไปเป็นใบหน้ายักษ์เหมือนเดิมแล้ว “สรุปไม่มีใครอยากเป็นพี่แฝงเลยเหรอวะ เอาไอ้พวกสันฯ ก็ได้ เพราะเดี๋ยวพวกว้ากมันก็ต้องคุมระเบียบน้องกันอีก ส่วนพวกพยาบาลมึงไม่ต้องทำอะไร เป็นฝ่ายพยาบาลอย่างเดียวนั่นแหละ”

“…”

“ขออนุญาตค่ะพี่” ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันในห้องประชุม จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นขออนุญาตพี่เอกอย่างกล้าหาญ “ถ้าสมมติแฝงตัวเข้าไปแล้ว เราต้องทำกิจกรรมทุกอย่างเหมือนน้องเลยหรือเปล่าคะ”

อืม... นับว่าเป็นคำถามที่น่าสนใจ แต่ผมไม่สนใจคำตอบหรอก เพราะรู้อยู่ในใจแล้วว่ามันควรจะออกมาแนวทางไหน

“ก็ต้องทำดิวะ พวกมึงเป็นพี่แฝงนะเว้ย!”

ถูกอย่างที่พี่เอกบอกนั่นแหละ พี่แฝงนอกจากจะทำหน้าที่แฝงตัวไปกับน้องปีหนึ่งแล้ว ยังต้องทำกิจกรรมทุกอย่างร่วมกับน้องปีหนึ่งด้วย พี่เอกเคยเล่าให้ผมฟังว่ารุ่นแกที่เพื่อนแฝงตัวเข้าไปถูกน้องจับได้กลางคันเพราะถามตารางเรียนกัน คือน้องคนนั้นถามเพื่อนพี่แกว่าเรียนวิชาแคลคูลัสคาบอาจารย์วิเชียรเวลาไหน ตอนนั้นเพื่อนแกก็อยู่ปีสามแล้ว วิชาแคลคูลัสก็ไม่ได้เรียนแล้ว เพื่อนแกก็เลยหลุดบอกไปว่าไม่ได้เรียนแคลคูลัส สรุปก็คือโป๊ะแตกโดนน้องจับได้ก่อนเฉลยตอนรับรุ่น

“สรุปมีใครจะเป็นมั้ยวะ” << พี่นาย

“ไม่มีใครอาสากันเลยเหรอวะ” << เพื่อนพี่เอกชื่อ ‘ต้า’ กลุ่มว้ากเดียวกับพี่เอก

“พวกมึงทำไมมันห่วยจังวะ” << เพื่อนพี่เอกอีกคนชื่อ ‘เพียว’ กลุ่มว้ากเดียวกันกับพี่เอก

ผมปรายตามองรุ่นพี่ที่เริ่มเอะอะโวยวายคล้ายกับการว้ากขนาดย่อมๆ กำลังจะประทุขึ้น ก่อนจะส่ายหน้าให้ด้วยความจนใจ คาแร็คเตอร์พี่ว้ากนี่มันอยู่ในสายเลือดของพวกพี่แกจริงๆ

“พี่ครับ! ผมอาสาเองครับ!” ระหว่างที่สงครามพี่ว้ากรุ่นเก๋ากับน้องรุ่นเล็กกำลังจะเริ่ม จู่ๆ ก็มีคนเสนอตัวเองขึ้นมา

ทุกสายตาภายในห้องประชุมเบนไปยังทิศทางของต้นเสียงนั้น ก่อนจะเกิดเสียงฮือฮาตามมา ก็ไอ้คนที่เสนอตัวเป็นพี่แฝงนั้นมันเป็นเดือนมหาวิทยาลัยรุ่นผมเอง รู้สึกจะชื่อ ‘เต’ มั้งถ้าจำไม่ผิด ไม่แปลกที่คนจะให้ความสนใจ ด้วยความโดดเด่นทางด้านหน้าตา และยังเป็นเด็กกิจกรรมตัวยง ทำให้มันเป็นที่น่าจดจำของคนทั่วไป

“พี่คะ! หนูอาสาด้วยค่ะ!” ผู้หญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นอาสาตาม และเสียงพวกผู้หญิงอีกเป็นขบวนก็ดังขึ้นมาเรื่อยๆ

“พี่คะ! หนูอาสาด้วย!”

“พี่คะ! หนูด้วยค่ะ!”

“พี่คะ!”

แล้วประโยค ‘พี่คะ’ ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องประชุม อืม... -_- ไม่ค่อยบ่งบอกเท่าไหร่เลยว่าผู้หญิงวิศวะรุ่นผมมันบ้าผู้ชายมากขนาดไหน