로그인ห้างสรรพสินค้า
"...น้องขวัญ!" ฉันหันไปตามเสียงเรียกเมื่อชื่อของตัวเองหลุดออกมาจากปากของใครสักคน "นั่นไง พี่คิดแล้วว่าต้องใช่ มองด้านหลังว่าน่ารักแล้วหันหน้ามาน่ารักยิ่งกว่า" "พี่จีน่า" มือที่กำลังจะหยิบผักใส่ตะกร้าจำต้องหยุดชะงัก รอยยิ้มสดใสถูกส่งต่อให้คนตรงหน้าทันที "มาคนเดียวเหรอคะ" "ใช่แล้วค่ะ มาซื้อของยัดตู้ไว้ทำให้พวกนั้นกิน ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ แต่พวกนั้นกลับยัดเยียดราวกับเป็นหน้าที่ พี่เซ็งชะมัด" ฉันยิ้มตามเมื่อรู้ว่าพี่จีน่าหมายถึงใคร "แล้วนี่ เรามาคนเดียวเหรอ" "ใช่ค่ะ พอดีว่าเพื่อนไม่ว่างก็เลยได้มาคนเดียว" "เหมือนพี่แหละ แล้วได้อะไรบ้างเอ่ย แล้วคิดว่าจะกลับไปทำเมนูอะไรจ๊ะ" "ยังไม่รู้เลยค่ะ อะไรที่ชอบกินก็หยิบใส่ตะกร้าไปก่อน" ฉันยิ้มแห้งให้คนตรงหน้า มาเห็นชัดๆ แบบนี้พี่จีน่าสวยมาก พี่จีน่าเป็นเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มของพี่องศา จำได้ว่าฉันเจอพวกเขาครั้งล่าสุดพี่จีน่าน่ารักกับฉันมาก "วันนี้ไปไหนป่าว" ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ ในขณะที่มุมปากของรุ่นพี่สาวผุดรอยยิ้มจางๆ "ไปกับพี่ไหม" "ไปไหนคะ" "ไปทำของอร่อยๆ กินกันไง ไหนๆ ขวัญก็คิดเมนูอาหารไม่ออกอยู่แล้วไปลองชิมฝีมือพี่ไหม" "จะดีเหรอคะ คือขวัญไม่..." "เถอะน่า องศาก็อยู่ที่นั่น อยู่กันครบแก๊งนั่นแหละ ไม่มีใครว่าหรอกไปกับพี่นะ" "ต้องโทรบอกพี่องศาก่อนไหมคะ" "ไม่ๆ ไปพร้อมพี่เลย" พี่จีน่าคว้ามือฉันไปจับพร้อมกับอวดรอยยิ้มกว้าง "น้องขวัญอยากซื้ออะไรก่อนหรือเปล่า พี่ขอซื้อของอีกนิดหน่อยแล้วเราไปกันเลยนะ" "แบบนั้นก็ได้ค่ะ" "น่ารัก ช่วยพี่เลือกมะละกอหน่อยค่ะ เอาลูกที่สวยเหมือนน้องขวัญเลยนะ" ฉันหลุดเสียงหัวเราะออกมาแก้เก้อ รุ่นพี่สาวคุยเก่งและน่ารักมาก ความเป็นกันเองพลอยทำให้ฉันไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป คอนโด S แกร๊ก~ "...ชักช้าเกินไปแล้วจี ที่บอกว่าจะออกไปซื้อของ อย่าบอกนะว่าออกไปหาอะไรอร่อยๆ นั่งกินคนเดียว เอ๊ะ!" พี่ฉลามทำตาโตเมื่อเจอหน้าฉัน จากนั้นหน้าเหวอๆ ก็ผุดรอยยิ้มแบบงงๆ เมื่อฉันยกมือไหว้ จากนั้นเสียงของพี่จีน่าก็เรียกความสนใจจากทุกคนในห้องทันที "ทุกคนดูสิว่าฉันพาใครมาด้วย" สายตาทุกคู่ตวัดกลับมาจ้องมองที่ฉันอย่างพร้อมเพียง สองมือที่ยังถือของพะรุงพะรังยกขึ้นไหว้พวกพี่ๆ แบบครั้งเดียวจบ และคนที่ฉันหยุดมองนานที่สุดก็มีคนเพียงคนเดียว "คู่หมั้นองศานี่ ทำไมมาด้วยกัน?" พี่ลีโอมองหน้าฉันก่อนจะเบนสายตาไปหาพี่องศา สีหน้ารายนั้นยังคงเฉยๆ แต่มันก็ดีแล้วที่เขาไม่ดุหรือชักสีหน้าไม่พอใจออกมาแบบที่ฉันแอบคิดมากอยู่ตั้งนาน "ฉันไปเจอน้องที่ซุปเปอร์ น้องกำลังหาซื้อของเหมือนฉันนี่แหละ แต่ถามน้องแล้วน้องยังไม่รู้เมนูที่จะกินฉันเลยชวนน้องมาด้วย ไม่ว่ากันนะองศา" "...ซื้ออะไรกลับมาบ้าง" "วันนี้ขอเสนอเมนูส้มตำรสเด็ดจ๊ะ ตำป่าตำปูปลาร้าหรือว่าจะตำกุ้งสดวันนี้วัตถุดิบครบนะ หนุ่มๆ อยากกินอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ" "เอามาทุกเมนูเลยจี หิวแล้วเนี่ย ตามสบายนะครับน้องขวัญ จะนั่งเล่นนอนเล่นอยากมาที่นี่ตอนไหนก็มาได้เลย นี่ห้องพี่เอง" พี่ฉลามขยิบตาให้ฉันอย่างเป็นกันเอง พวกพี่ๆ ทำให้ฉันเบาใจขึ้นเยอะเลย "เข้ามานั่งก็ได้ ส้มตำก็ปล่อยให้จีเป็นคนทำ" พี่องศาพูดกับฉันเป็นประโยคแรก การที่คนตัวโตดึงเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเอง ออกจากโซฟาเพื่อจัดแจงพื้นที่ให้ฉันนั่งทำฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว "เดี๋ยวหนูเข้าไปช่วยพี่จีน่าในครัวก็ได้ค่ะ เสร็จแล้วเดี๋ยวค่อยออกมาพร้อมกัน" "ทำเป็น?" "พี่จีให้ทำอะไรค่อยทำก็ได้ค่ะ" ฉันยิ้มแห้งๆ คอยดูเถอะ ถึงตอนนี้ฉันจะทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แต่นับจากวันนี้ ฉันจะพยายามเข้าครัวทำอาหาร จะทำมันทุกวันจนกว่าจะเก่ง ใครจะมองว่าทำเพื่อผู้ชายก็ช่าง ฉันพอใจจะทำ และคิดว่าคงมีความสุขกับสิ่งที่จะทำเช่นกัน "งั้นก็ตามใจ" "แฟนมาคุมแบบนี้คนบางคนจะกล้ากินเบียร์กับกูไหมวะ" พี่ฉลามแซวออกมายิ้มๆ เป็นจังหวะที่ฉันกำลังตามพี่จีน่าเข้าไปในโซนห้องครัว "น้องตัวเล็กมากเลยนะ แต่รอยเล็บบนแขนมึงนี่โคตรดุเลยว่ะ" "รำคาญ!" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลากระแทกเสียงตอบกลับจากนั้นก็คว้าขวดเบียร์มาเปิด แก้วไม่จำเป็น ขวดนี้ยกดื่มแม่งคนเดียว! "...พวกพี่ๆ เพื่อนพี่จีขี้เล่นกันจังเลยนะคะ ปกติพวกพี่รวมตัวกันที่นี่ตลอดเลยเหรอ" "คืองี๊ ด้วยความที่ห้องของฉลามมันอยู่ใกล้ มอ. ที่สุด และเป็นจุดศูนย์กลางระหว่างห้องของทุกๆ คน มันเลยกลายเป็นจุดศูนย์รวมของพวกพี่ไปเลย พาสเวิร์ดมีกันทุกคนเลยนะ วันดีคืนดีเปิดห้องมาแล้วเจอนางอยู่กับสาวก็มี" "จริงเหรอคะ แล้วทำไมพี่ฉลามถึงยอมให้พาสเวิร์ดทุกคนล่ะ" "มันบอกว่าขี้เกียจออกมาเปิดประตูให้ มันก็เลยตัดสินใจด้วยการให้พาสเวิร์ดทุกคน ใครอยากไปตอนไหนก็ไป อยากมาตอนไหนก็มา แต่คิดว่ามันก็โอเคดีนะ อยู่กับพวกนี้ไม่ต้องเสียเงินเลยสักบาท มีผู้ชายเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าตลอดกาล" ฉันยิ้มตอบรับคำพูดของพี่จีน่า พวกเขาดูสนิทกันมากเลย "พวกพี่เป็นเพื่อนกันมานานเหรอคะ ดูสนิทกันมากเลยค่ะ" "ตั้งแต่เข้าปีหนึ่งอ่ะ รู้จักพวกมันจนรู้ไส้ไม่รู้พุงหมดแล้ว นี่...แล้วองศาของน้องขวัญนี่ไม่เคยเกเรเลยนะ พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นเด็กดีที่สุดในบรรดาหนุ่มๆ ในห้องนี้เลย" "เข้าข้างที่องศาเกินไปแล้วค่ะ" "พี่พูดจริงๆ นะ จะว่าไปแล้วน้องขวัญก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้มาที่นี่เลยนะ เฟรนโซนของพวกเรายังไม่มีสาวคนไหนได้เข้าถึง มากที่สุดก็คง...เสร็จแล้วก็ไป" "อ๋อ..." ฉันยกมือขึ้นลูบท้ายทอยของตัวเองแก้เก้อ พอรู้อยู่บ้างว่าพวกพี่ๆ ฮอตกันมาก การมีสาวๆ มาติดพันมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร "...ยกเว้นองศาของน้องขวัญไว้คนนึงนะคะ รายนั้นไม่ดื้อ ไม่ซน เป็นคนดีค่ะ พี่จียืนยันนอนยันตีลังกายันเลย" พี่จีน่ายิ้มส่งคล้ายกับเชียร์ฉันเต็มที่ และคำนี้แหละที่ทำให้ฉันยิ้มออกมาอย่างสบายใจ [ END ]นอนคุยกันมันง่ายกว่าการนั่งคุยจริงไหม เพิ่งได้คำตอบวันนี้เลย ค่ำคืนที่ผ่านมาบอกเลยว่าเขาเสพสมจนเต็มคราบ เธอจัดหนักให้ก็ไม่หายอยาก ปล่อยให้เธอพักแป๊บเดียวเขาก็ลุกจัดต่อ ทำทุกอย่างจนอิ่มเต็มคราบ มาวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปภายในพริบตา จากที่ยังตึงๆ ใส่กันลิเดียร์คุยกับเขาเยอะขึ้น มีถามความเห็น มีหันมาคุยเหมือนคนไม่ได้มีเรื่องบาดหมาง ถือว่าวิธีนอนคุยได้ผลทีเดียว“เธอ…” “ว่า” “เราใช้ตังค์เธอจ่ายก่อนนะ ชาร์จแบตมือถือเดี๋ยวเราโอนคืน” ลิเดียร์หันมาบอกตอนที่เธอชวนเขาเข้าร้านเสื้อผ้า ชุดที่เขาเลือกให้เธอใส่ชั่วคราวมันก็คงไม่ถูกใจเธอแหละ“อ่า เลือกเลย เธออยากได้ตัวไหนเดี๋ยวเราจ่ายเอง” “ซื้อให้เลยเหรอ?”“อ่า” “จะพากลับวันไหน” เป็นคำถามที่ไม่ได้แฝงไว้ด้วยความเร่งรัด เหมือนเธอต้องการรู้มากกว่าว่าจำเป็นต้องมีชุดสำรองประมาณกี่ชุด เราจะอยู่ด้วยกันกี่วัน “ชอบตัวไหนก็หยิบเลย ซื้อเลย” “งั้นเราเอาตัวที่ชอบนะ”“ครับ” ลีโอกดใบหน้ารับ จากนั้นก็ปล่อยให้ลิเดียร์เลือกเสื้อผ้าตามประสาผู้หญิง ส่วนเขาเดินมาหย่อนตัวลงบนโซฟาสำหรับนั่งรอ แต่เวลาของความเป็นส่วนตัวคือสั้นมาก แทนที่จะได้นั่งรอแบบสงบสุข กลับมีผู้หญ
ในความมืดที่แม้จะเห็นไม่ชัดว่าในสายตาของอีกฝ่ายแสดงความรู้สึกแบบไหน ทว่าร่างกายกลับโหยหากันและกันชัดเจนมากกว่าสิ่งอื่นใดลีโอถอดอาภรณ์ที่อีกคนสวมใส่ ยิ้มอย่างชอบใจเมื่อลิเดียร์ไม่ได้แกล้งทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาแบบที่เขาไม่ชอบ เขาทำเธอ เธอก็ทำเขา มือของเขาจับอกนุ่มพร้อมกับบีบอย่างมันเขี้ยว ไข่ของเขาเองก็โดนคว้าหมับ ลำรักถูกเธอบีบเช่นกัน“ซี้ด~ เธอ~ ร้ายว่ะ” “อย่างเธอต้องเจอแบบนี้แหละ” ลิเดียร์เชิดใบหน้าขึ้น เปิดทางให้ใบหน้าคมคายซุกเข้ากับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวในขณะที่ร่างกายเริ่มแสดงความต้องการออกมาอย่างเก็บไม่มิด ขาสวยถูกดันให้แยกออกจากกัน ซึ่งทันทีที่ความใหญ่โตเกินมาตรฐานซึ่งถูกโอบล้อมด้วยเส้นเลือดโปดโปนสอดกระแทกเข้ากับช่องทางคับแคบ ลิเดียร์ตวัดขาขึ้นโอบรัดเอวสอบทันที “อ๊าส์~ ระ แรงๆ” ได้เลยตามที่ขอ หนุ่มหล่อสะบัดเอวสอบ ถาโถมแรงกายเข้าใส่อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่มีอะไรกันแทบนับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อง่ายๆ กลับกันได้แล้วก็อยากได้อีก อยากจับเธอกินซ้ำๆ ชอบเวลาที่ร่องสีชมพูขมิบตอดรัดช่วงล่างของเขาจนแน่น ชอบเสียงครางหวานๆ ที่ดังประสานออกมาเวลาที่เขากำลังหิวโหยร
“แล้วถ้าไม่ได้ทำงานนี่ยังจะมีเงินไปซีเอฟอยู่ไหมไอ้ผู้ชายหล่อๆ ล่ำๆ เนี่ย” คนถามมองตาแข็งพร้อมกับขบกรามจนแน่น ทำคนที่อมยิ้มมองอยู่ถึงกับรู้เลยว่าเขามีอาการ “หืม? พูดเหมือนหึงเลย” ลิเดียร์ยกยิ้มที่มุมปาก ปลายนิ้วเรียวลูบแก้มสากเบาๆ จนเขาคว้าหมับที่ข้อมือเธอ “กวนตีนว่ะ” “ตรงไหน แบบนี้เขาเรียกคุยกันตรงๆ มากกว่าไหม” “ตรงไป~” “ไม่ชอบแบบนี้เหรอ หรือผู้ชายชอบเชื่อเฉพาะมารยาหญิง พอพูดความจริงไม่ค่อยอยากฟัง” “แล้วที่เธอพูดเนี่ยคืออะไร ความจริงหรือมารยาหญิง?”“ความจริงสิ นี่มันปีที่เท่าไหร่แล้ว หญิงชายเท่าเทียมนะ ผู้ชายสามารถหาความสุขให้ตัวเองได้ ผู้หญิงก็ทำได้เหมือนกัน คนเราอ่ะ แค่มองว่าไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครเป็นพอ” ลีโอฟังความคิด สัมผัสถึงทัศนคติของคนบนหน้าตักเงียบๆ เท่าที่รู้จักกัน ลิเดียร์ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ไม่ได้อยากเรียกร้องเหมือนที่ผู้หญิงหลายๆ คนเคยพยายาม เธอมีจุดยืนเป็นของตัวเอง ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตไปผูกไว้ที่ใคร ตรงไหนทำให้สบายใจเธอก็คงเลือกอยู่ตรงนั้นเหมือนเขาเลย ผู้หญิงแบบเธอก็เป็นความสบายใจของเขาเหมือนกัน อยู่ใกล้และอยากอยู่ด้วยบ่อยๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน หรือจะเป็นเพร
บรรยากาศภายในห้องนอนซึ่งเป็นสถานที่แปลกถิ่นเงียบมากจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ในตอนที่ก้าวขาออกมาจากห้องน้ำลิเดียร์แทบวางสีหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นว่าอีกคนมองเธอตั้งแต่ตอนที่ก้าวขาออกมาก้าวแรก ทั้งที่พยายามละเลยท่าทีแปลกๆ แต่เวลาที่รู้ตัวว่ามีคนจ้องมองมันก็อดรู้สึกไม่ได้อยู่ดี “ไปอาบน้ำได้แล้ว จะรออะไร”“ก็ลองรอดู”“เพื่อ?”“เผื่อมีคนใจดีอยากถูหลังให้ไง” มุมปากหนาผุดรอยยิ้มจางๆ คนเจ้าเล่ห์ เห็นแบบนี้แล้วรู้เลย“เพิ่งทำเล็บมาใหม่อ่ะ คงไม่ถนัดเท่าไหร่ ใช้แปรงขัดห้องน้ำถูแทนได้ไหมล่ะ” ให้ตายสิวะ กะล่อกูหลังฉีกเลยสินะ“โหดจัง ถ้าทำแบบนั้นหนังหลุดเลยนะ”“ก็ช่วยไม่ได้ เธอเรียกร้องเอง” “ใจร้ายเหมือนกันนะคนสวยๆ เนี่ย” “ผู้ชายหน้าตาดีๆ ก็ไว้ใจไม่ได้เหมือนกัน ร้ายไม่เบา” ลีโอยกยิ้มที่มุมปาก อยากจะเดินเข้าไปคลอเคลียให้หายอยาก ติดที่เธอยืนกอดอกมองหน้า ท่าทางแบบนี้มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าตั้งการ์ดที่จะต่อต้านแน่ๆ คงเป็นเรื่องธรรมดาของคนเสน่ห์แรงนั่นแหละ หนุ่มๆ สนใจเยอะ ตัวเลือกก็เยอะเช่นกัน จะเมินจะเชิดใส่ใครก็คงได้ทั้งนั้น ระดับเธอ ลีโอเปลี่ยนไปใช้ห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย เขาหายเข
“ไม่กลัวผีเหรอ?” เสียงถามส่งผลให้คนที่กำลังจะเดินหนีออกไปรับลมด้านนอกถึงกับหยุดฝีเท้า ชะงักพร้อมกับหมุนตัวกลับทันที“ที่นี่มี?”“อ่า” ได้ผลนะ ลิเดียร์เริ่มออกอาการกลัวขึ้นมาทันที“อยู่ในที่ต่างถิ่นใครเขาให้พูดเรื่องนี้กัน”“รู้ ที่พูดก็เพราะตรงนี้มันเป็นเธอไง กลัวเธอเจอ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือนอีก” “บ้าที่สุดเลย” คนตัวเล็กเดินลิ่วเข้ามาฟาดกำปั้นลงบนแผงอกกว้าง สีหน้าถึงจะยังโกรธมาก แต่ก็แสดงออกว่าเธอต้องการเขาที่ตอนนี้เป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวเช่นกัน “ถ้ากลัว เราก็ต้องอยู่แบบสงบสุขไหม” “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วไหม ทุกอย่างมันเป็นความผิดของเธอ” “ขอโทษได้ไหมล่ะ” คำพูดของลีโอส่งผลให้คนฟังชะงัก หัวใจดวงน้อยพานเต้นไม่เป็นส่ำ ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบมาก ได้ยินเสียงพูดคุยของกันและกันอย่างชัดเจน “ขอโทษที่ทำให้เธอไม่โอเคนะ” “ตอนนี้มันหลายเรื่องเลยนะ” “ขอโทษรวดเดียวเลยได้ไหมล่ะ ดีกันได้ไหม” “ตลกนะ คนระดับเธอมาพูดคำนี้” เจ้าของเสียงพูดหลุดเสียงในลำคอเบาๆ เธอไม่กล้าเชื่อเขาหรอก ก็อย่างที่คิดไว้ตั้งแต่แรก คนอย่างเขาไม่ได้อดอยากขนาดนั้นแน่ๆ จะเอาที่ไหนเมื่อไหร่ก็คงได้ “สุดท้ายแล้วคนเร
“…เราจะคุยกับเพื่อนก่อน เธอ!” ลิเดียร์พยายามต่อต้านเมื่ออีกคนดึงมือเธอและพาไปคนละทางกับที่เพื่อนของเขาพาเพื่อนเธอไป“ลีโอ หยุดก่อน อย่าทำแบบนี้นะ” “เพื่อนเราไม่ทำอะไรเพื่อนเธอแน่ๆ วางใจเถอะ มันจะปลอดภัย” “แล้วเธอจะพาเราไปไหน ทำไมถึงไม่ยอมให้คุยกับเพื่อน ถ้าจะให้อยู่ก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรอแล้วจะพาไปไหน” “พอดีว่าเปลี่ยนใจแล้ว”“อะไรนะ เธอจะทำอะไรก็ต้องบอกกันดิ เธอจะเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้มันไม่ได้นะ” “ขึ้นรถ”“ลีโอ!” “ถ้าเธอขึ้นรถเราจะโทรไปบอกเพื่อนเราให้ปล่อยเพื่อนเธอเดี๋ยวนี้เลย” “ทำไมต้องเอามาต่อรองกันแบบนี้”“ก็เธอดื้อเองไหมเดียร์ ถ้าเธอยอมฟังกันดีๆ มันจะเป็นแบบนี้เหรอ” ในเมื่ออีกคนไม่ยอมทำตามที่ของ่ายๆ มือใหญ่จึงกระชากประตูรถให้เปิด จากนั้นก็ดันตัวของลิเดียร์เข้าไปในรถแทนขณะที่เดินอ้อมไปยังฝั่งของคนขับ มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า สตาร์ทรถ จากนั้นก็กดโทรออกหาฉลามทันที (อ่า ว่า?) “ปล่อยมัน บอกมันว่าเพื่อนของมันอยู่กับกู”(ได้ๆ สรุปเด็กมึง อยู่กับมึงนะ) “เออ บอกไอ้ติณห์ดูแลร้านคนเดียวไปก่อนสักวันสองวัน ทุกอย่างลงตัวเดี๋ยวกลับมา” (เดี๋ยวนะ วันสองวัน?) “กูต้องการเวลาเคลียร์
ครืด~ ครืด~ โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของจีน่าดังแทรกขึ้นมาได้จังหวะพอดี ตากลมมองใบหน้าคมที่อยู่ในระยะประชิดอีกครั้งจากนั้นก็เลือกที่จะยัดผ้าในมือใส่ไว้ในอุ้งมือของใครอีกคนแทน"ฉันขอออกไปรับโทรศัพท์แป๊บนะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มหันกลับมาบอกเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในสายคือใคร คนป่วยเพียงพยักหน้าร
"...มา ไหนๆ วันนี้ก็มีโอกาสรวมตัวแบบพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว เรามาฉลองกันหน่อยไหม" ฉลามควงแก้วเหล้าในมือก่อนจะยกยิ้มอย่างกรุ้มกริ่ม แว๊บหนึ่งที่สบตากับลีโอแบบเป็นอันว่ารู้กัน"ฉลองเนื่องในโอกาสที่เพื่อนมีเมียแบบเป็นตัวเป็นตนงั้นเหรอฉลาม?""อะไรก่อน กูไม่เคยมีแบบไม่เป็นตัวเป็นตนเว้ย กูเพิ่งมีคนแรก"
หมับ~ "หืม..." แรงโอบกอดจากทางด้านหลังกระตุ้นให้ใบหน้าคมคายเอี้ยวกลับไปมองทั้งที่มือยังวุ่นวายอยู่กับอาหารที่กำลังจะถูกเลือกให้เป็นมื้อค่ำ"พี่ยังไม่อาบน้ำเลยนะ" "แต่ตัวยังหอมอยู่เลยค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มมองตอบ มุมปากผุดรอยยิ้มบางๆ อย่างอารมณ์ดี"พูดแบบนีี้พี่ก็ว้าวุ่นเลยดิ กินไรดีน้าระหว่างข้าวกับ.
"ร้องไห้เลยนะนั่น" ฉลามหยั่งเชิงพร้อมกับกดปลายลิ้นเข้ากับมุมปาก ถึงตอนนี้จีน่าจะหยิกแรงๆ ที่แขนเพราะเขาพูดไม่ถูกหูแต่จำเป็นต้องเงียบไว้ก่อน อยากเห็นปฏิกิริยาของคนที่ปฏิเสธคนที่เคยบอกว่าชอบมากอย่างไม่ใยดี และสุดท้ายก็ได้เห็นแบบที่ใจต้องการ"เย็นนี้กูไม่ไปกับพวกมึงนะ มีนัดเรียบร้อยแล้ว" "นัดกับน้องข







