Chapter 4

"C'MON, Theo. Sumama ka na kasi. Para mawala na ’yang kulubot mong mukha. Para ka nang tatay."

Sinamaan ko ng tingin ang kakambal ko na kanina pa ako kinukulit na sumama sa kanya sa Euphoria. Tinaktak ko ang upos ng sigarilyo ko. Sumandal ako sa aking swivel chair humithit dito hinila ang usok paloob ng dibdib bago ko dahan-dahang ibuga. Pinatong ko siko ko sa may armrest ang kanan ay bahagyang nakataas dahil may sigarilyo at ang kaliwa'y naka- relax.

"I don't want to go, Tobby. I just want to be alone. And get the f*ck out of my office."

"Tanginang 'yan. Diyan ka magaling eh, you always shutdown people even your own brother. Ang sakit." Umarte ito na parang tinamaan ng bala sa may puso niya.

"Siraulo!" Pinatay ko ang sigarilyo sa may ashtray sa tapat ko. Tumayo ako at nag tungo sa may bar counter at nagsalin ng whiskey.

"Kasi naman, bro. Hanggang ngayon hindi ka pa rin makagetover kay Mel. It's been months since she broke up with you."

Humigpit ang kapit ko sa baso. Kapag binabanggit ang pangalan na 'yon parang isang lason na kumakain sa sistema ko at unti- unti akong pinapatay. "Damn it! Huwag mo na ngang banggitin ang pangalan na 'yon. At hindi niya ako iniwan," sumimsim ako ng alak, "ako ang nakipag- break sa kanya."

"Weh?"

Napailing ako at inubos ang natitirang whiskey ng isang lagok. Pinahid mo ang latak ng alak sa aking labi gamit ang hinlalaki. "Oo nga. Ako nakipaghiwalay."

Ngumisi ng nakakaloko ang tarantado kong kapatid. "Parang hindi naman 'yon ang narinig kong tsismis eh."

Himinga ako ng malalim at sinamaan muli ng tingin ang kapatid kong gung-gong. "Tsismoso ka talaga!"

"Hindi 'yon tsismoso, kapatid. Well connected lang."

"Gago!" Sabay bato ng papel na mabilis kong binilog. Nasalo niya naman ito at humalakhak na parang baliw.

Tinalikuran ko siya at humarap sa glass window. Tanaw ko ang city lights. Ang mga ilaw na nanggagaling sa kotse na mabilis na umaandar. Pinapakita lang na umuusad ang mundo. Ako, hindi.

Narinig ko ang paghakbang ni Tobias sa likod ko. Hindi na siya tumatawa. Kapag gano’n, alam kong tumigil na rin siya sa pang-aasar. Bihira ’yon.

“Hindi mo kailangang maging ganito habang buhay, bro,” mas mababa na ang boses niya. “Hindi ka naman bato.”

Huminga ako nang malalim. “Hindi rin ako tanga.”

May ilang segundong katahimikan. Ramdam ko ang bigat ng pagitan namin. Pareho kaming may alam na hindi na kailangang banggitin pa si Melissa. Ang mga plano. Ang mga gabing akala ko sigurado na ako sa kanya. Ang mga pangakong ako mismo ang pumutol. Ako naman talaga ang may mali. Ten years kami magkasintahan since college. Dahil lang nawalan ako ng time sa kanya, bumitiw na siya. Para naman sa future namin ang ginagawa ko.

“Euphoria lang ’to,” muling sabi ni Tobias, mas maingat. “Hindi commitment, not a relationship, at ang maganda sa lahat... walang pangalan.”

Napangiti ako ng mapait. “Kaya nga ayaw ko.”

“Dahil?” pilit niya.

“Dahil baka doon ko maramdaman lahat ng sakit na gusto kong takbuhan,” sagot ko. “At pag naramdaman ko ’yon… baka hindi ko na alam paano bumalik.”

Lumapit siya at tumabi sa akin sa harap ng salamin. Nakita ko ang repleksyon naming dalawa—magkapareho ang mukha, pero magkaiba ang mga mata. Sa kanya, ay may apoy. Sa akin ay abo.

“Alam mo kung bakit ako pupunta?” tanong niya.

Hindi ako sumagot. Nagsalita siya muli.

“Dahil sawa na akong maging buo para sa lahat,” sabi niya. “Gusto ko lang maging malaya. Kahit saglit lang.”

Napapikit ako ng aking mga mata. Isang saglit na walang inaasahan, gusto kong malimutan ang multo ng nakaraan.

“Hindi ka naman required sumabay sa kalokohan ko,” dagdag niya at ngumisi siya ng bahagya. “Pwede kang manood lang. Tumahimik. Uminom. Mawala.”

Mawala. Parang sinakal ang dibdib ko sa salitang ’yon.

Bumuntong-hininga ako at muling sumalin ng whiskey. Hindi na ako nagsalin para sa kanya. Para sa sarili ko na lang. Itinaas ko ang baso, pinagmasdan ang likidong amber na parang apoy sa loob ng salamin.

“Kung sasama ako,” mabagal kong sabi, “hindi ako pupunta bilang kapatid mo.”

Ngumisi si Tobias. “Good. Kasi doon, hindi kita kilala.”

“I'll be Deux,” dagdag ko. “Walang nakaraan.”

Tumango siya. “Then, I'll be known as Uno.”

Nagtagpo ang mga baso namin sa isang mahinang tunog. Ngumiti kami sa isa't isa. Gumagana nanaman ang twin connection namin. Nagkakaintindihan kami kahit hindi nagsasabi.

Matapos ang matagal na panahon na pagkabigo at mga maling desisyon, hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa Euphoria. At nakakagulat—hindi ako natatakot. Siguro dahil minsan, kailangan mo talagang mawala… bago mo malaman kung may babalikan ka pa.

Parehas kaming lumingon nang bumukas ang pinto at pumasok ang aking secretary na si Cielo na nalilito pa rin sa aming dalawa kapag magkasama kami ng kambal ko.

"Mr. Miranda?" Tumikhim siya. Halata sa mukha nito ang pagkalito.

"Dalawa kaming Mr. Miranda dito, Cielo." Sabi ko.

"Si Mr. Thaddeus Miranda po ang hanap ko."

Ngumiti si Tobby siya ang naglakad patungo kay Cielo. "Yes, Cielo?"

"Uhm... hindi ikaw si Mr. Thaddeus Miranda, I- I guess?" Medyo confused.

"Paano mo nasabi na hindi ako si Thaddeus?" Ginaya niya ang boses ko pati kung paano ako gumalaw at magsalita.

"Hi- hindi po kasi ako tinatawag na Cielo ni Mr. Thaddeus Miranda." Nauutal nitong sagot at halatang kinakabahan sa prisensya ni Tobby.

"Oh? Edi Miss Damoso... Can you make me coffee?"

"Ikaw si Mr. Tobias Miranda." Halata pa rin na hindi sigurado sa sagot niya.

Kumunot ang noo ni Tobby. "Paano ka nakakasiguro? Huh, Ms. Damoso?"

"Hindi po mahilig sa kape si Mr. Thaddeus Miranda. Whiskey or wine po ang laging request niya."

"Lasinggero ka talaga." Bumalik na ang kanyang totoong galaw at tumingin sa akin ng nakakaloko.

Napapailing ako habang pinapanood si Tobias na parang batang may bagong laruan. Hindi pa siya tapos manggulo.

“See?” sabi niya sabay taas ng dalawang kamay. “May sarili kang fan club, bro. Kilala ka hanggang sa bisyo mo.”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Tumigil ka nga. May trabaho ’yan.”

Pero imbes na umatras, lalo pang lumapit si Tobby kay Cielo at yumuko nang bahagya, parang gentleman sa pelikula.

“So, Miss Damoso,” aniya sa malambing na tono, “kung hindi ako si Mr. Thaddeus… sino ako?”

Napasinghap si Cielo. Kita ko kung paano siya nag-iisip nang mabilis, parang nasa surprise quiz.

“Ah—” napatingin siya sa akin, tapos muli kay Tobby.

“Ikaw po si Mr. Tobias Miranda. Sure na po ako.”

Ngumisi si Tobby, sabay palakpak ng isang beses. “Correct! May bonus ka.”

“Bonus?” napataas ang kilay ni Cielo.

“Oo,” sabay turo sa akin. “Libre ka nang ma-silent treatment buong araw, mula kay— drumroll please... Mr. Thaddeus Miranda.” Inimwestra pa niya ang kamay malapit sa akin, na para bang nagpapakilala ng isang contestant sa isang TV show.

Hindi napigilan ni Cielo ang munting tawa na agad din niyang pinigil. “Sir…”

“Alright,” sabi ko, malamig pero may bahid ng amusement.

"Kayo talaga, Sir. Ang dami mo nang nabibiktima dito sa office."

Nagliwanag ang mukha ni Tobias. “Oh? So inaamin mong mas masayan kapag nandito ako sa opisina?”

“Mas maingay,” sagot ko agad.

Tumikhim si Cielo pero hindi pa rin mawala ang ngiti sa mga labi niya, bumalik siya sa propesyonal na postura.

“Sir Thaddeus, may documents po kayo for signing. And—” nag-alangan siya saglit, “may confirmation din po ng… travel clearance.”

Saglit akong napatigil. Hindi ko tiningnan si Tobias, pero ramdam kong ngumiti siya.

“Okay,” sagot ko. “Iwan mo muna sa mesa. Mamaya ko titingnan.”

“Opo, sir.” Bago tuluyang lumabas si Cielo, napalingon pa siya kay Tobias. “Sir Tobias… huwag niyo na po ulit kayo mang prank sa opisina. Dalawa na po ang nagre-report sa HR.”

“Ang lakas ko talaga dito sa office mo,” proud nitong sabi. "Sige Cielo Marie, see you later." Nakangiting sabi ni Tobby sabay kumindat sa sekretarya ko.

Pagkasara ng pinto, tumawa siya nang mahina. “I love her. She keeps you grounded.”

“O nagpapaalala lang na may responsibilidad pa ako, at hindi pwedeng guluhin o bwisitin ng kagaya mo.” sagot ko.

Napailing na ngumingisi si Tobby. Lumapit siya sa mesa ko at tinapik ang sobre na iniwan ni Cielo. Isang black envelope ito na may red linning sa gilid at may calligraphy gold letter E sa gitna nito.

“Wala nang atrasan 'to, bro.”