로그인Alam ng lola kung gaano ka responsable at katalino ang apo nito, kaya lang ay malas ito sa mga magulang na walang ibang ginawa kundi ang mangibang-bayan at iwanan ito nang walang pakialam. Buti na lang at nandito siya para gabayan ito kahit papaano. Kaya lang, mahina na ang katawan niya at hindi niya alam kung hanggang kailan siya tatagal. Kung gayon, bakit pa niya pipigilan ang apo sa mga pangarap nito?Ang gusto na lang niya ay makita itong ligtas, may kasamang nagmamahal, at masayang bubuo ng pamilya hanggang sa pagtanda.Nakatingin pa rin ang lola ng may ngiti sa labi, kahit medyo lumalabo na ang paningin nito."Lola, alagaan niyo po ang kalusugan niyo. Pagdating ng araw, dadalhin ko kayo sa Maynila para mamasyal," determinadong pangako ni Vincent."Sige, excited na ako dyan," nakangiting sagot ng lola. Hindi na nito sinabi sa apo na lumalala na ang nararamdaman nito at tinatago lang ang medical results.Walang kamalay-malay si Vincent; masaya itong nakipag kwentuhan pa sandali bag
"Umuwi ka na, okay lang ako," sabi ni Kate nang maalala ang itsura ni Vincent noong nasa ospital ito nakahiga at parang walang buhay pero pilit pa ring ngumiti para sa kanila. Napangiti na lang siya ng mapait sa isip niya."Ikaw talaga..." Sa ilalim ng hapon, marahang ginulo ng binata ang buhok niya. "Wala ito, magkasingdulo rin naman ang pupuntahan natin kahit magkaiba tayo ng landas."Awtomatiko siyang napaatras.Pero ibinuka nito ang palad at ipinakita ang isang maliit na piraso ng papel. "May dumi sa buhok mo.""Ah, salamat." Napahiya tuloy siya sa maling akala."Bumabalik pa ako sa trabaho, umuwi ka na. Kitakits bukas sa school." Kumaway ito sa kanya.Nakatayo lang siya roon, gustong itanong kung anong ibig sabihin ng "magkasingdulo ang pupuntahan", pero pinilit na niya siyang paalisin. "Sige na, baka gabihin ka pa. Bukas na natin pag-usapan 'yan."Dahil may pasok pa sa trabaho, mabilis na tumakbo pabalik si Vincent sa shop. Alas-onse na nang matapos sa trabaho si Vincent sa bakes
Inabot niya ang biniling papel de kaha ng keyk at sinabing, "Sige."Ang simpleng "sige" na 'yun ang nagpatahimik kay Vincent ng saglit, parang hindi ito makapaniwala. "Anong sige? Anong ibig mong sabihin?""Yung sinabi mong tapos na tayo," kalmadong sagot ni Kate. "Kumain ka ng mooncake ko noon, pinalitan mo ng noodles ngayon. Tapos na tayo, wala na tayong utang sa isa't isa, kaya ayos na.""Ikaw..." Agad na namasa ang mga mata ni Vincent sa sobrang emosyon.Maganda ang mga mata nito.Noong 16 anyos si Kate, kung bakit kaya siya nahulog sa isang katulad na lalaki, siguro ay dahil noong araw na sikat ang araw, natagpuan niya ang sarili niyang lumalangoy sa napakalinaw na mga matang iyon na parang malamig na bukal. Kaya lang, bihira itong magpakita ng emosyon; parang blangko ang tingin nito sa lahat.Pero ngayon, kitang-kita niya ang halo-halong emosyon sa mga mata nito, galit, inis, pagkadismaya, at pagpipigil...Napakarami, kaya hindi niya lubusang mabasa."Kate, wala ka bang puso?" na
Nilingon ni Kate ang may-ari ng tinderia na mukhang nag aalinlangan habang nakatayo sa tabi ng pagkain ni Vincent. “Ako na po sa bill niya ang magbabayad, pa-add nalang sa bill ko po..""Huwag na, iho—este, hija, estudyante ka pa lang din naman. Hayaan mo na 'yun, ipapakain ko na lang sa apo ko mamaya," tanggi ng matanda.Pero pagkasabi na pagkasabi nun ng matanda, may biglang pumasok na parang hangin sa tindera, naghagis ng five hundred sa mesa, at sinabing, "Bayad sa noodles namin, pati na rin sa kanya!"Hindi na hinintay ng taong 'yun ang sukli at mabilis na tumakbo palayo."Aba, ito talagang batang ito..." napapailing na sabi ng may-ari habang hawak ang pera.Tahimik na tinapos ni Kate ang kinakain niya. Ibinalik naman sa kanya ng may-ari ang sukli. "Kaklase mo ba 'yun? Pakibalik na lang sa kanya ang sukli niya. Malugi pa ang tindahan ko kung tatanggap ako ng sobra sa mga estudyante.""Sige po, ako na ang magbabalik sa kanya." Ani Kate…Inakala niyang sa Lunes pa niya maibabalik an
Pinagmasdan ni Mark ang pag-alis nito bago ngumiti sa mga kasamahan. "Saan niyo naman nakuha 'yan? Magkaibigan kami—para nga kaming iisang tao lang sa sobrang lapit eh."Pero ang tingin nito sa likod ni Vincent ay may dalang kakaibang kahulugan.Kinabukasan, bukod sa pag-eehersisyo sa umaga, nagtungo rin si Kate sa dance studio sa hapon. Dahil Linggo noon at sarado ang canteen sa eskwelahan, dumaan muna siya sa isang sikat na talyer ng noodles sa labas ng gate para kumain ng pickled cabbage with pork slices noodles. Habang hinihigop niya ang unang subo, may umupo sa tapat ng mesa niya."Pati rin sa akin, isang noodles na may pickled cabbage at pork."Si Vincent. Muntik nang ma-choke si Kate sa pagkain. Pag-angat ng tingin niya, nakatitig ito sa kanya ng walang kukurap-kurap. Kahit naramdaman nitong nakatingin siya, hindi ito umiwas ng tingin..Nagpatuloy siya sa pagkain na parang walang nakita.Sa huli, ang binata na naman ang hindi nakapagpigil."Kate," tawag nito."Hmm?"Patuloy lang
Para kay Kate, mas magandang maipaalam muna ito ng Tita Cathy sa lola bago niya mismo kausapin ang matanda, kaya nagdesisyon siyang sumagot muli sa email ng kanyang kuya. Hindi nagtagal ay nag-reply si Mattheus, pinayuhan siya nitong huwag mag-alala at sinabing siya na ang bahala sa lahat.Naisip ni Kate: Ganito na ba kabilis magtiwala sa kanya ang kuya niya? Unang beses pa lang naman niyang nag-email dito sa mundong ito… Pero kahit ano pa ang dahilan kung bakit agad siyang pinaniwalaan nito, sigurado siyang buong-puso rin siyang nagtitiwala rito. Ngayong nakialam na ang kuya niya sa buhay nila ng lola, tiyak na magbabago ang takbo ng mga pangyayari.Kinabukasan, may pasok siya para mag-ensayo sa sayaw. Bago umalis, ilang beses niyang binalaan ang lola na huwag na huwag magbubukas ng pinto sa kahit kanino.Sinabi pa ng lola, "Huwag kang mag-alala, apo. Kung may natitira pa siyang hiya, hindi na siya babalik dito pagkatapos ng ginawa niya."Nasasaktan si Kate para sa lola; ang sarili ni
“Vincent…” hindi niya napigilan ang sariling humikbi. Binigkas niya ang pangalan nito na parang isang panalangin na mahina, basag, puno ng pagod.“Hmm? Kate?” marahan nitong hinawakan ang kamay niya. “What’s wrong? Naiiyak ka ba? If you want to cry, just cry. Huwag mong pigilan ang sarili mo.”Napak
PAGKATAPOS ng gabing iyon, muli ni Kate pinulot ang mga libro. Noong una, hindi siya nag-isip ng malalim. Ang gusto lang niya ay bigyan ng kahit konting kulay ang maputla at tahimik niyang buhay, isang lihim na sandalan, isang bagay na pagkakaabalahan. Dahil kapag may ginagawa siya, hindi niya masya
MAINGAT na inobserbahan ni Mitch ang sitwasyon at saka siya sumingit sa tamang sandali.“Vincent, huwag kang magalit dahil sinasabi ng lahat na hindi maganda ang asawa mo,” malumanay niyang sabi. “They’re just worried about you. Think about it—ilang taon na kayong magkakaibigan. Kahit may nasabi sil
NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita







