CHAPTER 5

KASALUKUYANG nagpapahinga si Mirko dahil sumasakit ang ulo niya kanina, mabuti na lamang at may gamot siya na pain reliever. Madalas ang pananakit ng ulo niya dahil meron siyang matinding memory loss. ‘Nung araw na magkaroon ng gulo sa Cole Club at madamay siya sa gulong iyon, nagkaroon ng matinding damage ang ulo niya at halos isang taon siya sa US upang doon magpagaling. 

Maayos na ang lagay niya pero may isang araw siyang hindi maalala. Lahat ng alaala ‘nung araw na ‘yon ay nabura sa memorya niya. Sa tuwing pipilitin niyang alalahanin ang araw na iyon, sumasakit ang ulo niya. 

“Hey, Mirko. Kailangan daw tayo ni Jondray.” Biglang sumulpot si Cooper na ngayon ay inaayos ang mga weapons na nakatambak sa storage room niya. 

Kade-deliver lang ng mga weapons sa kanya na galing sa pabrika ng mga weapons na ipinatayo niya dito sa Pilipinas. Si Mirko ang nag-susupply ng iba’t-ibang weapons sa buong pilipinas kasama na ang mga matataas na kapulisan at commander. 

“He’s in trouble again?” Mirko asked. 

“We need to protect our ace.” Sabi ni Cooper na nakahanda na. 

“Ace? So, we have new ace?” Tanong niya muli. 

“Yeah, and our ace is a beautiful woman.” Sagot ni Cooper sabay kindat na alam niya ang ibig ipahiwatig ng kaibigan. 

Babaero talaga. 

Ngumisi siya. “Really? A beautiful woman…” Bulong ni Mirko. 

Matagal-tagal na siyang hindi nakakaharap sa mga babae. Huling babaeng nakaharap at nahawakan niya ay si Beatrice ang kanyang ex-wife na ginamit lang siya kaya simula ‘nun, hindi na siya nagseseryoso sa mga babae. 

“Maghiwalay tayo ng daan, masyado silang marami.” Suhesyon ni Cooper na tinanguan lang niya. 

Maraming sumalubong sa kanya na mga kalaban at base sa mga tattoo sa braso ng mga ito, alam niyang mga tauhan ni Mr. Wong ang mga armadong lalaki. Habang nakikipagsaupaan siya sa mga tauhan ni Mr. Wong, nagkakagulo ang mga tao sa loob ng Mall. Pasakay na sana siya ng elevator upang sundan ang mga tumatakas na kalaban ng makita niya ang isang batang lalaki na umiiyak habang binibigkas ang salitang ‘Mommy’

Tinakbo niya ang pagitan nila ng batang lalaki ng madapa ito dahil sa mga taong nagpapanic. Mukhang nawawala ang bata at takot na takot, sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, nagalit siya ng may bumangga sa bata dahilan upang mapasalampak ang batang lalaki sa sahig. 

“Mommy!” Umiiyak na sigaw ng bata. 

Nang makalapit si Mirko sa batang lalaki, kaagad niya itong kinalong upang ilabas ng Mall. Hindi na ligtas sa loob ng Mall dahil marami ang naglakat na tauhan ni Mr. Wong. 

“Hey, kiddo. Where is your mommy?” Malambing niyang tanong sa batang lalaki habang karga niya ito at tumatakbo siya palabas ng Mall. 

“Miko! Anak! Nasaan ka?!” Sigaw ng isang babae ang narinig niya nang malapit na sila sa exit. 

Pagkalabas nila ng Mall, kaagad na ibinaba niya ang batang lalaki at sinundan niya ng tingin ito ng tumakbo palapit sa isang magandang babae habang sumisigaw ng Mommy. 

“Oh, thanks, god! You’re okay.” Puno ng pag-aalala ang boses ng babae. 

Lumakas ang tibok ng puso ni Mirko ng masilayan niya ang babae. Parang nagkaroon siya ng koneksyon ng makita ang babae. 

Tumingin sa gawi niya ang batang lalaki at tinuro siya kaya tumingin sa kanya ang babae at ngumiti ito and she uttered saying. “Thank you for saving my son.” 

Dahil nga nakamaskara siya, ngumiti siya ng palihim at muling pumasok sa loob ng Mall upang tulungan ang mga kaibigan niya na iligtas si Mia Davis. Ang babaeng gagamitin nila upang makamit ang hustisya na ipinaglalaban ni Jondray. Lima silang nagtutulungan at bilang matalik na kaibigan niya si Jondray, tumutulong siya sa abot ng makakaya niya upang makamit nito ang hustisya. 

Pagbukas na pagbukas ng elevator, narinig niya ang sigaw ng isang babae kasabay niyon ang sunod-sunod na pagputok ng mga baril. Ligtas na ang babae na kailangan nilang protektahan ayon kay Jondray. 

“Mirko, bakit ang tagal mo?” Bulong ni Cooper sa kanya ng makalapit siya sa mga ito. 

Bumaling siya kay Jondray at Cyrus. “Sorry, bro. I’m late, maraming kalaban sa baba.” 

Tumango si Jondray. “No, problem. Thanks to your weapons.” Sabi nito. “Let’s go, bago pa dumating ang mga pulis.” 

Sabay-sabay silang lumabas sa exit na walang masyadong tao. Nang makasakay silang lahat sa sasakyan at makita niya ang babaeng nagngangalang Mia, sinuri niya ang kabuuan nito. 

Mamaya na niya itatanong kay Jondray kung bakit nito pino-protektahan ang babaeng ito. Ano ang kinalaman nito kay Mr. Wong? 

She’s pretty enough but the young woman na nakita niya kanina. No… Bakit may kakaiba siyang nararamdaman ng makita niya ang batang lalaki at ang tinawag nitong Mommy. 

NANG makarating sa bahay ni Jondray, niyaya sila nito sa garden para mag-usap-usap tungkol kay Mia. 

“Are you okay, Cyrus?” Tanong ni Jondray sa pinsan nito na may tama ng bala sa balikat. 

Cyrus nodded, but he was still looking a bit shaken up. “Yeah, I'm fine,” Cyrus said, in a small voice. Cyrus Ford. The youngest among their buddies. Jondray’s cousin. A lot of playfulness and craziness, but he is reliable when it comes to collecting and investigating information on someone he knows they can use. He can protect you but he is a dangerous man as well. 

Jondray reached out and put a hand on Cyrus' shoulder. “Are you sure? You don't have to pretend to be okay with us.” Paninigurado nito. 

It blinked and then turned to Jondray. “Do I look okay? I had a hit on my left arm but it was far from the gut so don't mind me.”

“I'm just glad that you're okay.”

“I know. Me too,” Cyrus said. “I don't know what I would have done if anything had happened to her.”  Dagdag pa nito na ang tinutukoy ay si Mia. 

Nakikinig lang si Mirko sa usapan ng mga ito bago siya sumingit. 

“What's up? New plan?” He entered the conversation. 

“I think so. There is a woman protecting our friend.” Segunda ni Alvan. Their friend who was the first to get married, among the five of them. Alvan Cordova. He fights for what is right, especially for the people who are important to him. He takes everything seriously, but another thing he despises the most is lying. He is skilled at hacking and breaking into security systems using only his strong technological intellect. He is a dangerous man as well. 

“I'm not sure yet. Kailangan muna natin pag-aralan ang bawat kilos na gagawin natin.” Sagot ni Jondray sa kanya. 

“Akala ko kailangan mo muna si Mia para magpa-init.” Singit na naman niya na gustong-gusto asarin si Jondray. 

“Not interested.” Jondray flatly refused. “I think we can use her, that's why I protected her.” Pagdepensa nito. 

“That's the only reason?” Cooper asked Jondray reassuringly. Cooper Perez. Just like him, Cooper enjoys women, so he owns and runs a lot of Bars and Coffee shops. He is willing to pay a lot to have a woman every night. He is skilled in martial arts and can sneak inside anyone's citadel without being detected. He is a dangerous man as well 

Jondray met Cooper's eyes and said quietly, “Yes.” Mariin ang pagkakasabi nito. “Rachelle is the only love of my life.” Sagot niya na may paninindigan.

“Kung iniisip ninyo ang naging asal ko nang mawala si Rachelle. Sex is just a sex, alam naman siguro ninyo ang bagay na ‘yan. Mas malala pa nga kayo.” Dagdag pa nito na ikinatawa nilang apat bago tumayo. “Tatawagin ko lang siya.” 

Sabay-sabay silang tumango sa kaibigan. Habang naghihintay sila kay Jondray, biglang pumasok sa isip ni Mirko ang batang lalaki. Miko ang pangalan nito. Samantala ang tinawag nitong Mommy, kakaiba ang naramdaman niya ng ngitian siya nito. 

Fuck! What the hell happened to me? Bakit ba pumapasok sila sa isip ko? 

Bumalik lang sa ulirat ang isip niya ng kalabitin siya ni Cooper. “Halika sa loob, doon natin hintayin si Jondray.” 

Tumango siya at sumunod sa mga kaibigan. Pagkaupo nila sa sofa, saktong nakita nila si Jondray naglalakad palapit sa kanila at nakasunod naman ang babaeng nagngangalang Mia. 

“Hi, magandang binibini. What is your name, binibini?” May silay nang ngiti sa labi na bati ni Cooper kay Mia. 

“Hi, ako si Mia.” Hindi na wala ang ngiti sa labi ng dalaga habang nagpapakilala ito sa kanila. “E, ikaw? Anong pangalan mo-” 

“May itatanong muna kami sa’yo.” Singit niya at saka tiningnan ang dalaga sa mga mata. 

Nakita niya kung paano suyurin ng mga mata nito ang kabuuan niya. Well, hindi sa pagmamayabang, guwapo naman kasi talaga siya. 

“Ah, ano iyon?” Tugon naman ng dalaga. 

“Gaano mo kakilala si Mr. Wong?” Walang patumpik-tumpik na tanong niya. 

Walang namutawing salita sa bibig ng dalaga pero hindi kalaunan ay sumagot rin ito.

“Kilala si Mr. Wong bilang isang sindikato. Iyon ang bulong-bulungan ng mga kasama ko, pero wala akong ibang makitang dahilan kung bakit niya ako hinahabol. Ang alam ko lang ibinenta ako sa kanya ni Mama Cole, may-ari ng Cole club.”

Tumango-tango sila matapos ipaliwanag ng dalaga ang nalalaman nito tungkol kay Mr. Wong at saka sila nagtinginan na parang nag-uusap-usap sa pamamagitan ng mga tingin.

Ganoon ang teknik nila kapag may bago silang impormasyon na nalalaman. Siguradong may lalakarin siya ngayong gabi sa Cole Club. 

Halata sa mukha ng dalaga na nahihiwagaan ito sa kanila dahil sa uri ng tingin na itinatapon nito sa kanila. 

“Go back to your room.” Maawtoridad na utos ni Jondray sa dalaga. 

“Ah-eh. Pwede ko ba malaman ang mga pangalan ninyo? Ngayong nasagot ko na ang tanong ninyo?” May pag-aalinlangan na tanong ng dalaga. “Para sana alam ko kung anong itatawag ko sa inyo. Mahirap kasing magbigay ng palatandaan-”

“Not allowed. Now, go back to your room.” Ulit ni Jondray. 

Tiningnan niya si Jondray at sumenyas ito sa kanila. 

Sumimangot ang dalaga. “Bakit naman? Hindi ko rin ba pwedeng malaman ang pangalan nila tulad ninyo?” Bumuntong-hininga ito at saka nagpatuloy. “Kailangan ba bigyan ko rin sila ng nickname?” 

“Really? Do they have a nicknames? Tell us, we want to know.” Eksaheradong tanong ni Alvan. 

They all laughed except for Jondray. One of them piped up, “Yeah, we want to know their nicknames.” Sabi ni Cooper na may mapanudyong tingin kay Jondray. 

Lumingon muna ang dalaga kay Jondray. Alam ni Mirko na naiinis na si Jondray pero dahil malalakas ang pang-asar nila, pinilit nila si Mia na sabihin ang nicknames ni Jondray at Cyrus. 

“Siya.” Tinuro nito si Jondray. “Tawag ko sa kanya si Blue eyes, kasi kulay asul ang mga mata niya at magaganda iyon.” Makikita ang pagkamangha sa mga mata nito. “At siya naman.” Itinuro rin nito si Cyrus na mukhang kanina pa naghihintay. “Dahil unang pagkikita namin, mapang-asar siya kaya binansagan ko siyang dumuho!” 

Hindi pa natatapos ng dalaga ang sasabihin ng sabay-sabay silang tumawa at dahil malakas ang pang-asar niya, tumingin pa siya kay Jondray at ipinakita sa kaibigan ang mapang-asar niyang tawa. 

“Hey, Mia. I'm more handsome than my cousin! Why did my nickname become dumuho? You're so unfair.” Pagrereklamo ni Cyrus at umaakto pa itong nasasaktan. “Ang sakit mo naman, Mia! I mean, come on, dumuho? It's a bit embarrassing.”

“Mia. Go back to your room.” Pukaw ni Jondray sa dalaga at ang uri ng tono na ginamit nito kay Mia ay ang boses ng isang Boss na hindi dapat suwayin. 

“Teka-” 

“Who is the Boss?” Nakataas ang kilay na wika ni Jondray pero wala man lang emosyong mababakas sa mukha nito. 

“Ikaw. Kaya nga sabi ko babalik na po ako.” Sagot ni Mia at nagmamadaling umalis ng sala. 

“Blue eyes and dumuho. Nice nickname.” Tatawa-tawang komento niya. 

“Fuck you, Mirko!” Galit na sabi ni Cyrus. 

Ngumisi siya sa kaibigan. “I love you, bro!” Mapang-asar niyang sabi.