Chapter six

Kinaumagahan, mas maaga si Rafael sa opisina.

Pagbukas pa lang ng elevator sa executive floor, narinig na niya ang pabulong na usapan mula sa cubicles sa ibaba.

“Grabe, kahapon na naman nasa office ni sir si Luna.”

“Alam mo na ’yon.”

“Hindi naman siguro—”

“Please. CEO ‘yon.”

Huminto siya sandali sa gitna ng hallway. Hindi siya agad nagsalita. Nakikinig lang. Tahimik. Ngunit ang panga niya ay bahagyang kumikirot sa higpit.

Isa pang bulong ang umabot sa kanya.

“Madali talagang umangat kung marunong kang dumiskarte.”

Doon siya huminga nang malalim.

Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagmadali.

Dahan-dahan siyang lumapit sa railings ng floor, sapat para makita siya ng lahat sa ibaba.

“Go back to work.”

Hindi malakas ang boses niya. Pero sapat para tumahimik ang buong departamento.

“Nagbabayad ako para magtrabaho kayo,” dagdag niya, mas malamig ang tono. “Hindi para mag-imbento ng kwento.”

Walang sumagot.

“Kung may oras kayong mag-usap tungkol sa personal na buhay ng iba, ibig sabihin kulang ang ginagawa niyo.”

Isa-isang bumalik sa kani-kanilang upuan ang mga empleyado.

Tahimik.

Ngunit sa loob niya, hindi ganoon katahimik.

Bakit siya naiirita?

Hindi naman siya apektado dapat.

Hindi naman siya kailangang magpaliwanag.

Huminga siya ulit habang naglalakad papasok sa opisina niya.

“Bakit ba ako nag-aalala?” bulong niya sa sarili, isinara ang pinto. “Ano ba ‘to?”

Hindi niya masagot.

Hindi ito selos.

Hindi rin ito simpleng pagnanasa.

May kung anong kumikirot tuwing naririnig niyang binabastos sa salita si Luna.

At hindi niya gusto ang pakiramdam na iyon.

⸻

Hapon.

Nakatingin si Rafael sa laptop, ngunit hindi niya mabasa ang report sa harap niya.

Pinindot niya ang intercom.

“Send Luna to my office.”

“Opo, sir.”

Ilang minuto ang lumipas bago may kumatok.

“Come in.”

Pumasok si Luna, maayos ang postura, ngunit may bahagyang pagod sa mata.

“You called, sir?”

Saglit siyang natigilan sa “sir”.

“Close the door.”

Ginawa niya.

Lumapit siya sa mesa, may hawak na folder.

“Yung financial projections for next quarter,” sabi niya agad. “Na-review ko na po.”

Tumango si Rafael. “Sit.”

Umupo siya sa tapat.

Tahimik ang ilang segundo habang binubuklat niya ang papel.

“May correction sa column C,” sabi ni Luna, propesyonal ang tono. “Nadoble po ang entry sa logistics.”

“Hmm.” Lumapit siya para tingnan.

Hindi niya namalayang masyado na pala siyang nakalapit.

Halos magkadikit ang balikat nila habang pareho silang nakatingin sa iisang dokumento.

“Here,” sabi ni Luna, tinuro ang linya.

Naramdaman niya ang bahagyang pagdampi ng daliri nito sa kamay niya.

Pareho silang natigilan.

Saglit lang.

Pero sapat.

“Sorry,” mahinang sabi ni Luna, mabilis na inalis ang kamay.

“It’s fine,” mas mababa ang boses niya ngayon.

Tahimik ulit.

Pero iba na ang hangin sa loob ng silid.

⸻

“Kanina,” bigla niyang sabi.

Napatingin si Luna.

“May narinig ka ba?”

Alam niya ang tinutukoy nito.

“Opo.”

“At?”

“Sanay na po.”

Hindi niya nagustuhan ang sagot na iyon.

“Hindi ka dapat masanay.”

Bahagyang nag-angat ng tingin si Luna. “Wala naman po akong magagawa.”

“Meron,” sagot niya agad.

“Ano po?” tanong niya, hindi hamon, kundi pagod.

“Sabihin mo sa akin.”

“Para saan?” diretso niyang sagot. “Para ipagtanggol niyo po ako? Lalo lang lalala.”

Tahimik siya.

“Hindi ko po kailangan ng tagapagligtas,” dagdag niya.

“Hindi kita nililigtas,” sagot niya, mas madiin. “Ayokong sinisiraan ka.”

“Bakit po?”

Doon siya natigil.

Bakit nga ba?

Hindi niya agad nasagot.

“Because…” huminga siya nang malalim. “Hindi ka ganoon.”

“Hindi po nila kilala ang totoong ako.”

“Ako kilala ko ba?” bigla niyang tanong.

Nagkatinginan sila.

Mas matagal ngayon.

“Hindi ko po alam,” sagot niya nang tapat.

⸻

Tumayo si Rafael at umikot sa mesa.

Huminto siya sa harap ni Luna.

Hindi masyadong malapit.

Pero sapat para maramdaman ang presensya.

“Bakit ako nagagalit kapag pinag-uusapan ka nila?” bulong niya, mas sa sarili kaysa sa kanya.

Hindi siya sumagot.

“Bakit ako naiirita kapag tinitingnan ka nila na parang may presyo ka?” dugtong niya.

Mas lumambot ang boses niya.

“Hindi ka bagay doon.”

Bahagyang kumirot ang dibdib ni Luna.

“Pero may presyo po ako,” mahinang sabi niya. “May sobre. May kasunduan.”

Napapikit siya sandali.

“Hindi kita tinitingnan na ganoon.”

“Pero ganoon ang tingin nila.”

“Wala akong pakialam sa kanila,” sagot niya agad.

“Ako po meron,” bulong niya.

⸻

Tahimik ang silid.

Mahina ang tunog ng aircon.

Dahan-dahang tumayo si Luna.

“Kung trabaho lang po, tapos na ang report.”

Hindi siya agad umatras.

Sa halip, hinawakan niya ang pulso nito—mahina lang.

Hindi madiin.

Hindi mapang-angkin.

Pero may kahulugan.

Natigilan si Luna.

“Rafael…” unang beses ulit niyang binigkas ang pangalan nito nang walang distansya.

Mas lalo siyang nalito sa naramdaman niya roon.

“Hindi ko alam kung ano ‘to,” sabi niya, diretso na ngayon. “Hindi lang ito init ng katawan.”

Tahimik si Luna.

“Pero hindi ko rin alam kung ano ang dapat kong gawin.”

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay sa pulso niya.

“Hindi ko po kayang masaktan pa,” sagot niya, halos pabulong.

“Hindi kita sasaktan.”

“Hindi niyo po kontrolado ang lahat.”

Natigilan siya.

Tama siya.

Hindi niya kontrolado ang nararamdaman niya.

Hindi niya kontrolado ang tsismis.

Hindi niya kontrolado ang takot sa mata ni Luna.

⸻

“Stay,” sabi niya nang mahina nang akmang lalayo na ito.

Napahinto siya.

“Hindi bilang kasunduan,” dagdag niya agad. “Kahit ilang minuto lang. Bilang… Luna.”

Dahan-dahan siyang bumalik sa upuan.

Tahimik silang dalawa.

Walang sobre.

Walang kondisyon.

Walang usapan tungkol sa pera.

“Pagod ka na ba?” tanong niya.

“Opo.”

“Sa akin?”

Hindi siya agad sumagot.

“Hindi ko po alam.”

Bahagyang napangiti si Rafael.

“Hindi ko rin alam kung bakit ako nag-aalala,” sabi niya. “Hindi ako ganito.”

“Ganito po paano?”

“Yung gusto kong patahimikin ang buong kumpanya para lang hindi ka nila pag-usapan.”

Napatingin siya sa kanya.

Sa unang pagkakataon, hindi boss ang kaharap niya.

Kundi isang lalaking nalilito.

“Baka po… may pakialam kayo.”

Napatawa siya nang mahina. “Pakialam?”

“Opo.”

Hindi siya sumagot.

Pero hindi rin siya umalis.

At sa pagitan nila, sa loob ng tahimik na opisina, may bagong bagay na namuo—hindi kasing init ng dati, pero mas mabigat.

Mas totoo.

At mas delikado.