Library
Search
Home / Romance / A Woman's Pain / Chapter 1

Share

A Woman's Pain
A Woman's Pain
Author: Her Black Rose 🌹

Chapter 1

Author: Her Black Rose 🌹
last update publish date: 2026-04-16 07:33:23

A WOMAN’S PAIN

CHAPTER 1:

“File the annulment.”

Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.

Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.

Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.

Ang asawa ko.

At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.

Mahigpit.

Natural.

Parang iyon ang tama.

Parang iyon ang dapat.

“Sevastian…”

Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.

Pero wala.

Hindi siya nagsasalita.

Hindi siya tumatanggi.

At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.

“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.

Pero bago pa siya makasagot—

“Hindi na kailangan.”

Napalingon ako.

Ang babaeng nasa tabi niya ang nagsalita.

Maganda siya. Elegant. Nakasuot ng simpleng damit pero halatang mamahalin. May kumpiyansa ang tindig. At higit sa lahat—may ngiti siya sa labi.

Ngiting para bang ako ang nakakatawa sa sitwasyong ito.

“Matagal na kaming dalawa,” dagdag niya.

Diretso. Walang pag-aalinlangan.

Parang kutsilyong bumaon sa dibdib ko ang bawat salita.

“Excuse me?” halos hindi ako makapaniwala.

Ngumiti siya ulit. Mas lalong lumawak.

“Hindi ka ba napapaisip kung bakit lagi siyang wala?”

“Kung bakit lagi siyang busy?”

“Kung bakit kahit anniversary niyo… hindi ka niya kayang samahan?”

Sunod-sunod ang mga tanong niya—pero hindi iyon mga tanong.

Mga sagot iyon.

Mga sagot sa lahat ng bagay na pilit kong binabalewala noon.

Unti-unting nanlamig ang buong katawan ko.

Doon ko naramdaman—

Hindi lang ako niloko.

Pinalitan na pala ako.

“Stop it.”

Sa wakas, nagsalita rin si Sevastian.

Pero hindi para ipagtanggol ako.

Kundi para pigilan siya.

Hinawakan niya ang kamay ng babae—mas mahigpit pa. Parang pinapakalma. Parang pinoprotektahan.

At sa simpleng galaw na iyon…

May kung anong tuluyang nabasag sa loob ko.

“Ano’ng ibig sabihin nito?” tanong ko, diretso na sa kanya. Hindi na sa babae.

“Explain it to me, Sevastian. Asawa mo ako.”

Isang sandaling katahimikan.

Tumingin siya sa’kin—at sa wakas, nagsalita.

“Carmella…”

Malamig ang boses niya. Walang emosyon.

“Tapusin na natin ‘to.”

Isang simpleng linya.

Pero parang hinila nito ang lupa sa ilalim ng mga paa ko.

“Tapusin?” napatawa ako nang mahina, pero halatang pilit. “Ganun na lang? After everything?”

Walang sagot.

Wala siyang sinabi.

At iyon ang pinakamasakit.

Kasi kung galit siya—maiintindihan ko.

Kung sumigaw siya—maiintindihan ko.

Pero ito?

Wala siyang nararamdaman.

Parang wala lang ako.

Parang hindi kami nagkaroon ng limang taon.

“File the annulment,” ulit niya, mas malinaw na ngayon. Mas direkta.

Mas masakit.

Napaatras ako ng isang hakbang.

Annulment.

Hindi hiwalayan. Hindi space. Hindi ayusin.

Annulment.

Burahin ang kasal.

Burahin ang lahat.

Parang hindi ito nangyari.

“Ganun lang?” mahinang tanong ko. “Ganun kadali para sa’yo?”

“Mas makakabuti ‘to para sa ating lahat.”

“Atin?”

Napangiti ako. Isang mapait na ngiti.

“Sino ba ang ‘atin,’ Sevastian? Ako… o kayong dalawa?”

Hindi siya sumagot.

Pero hindi na niya kailangan.

Kasi malinaw na ang sagot.

Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinipigilan ang luha na kanina pa gustong tumulo.

Hindi.

Hindi ako iiyak sa harap nila.

Hindi ako magiging kawawa.

Hindi ako babagsak.

Hindi sa harap ng babaeng iyon.

Hindi sa harap ng lalaking sumira sa’kin.

“Okay.”

Pareho silang napatingin sa’kin.

Marahil, hindi iyon ang inaasahan nila.

“Gusto mo ng annulment?” diretso kong sabi.

Tumango si Sevastian. Walang emosyon.

Tumawa ako nang mahina.

“Fine.”

Napakunot ang noo niya.

“At ganun lang?” tanong niya.

Ngumiti ako. Pero ngayon—iba na.

Hindi na iyon ang dating ngiti ko na puno ng pagmamahal.

Kundi isang ngiti na puno ng sakit… at unti-unting nagiging galit.

“Akala mo ba magmamakaawa ako?”

Tahimik siya.

“Akala mo ba hahabulin kita?”

Isang hakbang ang nilapit ko sa kanila.

Tiningnan ko siya diretso sa mata.

“Kung gusto mong mawala ako sa buhay mo… sige.”

Sandaling tumigil ang boses ko.

Ramdam ko ang kirot. Pero nilunok ko iyon.

“Pero tandaan mo ‘to, Sevastian.”

Mas lalong lumamig ang boses ko.

“Hindi ako ang mawawala.”

“Ako ang aalis.”

Isang segundo. Dalawa.

Walang nagsalita.

Walang gumalaw.

At sa unang pagkakataon… ako ang tumalikod.

Ako ang unang umalis.

Ako ang unang bumitaw.

---

Paglabas ko ng opisina, doon lang ako napahinto.

Doon lang ako napahawak sa pader.

At doon… tuluyang bumigay ang katawan ko.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Parang hindi ako makahinga.

Parang may humihila sa dibdib ko pababa.

“Annulment…”

Paulit-ulit sa isip ko ang salitang iyon.

Limang taon.

Limang taon ng pagmamahal.

Limang taon ng pagtitiis.

Limang taon ng pagpili sa kanya—kahit ilang beses niya akong iniwan, kahit ilang beses niya akong sinaktan.

At sa huli…

Ganun lang?

Pinagpalit ako.

Pinalitan ako.

At ngayon… gusto niya akong burahin.

Napapikit ako.

At doon pumasok ang mga alaala—

Ang araw ng kasal namin.

---

Masaya ako noon.

Sobrang saya.

Nakatayo ako sa altar, suot ang puting gown. Nanginginig sa kaba, pero puno ng pag-asa ang puso ko.

“Do you take him as your husband?”

“Yes.”

Walang pag-aalinlangan.

Walang takot.

Kasi sigurado ako.

Sigurado ako sa kanya.

Sigurado ako sa’min.

Pero siya…

Hindi niya ako tinignan nang matagal.

Hindi siya ngumiti.

At kahit noon… may kung anong mali na dapat kong napansin.

Pero pinili kong hindi.

Pinili kong mahalin siya kahit kulang.

Pinili kong manatili kahit nasasaktan.

Pinili kong umasa kahit unti-unti na akong nawawala.

---

Muli akong nagmulat ng mata.

At sa pagkakataong ito… malinaw na ang lahat.

Hindi ako nagkulang.

Hindi ako nagkamali.

Pero mali ang pinili ko.

At ngayon… kailangan ko nang itama iyon.

Dahan-dahan akong tumayo.

Pinunasan ko ang luha ko.

Pinilit kong ayusin ang sarili ko.

Hindi ako pwedeng manatiling ganito.

Hindi ako pwedeng maging babae na iniwan lang.

Kung ito ang gusto niya—

Kung gusto niya akong mawala—

Fine.

Ibibigay ko.

Pero hindi ako mawawala na talunan.

Hindi ako mawawala na kawawa.

Hindi ako mawawala na wasak.

Kundi bilang babaeng babalik—

Mas malakas.

Mas matapang.

At mas hindi na kailanman pipili ng lalaking tulad niya.

At kapag bumalik ako…

Hindi na ako ang babaeng iniwan niya.

Kundi ang babaeng pagsisisihan niyang pakawalan.

“Annulment?” bulong ko, sabay ngiti.

“Okay.”

Pero hindi ito ang katapusan.

Ito ang simula.

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter

Latest chapter

  • A Woman's Pain   Chapter 15

    PAGE FIFTEEN “TUTULOY NA PO AKO,” paalam ni Sevastian, bahagyang yumuko bilang paggalang.“Ah, s-sige! Salamat sa pagbisita, Sevastian,” tugon ni Nanay, may halong saya at pag-aalala sa boses.“Wala po ’yun. Ako nga po ang dapat magpasalamat dahil pinayagan n’yo po akong manligaw sa anak n’yo,” magalang niyang sagot.Ngumiti si Nanay at lumapit sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ni Sevastian, tila sinisiguro ang sinseridad nito.“Sana lang… huwag mong sasaktan ang anak namin. Alam kong magkaiba ang mundong ginagalawan n’yo, pero sana hindi ’yon maging hadlang sa inyo ni Carmella.”“Don’t worry po,” agad niyang sagot, puno ng kumpiyansa. “Hindi po gano’n ang parents ko. They don’t look at status. They like Carmella… especially my mom. She thinks Carmella is genuinely kind.”Napatingin siya sa akin habang sinasabi iyon—parang ako lang ang nakikita niya sa mundo.“Salamat, Sevastian,” ani Tatay.Tumango lang siya, may simpleng ngiti sa labi.“O siya, Carmella. Ihatid mo na siya sa gate,

  • A Woman's Pain   Chapter 13

    PAGE FIFTEEN Tahimik. Sobrang tahimik ng buong sala matapos sabihin ni Sevastian ang mga salitang iyon. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang mundo ko. Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya habang hawak pa rin niya ang kamay ko. Samantalang sina Nanay at Tatay naman ay parehong hindi makapaniwala sa narinig. “A-Ano raw?” gulat na tanong ni Tatay. Hindi ko alam kung gusto ko bang bawiin ni Sevastian ang sinabi niya o gusto kong ulitin niya iyon. “Nanliligaw po ako kay Carmella.” kalmado ngunit seryosong ulit ni Sevastian. Napasinghap ako. Grabe. Dire-diretso talaga siya. Napansin kong bahagyang natawa si Clarence habang palihim na nakatingin sa’kin. Bwisit talaga ang batang ‘yon! Samantalang si Nanay naman ay tila nagulat pero mukhang natutuwa rin. Si Tatay lang ang mukhang seryoso. “At kailan pa ‘to?” tanong ni Tatay. “Halos anim na buwan na po.” diretsong sagot ni Sevastian. “ANO?!” sabay-sabay naming sigaw ni Nanay. Anim na buwan?! Mabilis ako

  • A Woman's Pain   Chapter 14

    CHAPTER 14 Her First Love HALOS ANIM NA BUWAN na rin ang nakakalipas simula nang magsimulang manligaw si Sevastian sa’kin. At sa loob ng anim na buwan na iyon, isang sikreto lang ang paulit-ulit kong ipinapakiusap sa kany Walang dapat makaalam. Ayokong maging sentro ng usapan sa buong Monte Carlos. Lalo na’t kilalang-kilala ang pamilya nila. Isa pa, alam kong sandaling malaman ng ibang babae na nililigawan ako ni Sevastian Monteverde, siguradong magkakaroon ako ng mga kaaway. At ayoko no’n. “Salamat po ulit, Mang Caloy!” nakangiti kong sabi habang inaabot ang bayad ko sa tricycle driver. “Wala ‘yon! Mag-ingat ka, Carmella!” paalam niya bago pinaandar ang tricycle. Pagpasok ko pa lang sa loob ng campus ay agad ko nang narinig ang isang pamilyar na boses. “Sabi ko naman sa’yo, pwede naman na ako ang maghatid-sundo sa’yo araw-araw.” Napalingon ako at agad na nakita si Sevastian na nakasandal sa kotse niya habang nakapamulsa. “Bawal nga, diba?” natatawa kong sagot.

  • A Woman's Pain   Chapter 12

    - PAGE TWELVE -ALAS DOSE PASADO NA nang matapos ang welcoming party para kay Sevastian.Ginawa ko ang hiniling niya—kumanta para sa mama niya. At sa totoo lang, masaya ako dahil nagustuhan niya. Parehong kanta ang inawit ko—‘yung kinanta ko noon sa contest. Nagulat pa sina Georgina nang marinig nila iyon.Pero walang nangyari.Hindi ako umiyak.Hindi sumakit ang dibdib ko.At higit sa lahat… wala akong naramdaman.At hindi ko alam kung bakit."Ihahatid na kita, Carmella," saad ni Sevastian."Wag na. Sasabay na lang ako kay Baldo. Nakaalis na rin sina Georgina at Laura," tanggi ko."No. It's me who's going to send you home, not him."Wala na akong nagawa kundi tumango. Hindi ko rin maintindihan kung bakit… pero gusto ko ring siya ang maghatid sa’kin. Nahihiya lang ako—at hindi ko alam kung bakit.Iniwan niya muna ako sandali para magpaalam sa mga magulang niya. Naupo ako sa hagdanan ng balcony at hinubad ang sandals ko. Namamaga na ang mga paa ko kakalakad buong gabi—kakasunod sa kany

  • A Woman's Pain   Chapter 11

    PAGE ELEVEN "AKALA KO Senyorito hindi na kayo darating eh!" sambit ni Baldo."I'm sorry! Ang dami kasing bisita. Ang hirap makahanap ng timing para umalis," paliwanag naman ni Sevastian."O sige po! Sunduin ko na po 'yung dalawa!" paalam ni Baldo. Tumingin siya sa'kin. "—Sobrang ganda mo ngayon, Carmella!" nahihiyang papuri niya bago tuluyang umalis."Teka, nasa'n ang sasakyan mo?!" habol na sigaw ko sa kanya."He has the other car," sagot ni Sevastian.Sinundan ko ng tingin si Baldo at napansin kong naglalakad siya patungo sa isang puting CR-V. May kalayuan pala ang pinagparadahan niya kaya hindi ko agad nakita."Shall we?"Bumalik ang atensyon ko kay Sevastian nang magsalita siya ulit. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko habang ang isa naman niyang kamay ay bitbit ang backpack ko.Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng hawak na iyon—Parang biglang naging maayos ang lahat.Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at inalalayan akong sumakay. Ingat na ingat ako sa bawat galaw ko, l

  • A Woman's Pain   Chapter 10

    PAGE TEN "Good evening, Carmella." nakangiting bati niya sa'kin.Para akong natulala sa kinatatayuan ko.Si Sevastian.Sa harapan ko.At hindi lang basta Sevastian—He looked… different.Mas lalo siyang naging gwapo sa suot niyang itim na tuxedo. Malinis ang tabas ng kanyang panga, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at ang mga matang iyon—nakatutok lang sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mundong ito."P-Po… good evening din," halos pabulong kong sagot.Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Para akong hinihingal kahit hindi naman ako tumatakbo."Papasok ka ba o dito ka lang?" tanong niya, bahagyang nakataas ang isang kilay.Napakurap ako."A-Ah—oo, sasakay na!" mabilis kong sagot.Hindi ko namalayang napapangiti na pala si Baldo sa likod ko habang hawak ang backpack ko."Sige na nga, ako na bahala sa bag mo. Enjoy ka na lang," bulong niya sa akin sabay kindat.Pinandilatan ko siya."Kung anu-ano pinagsasabi mo!"Pero bago pa ako makabawi, ay binuksan na ni Sevastia

  • A Woman's Pain   Chapter 9

    chapter 9Habang naglalakad kaming dalawa ni Sevastian papunta sa Registration Office, hindi ko inaasahan ang eksenang sasalubong sa amin.Sina Theo at Vanessa.Parang biglang bumagal ang oras.Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatitig sa kanilang dalawa. Hindi ko na kailangan pang h

  • A Woman's Pain   Chapter 8

    Tahimik ang paligid pagkatapos kong talikuran si Sevastian. Ang malamig na hangin ng madaling araw ang sumalubong sa akin, tila mas lalo pang nagpapabigat ng dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa alak o sa mga salitang binitawan ko, pero parang biglang bumigat ang mundo. Humakbang ako palayo

  • A Woman's Pain   Chapter 7

    PAGE SEVEn“SIGURADO KA BA na kaya mong umuwi mag-isa?” nag-aalalang tanong ni Laura.Matapos ang pag-uusap namin ni Theo, bigla kong naisip na uminom. Inaya ko sina Georgina at Laura. Nagpunta kami sa kubo nila Georgina, at doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit na matagal kong kinimkim sa dibdib ko.

  • A Woman's Pain   Chapter 6

    “Y-YOU MEAN… S-Sevastian Monteverde?”Napalingon si Laura kay Georgina na halos hindi makapaniwala sa narinig.“YES.” nakangiting sagot ni Sevastian, parang normal lang sa kanya ang eksena.“Yung anak ni Don Hernan?!” sabat naman ni Georgina, mas lalong lumaki ang mata.“YES, again.”Nagkatinginan

More Chapters

You may also like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status