Chapter 2

PAGE TWO

“Long time no see, Carmella.”

Pagpasok ko sa opisina, agad akong sinalubong ng pamilyar na boses.

Si Georgina Alvarez.

Si Gina.

Kaibigan ko mula pagkabata—mula elementarya hanggang high school. Kasama ko sa lahat ng yugto ng buhay ko bago siya ipinadala sa U.S. para mag-aral ng Law.

At ngayon, balik na siya.

Isang ganap na abogado.

May sariling law firm.

At siya ang taong pinili kong pagtiwalaan sa sandaling ito.

“So… what’s new?” tanong niya, nakasandal sa swivel chair habang pinagmamasdan ako.

Hindi ako nagpatumpik-tumpik.

“I’m filing for annulment.”

Parang may biglang huminto sa pag-ikot ng mundo niya.

“What?!” gulat niyang bulalas, agad na tumayo.

Lumapit siya sa couch kung saan ako nakaupo, nakakunot ang noo, halatang hindi makapaniwala.

“Seryoso ka?!”

Inirapan ko siya.

“Hindi, Gina. Joke lang. Nandito ako para mag-imbento ng problema sa buhay ko.”

“Hoy!” napangiwi siya. “I’m serious! Anong nangyari? Bakit annulment agad?”

Tumahimik ako sandali.

Huminga nang malalim.

“At pagod na ako.”

Dalawang salita.

Pero sapat na.

Kilala niya ako.

Alam niya na kapag sinabi kong “pagod na ako,” ibig sabihin noon ay matagal ko nang nilabanan ang lahat bago pa ako bumagsak.

Dahan-dahan siyang umupo sa tabi ko.

Hinawakan ang kamay ko.

“Sigurado ka na ba?” mahinang tanong niya.

Tumango ako.

Walang pag-aalinlangan.

“Matagal na akong sigurado.”

Napabuntong-hininga siya.

“Alright… I’ll prepare everything. Proper filing, grounds, lahat.”

“Thanks, Gina.”

Tumayo ako.

Pero bago pa ako makaalis—

hinawakan niya ulit ang kamay ko.

Mas mahigpit ngayon.

“Carmella…”

Napatingin ako sa kanya.

“This means you’re letting him go,” maingat niyang sabi. “Free na siya… and possibly… makakabalik siya sa kanya.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ko.

“I don’t care.”

Diretso.

Malamig.

Walang bakas ng dating ako.

“From the very start, iyon naman ang gusto niya, diba?” dagdag ko. “So ngayon… ibibigay ko na sa kanya.”

Napatingin siya sa’kin nang matagal.

Parang may gustong pigilin sa mga mata niya.

Pero hindi na niya itinuloy.

“Kung magkabalikan sila… okay lang,” tuloy ko. “Kung magpakasal sila… fine.”

Huminga ako nang malalim.

“At wala na akong pakialam.”

Dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ko.

Tumango siya.

“Alright… pero Carmella—”

Huminto ako.

“You’re stronger than this. Don’t forget that.”

Isang segundo.

Dalawa.

Tumingin ako sa kanya.

At ngumiti.

Hindi na marupok.

Hindi na umiiyak.

Hindi na yung babaeng madaling mabasag.

“I won’t.”

---

WHEN I GOT HOME…

Pagbukas ko ng pinto ng Monteverde mansion—

Bumulaga sa’kin ang kaguluhan.

Mga kahon.

Kalat na gamit.

Mga katulong na abala sa pag-aayos.

Parang may biglang naglilinis ng isang buhay na malapit nang matapos.

Huminto ako sa gitna ng sala.

Tahimik.

Malamig.

“Isabel,” tawag ko.

“Po, Senyorita?”

“What’s going on?”

Nag-alangan siya.

“Ah… kasi po—”

“I’m leaving.”

Napalingon ako sa hagdan.

Nasa itaas si Sevastian.

May bitbit na kahon.

Nakasuot ng simpleng black shirt, sleeves rolled up. Mukhang pagod. Pero mas nakakagulat ang isang bagay—

Kalmado siya.

Masyadong kalmado.

Parang matagal na niyang pinaghandaan ito.

“Why?” tanong ko.

Bumaba siya ng hagdan.

Dahan-dahan.

Hanggang sa tumigil siya sa harap ko.

Ngumiti siya.

Isang ngiting walang sigla.

“Wala na akong dahilan para manatili dito.”

Saglit siyang tumingin sa paligid ng bahay.

“This house… it’s yours.”

Bahagya akong natawa.

“Thanks. But no thanks.”

Napataas ang kilay niya.

“I don’t need this house,” dagdag ko. “Pwede natin ‘tong ibenta—”

“Carmella!”

Naputol ako.

Napatingin ako sa kanya.

Mas malalim na ngayon ang emosyon sa boses niya.

“Hindi mo ba ako narinig?” mariin niyang sabi. “Regalo ko ‘to sa’yo. Wedding gift!”

Napangiti ako.

Pero walang saya.

Puro pait.

“Regalo?” ulit ko.

Lumapit ako sa kanya.

Isa. Dalawang hakbang.

Hanggang halos magdikit na ang pagitan namin.

“Hindi ba ang regalo… dapat nagbibigay ng masasayang alaala?”

Tumawa ako nang mahina.

“Sabihin mo nga sa’kin… anong masayang alaala ang binigay ng bahay na ‘to?”

Wala siyang sagot.

Kaya ako ang sumagot para sa kanya.

“Wala.”

Nilakad ko ang buong sala.

Tinuro ang bawat sulok.

“Dito ako umiyak mag-isa habang hinihintay kang umuwi.”

Huminto ako sa isang gilid.

“Dito mo ako tinitingnan pero parang hindi mo ako nakikita.”

Lumapit ako sa mesa.

“At dito… paulit-ulit mong pinatunayan na kahit nasa iisang bahay tayo—mag-isa pa rin ako.”

Humarap ako sa kanya.

“At gusto mo? Manatili ako dito?”

Padabog niyang ibinaba ang kahon sa sahig.

Lumapit siya sa’kin.

Hinawakan ako sa magkabilang balikat.

“Carmella… ano pa bang gusto mo?” desperado niyang tanong. “Gusto mo ng annulment? Ibibigay ko!”

Sandaling katahimikan.

At sa katahimikang iyon—

naramdaman ko ang kirot na pilit kong pinipigil kanina pa.

Pero pinili ko ulit ang sarili ko.

Tinanggal ko ang kamay niya.

Isa-isa.

Matigas.

Malinaw.

“No.”

Tumingin ako diretso sa mata niya.

“Ibebenta ko ang bahay na ‘to. Ayaw mo man o gusto mo.”

Lumakas ang boses ko.

“Manang Ising! Bilisan niyo. Lahat ng gamit niya, ilabas niyo!”

Nataranta ang mga katulong.

Nagmadali.

Tahimik pero magulo.

Parang lahat alam ang ending ng bahay na ito—

pero walang gustong magsalita.

Aakyat na sana ako—

pero nagsalita siya muli.

“You’ve changed.”

Huminto ako.

Hindi agad lumingon.

“You’ve changed a lot, Carmella.”

Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

At sa pagkakataong iyon—

tumingin ako sa kanya na parang estranghero.

“At alam mo kung bakit?”

Lumapit ako ng kaunti.

Diretso sa mga mata niya.

“Dahil hindi na ako yung babaeng tanga na kahit paulit-ulit mong saktan… mahal ka pa rin.”

Napalunok siya.

“Hindi mo na ba talaga ako mapapatawad?”

Isang sandaling katahimikan.

Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko.

Pero pinili ko ang sagot na hindi na pabalik.

“Hindi.”

Isang salita.

Isang pader.

Isang wakas.

“You don’t deserve my forgiveness.”

Tumalikod ako.

At naglakad palayo.

“Kung wala ka nang sasabihin… umalis ka na.”

Huminto ako sa hagdan.

Hindi lumingon.

“At sana… hindi na tayo magkita ulit.”

Tahimik.

Mabigat.

Hanggang sa marinig ko ang boses niya sa likod ko—mahina, basag, pero malinaw.

“If that’s what you want…”

Parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang humigpit.

Masakit.

Pero hindi ako lumingon.

Hindi na.

Hindi na ulit.

Dahil sa pagkakataong ito

pinili ko ang sarili ko.

At kahit gaano kasakit

hindi na ako babalik.

TO BE CONTINUED…