Chapter 5

“Uulit-ulitin ko sa ’yo…”

Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.

“Ang nadarama ng aking puso…”

As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.

Hindi lang ito kanta.

Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.

Ayokong makita ang audience.

Ayokong makita ang reaksyon nila.

Ayokong makita siya.

“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”

At doon pa lang—

naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.

“kahit kailanma’y hindi magbabago…”

Hindi ko pinunasan.

Hinayaan ko lang.

Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.

“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”

Unti-unting lumakas ang boses ko.

“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”

Doon ko sila nakita.

Sina Georgina at Laura.

Nasa gilid.

Nakataas ang kamay.

“You can do it!” sabay bungisngis nila.

Ngumiti ako.

Pero hindi umabot sa mata ko.

“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”

At sa dulo ng audience—

Nakita ko siya.

Si Sevastian.

Hindi ko alam kung bakit siya nandito.

Pero nandito siya.

At katabi niya—

isang babae.

Muli.

Parang saksak na paulit-ulit sa parehong sugat.

“’Di ko nais na mawalay ka… kahit sandali sa aking piling…”

Tumama ang boses ko sa pinakamataas na emosyon ng kanta.

At doon ko nakita ang pagbabago sa kanya.

Si Sevastian.

Tinanggal niya ang kamay niya mula sa babae.

Bahagyang umatras.

Napatitig sa stage.

Sa’kin.

May kung anong bumigat sa mukha niya.

Guilt.

Sakit.

At hindi ko alam kung ano ang mas nakakainsulto—

na nakita niya ako ngayon…

o huli na para maramdaman niya ang lahat ng ito.

“Kahit buksan pa ang dibdib ko… matatagpuan’y larawan mo…”

Napapikit ako ulit.

Pero sa pagkakataong ito—

hindi na siya lang ang nasa isip ko.

May kung anong ibang presensya.

Isang tingin.

Mula sa kabilang gilid ng audience.

Iba.

Mas tahimik.

Mas mabigat.

Mas nakakatakot… dahil hindi ko siya kilala.

“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”

Nagkakagulo na ang audience.

May sumigaw.

“Galing mo, Carmella!”

“Idol!”

Napasinghap ako.

“Baldo?!” bulong ko sa sarili ko.

“Anong ginagawa ng platypus na ’yan dito?!”

Pero sa likod ng ingay—

naroon pa rin siya.

Si Sevastian.

At sa unang pagkakataon—

nakita kong ngumiti siya.

Hindi masaya.

Hindi rin sarcastic.

Ngiti na parang may gustong sabihin… pero hindi kayang lumabas.

At doon—

kumislot ang puso ko.

Muli.

“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”

Hindi ko na alam kung kumakanta pa ako para sa audience…

o para sa sarili ko.

“Sa ’king puso’y tunay kang nag-iisa…”

Hanggang sa huling linya—

hindi ko siya inalis sa paningin ko.

At siya rin… hindi umiwas.

Pagkatapos ng huling nota—

katahimikan.

Isang segundo. Dalawa.

At saka sumabog ang palakpakan.

Tumayo ang iba.

May pumito.

May sumigaw.

“Wow! That was a very touching performance, Candidate #10!”

Ngumiti ako.

Pero parang wala ako sa katawan ko.

Parang lumulutang pa rin ako sa huling tingin niya.

Bumaba ako ng stage.

Sinalubong ako nina Georgina at Laura.

“Ang galing mo!” sigaw ni Laura.

“Wooh! Drama queen ka talaga!”

“Mga gaga kayo!” inis kong bulong.

“Bakit ’yon ang pinili n’yong kanta?!”

Nagtawanan sila.

“Para ramdam niya!” sabi ni Georgina.

“Para ma-guilty siya!” dagdag ni Laura.

“Eh ramdam din ako!”

“Okay lang ’yon!” sabi nila sabay tawa.

“Epekto ’yan ng pag-ibig!”

“Anong pag-ibig? Trauma ’yan!”

Nagtawanan ulit kami.

Pero sa likod ng tawa ko—

may mabigat pa rin sa dibdib ko.

“Uy.”

Napalingon ako.

Si Georgina.

Nakatingin nang matalim.

“May tinititigan ka kanina.”

“Ha?”

“Hindi si Theo.”

Nanlamig ako.

“W-Wala ah!”

“May iba.”

“Ano ka ba! Imagination mo lang!”

Kikilitiin na sana nila ako nang dumating si Baldo.

“Carmella, my loves!”

“Anong ginagawa mo dito?!” tanong ni Caleb.

“Diba nasa hacienda ka?”

“May hacienda si Baldo?!” gulat ko.

Tawa sila nang tawa.

“Zoo ’yon!” sagot ni Caleb.

“Ulol!” batok ni Baldo.

“Pinapasama ako ni Don Hernan sa anak niya.”

“Anak?!”

“Gwapo ba?!” sabay tanong ni Laura.

“Single?!”

“Mayaman?!”

“Bakit sabay-sabay?!” reklamo niya.

“Sinong hinahanap mo?” tanong ko kay Georgina.

“Sevastian.”

“Diba judge siya?”

Tumawa siya.

“Baka naman fake news ’yon ni Caleb!”

“Wala namang gwapo sa judges!”

Napahagalpak ako ng tawa.

“Baka pangit ’yon!”

“Hindi ah!” singit ni Baldo.

“Gwapo si Senyorito!”

“Senyorito?!”

Nagkatinginan kami.

At saka—

isang boses.

Mula sa likod ko.

“You have a beautiful voice, Miss del Valle.”

Parang huminto ang lahat.

Dahan-dahan akong lumingon.

At nakita ko siya.

Yung lalaking kanina pa nasa isip ko.

Yung lalaking may mata na parang may bitbit na lungkot na hindi ko maintindihan.

“You…”

“Salamat,” sagot ko.

“Mr.?”

Ngumiti siya.

At sa ngiting iyon—

kumislot ulit ang puso ko.

“Sevastian.”

Nanlamig ang paligid.

Parang lahat ng ingay nawala.

Narinig ko ang sabay-sabay na singhap ng mga kaibigan ko.

“Sevastian Monteverde?!”

Napatingin ako sa kanya.

Mas malapit.

Mas malinaw.

Mas delikado.

At sa unang pagkakataon—

hindi ko alam kung bakit ang simpleng pangalan niya…

parang simula ng isang bagay na hindi ko na kayang takasan.

TO BE CONTINUED…