Library
Search
Home / Romance / A Woman's Pain / Chapter 5

Share

Chapter 5

Author: Her Black Rose 🌹
last update publish date: 2026-04-16 07:50:38

“Uulit-ulitin ko sa ’yo…”

Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.

“Ang nadarama ng aking puso…”

As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.

Hindi lang ito kanta.

Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.

Ayokong makita ang audience.

Ayokong makita ang reaksyon nila.

Ayokong makita siya.

“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”

At doon pa lang—

naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.

“kahit kailanma’y hindi magbabago…”

Hindi ko pinunasan.

Hinayaan ko lang.

Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.

“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”

Unti-unting lumakas ang boses ko.

“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”

Doon ko sila nakita.

Sina Georgina at Laura.

Nasa gilid.

Nakataas ang kamay.

“You can do it!” sabay bungisngis nila.

Ngumiti ako.

Pero hindi umabot sa mata ko.

“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”

At sa dulo ng audience—

Nakita ko siya.

Si Sevastian.

Hindi ko alam kung bakit siya nandito.

Pero nandito siya.

At katabi niya—

isang babae.

Muli.

Parang saksak na paulit-ulit sa parehong sugat.

“’Di ko nais na mawalay ka… kahit sandali sa aking piling…”

Tumama ang boses ko sa pinakamataas na emosyon ng kanta.

At doon ko nakita ang pagbabago sa kanya.

Si Sevastian.

Tinanggal niya ang kamay niya mula sa babae.

Bahagyang umatras.

Napatitig sa stage.

Sa’kin.

May kung anong bumigat sa mukha niya.

Guilt.

Sakit.

At hindi ko alam kung ano ang mas nakakainsulto—

na nakita niya ako ngayon…

o huli na para maramdaman niya ang lahat ng ito.

“Kahit buksan pa ang dibdib ko… matatagpuan’y larawan mo…”

Napapikit ako ulit.

Pero sa pagkakataong ito—

hindi na siya lang ang nasa isip ko.

May kung anong ibang presensya.

Isang tingin.

Mula sa kabilang gilid ng audience.

Iba.

Mas tahimik.

Mas mabigat.

Mas nakakatakot… dahil hindi ko siya kilala.

“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”

Nagkakagulo na ang audience.

May sumigaw.

“Galing mo, Carmella!”

“Idol!”

Napasinghap ako.

“Baldo?!” bulong ko sa sarili ko.

“Anong ginagawa ng platypus na ’yan dito?!”

Pero sa likod ng ingay—

naroon pa rin siya.

Si Sevastian.

At sa unang pagkakataon—

nakita kong ngumiti siya.

Hindi masaya.

Hindi rin sarcastic.

Ngiti na parang may gustong sabihin… pero hindi kayang lumabas.

At doon—

kumislot ang puso ko.

Muli.

“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”

Hindi ko na alam kung kumakanta pa ako para sa audience…

o para sa sarili ko.

“Sa ’king puso’y tunay kang nag-iisa…”

Hanggang sa huling linya—

hindi ko siya inalis sa paningin ko.

At siya rin… hindi umiwas.

Pagkatapos ng huling nota—

katahimikan.

Isang segundo. Dalawa.

At saka sumabog ang palakpakan.

Tumayo ang iba.

May pumito.

May sumigaw.

“Wow! That was a very touching performance, Candidate #10!”

Ngumiti ako.

Pero parang wala ako sa katawan ko.

Parang lumulutang pa rin ako sa huling tingin niya.

Bumaba ako ng stage.

Sinalubong ako nina Georgina at Laura.

“Ang galing mo!” sigaw ni Laura.

“Wooh! Drama queen ka talaga!”

“Mga gaga kayo!” inis kong bulong.

“Bakit ’yon ang pinili n’yong kanta?!”

Nagtawanan sila.

“Para ramdam niya!” sabi ni Georgina.

“Para ma-guilty siya!” dagdag ni Laura.

“Eh ramdam din ako!”

“Okay lang ’yon!” sabi nila sabay tawa.

“Epekto ’yan ng pag-ibig!”

“Anong pag-ibig? Trauma ’yan!”

Nagtawanan ulit kami.

Pero sa likod ng tawa ko—

may mabigat pa rin sa dibdib ko.

“Uy.”

Napalingon ako.

Si Georgina.

Nakatingin nang matalim.

“May tinititigan ka kanina.”

“Ha?”

“Hindi si Theo.”

Nanlamig ako.

“W-Wala ah!”

“May iba.”

“Ano ka ba! Imagination mo lang!”

Kikilitiin na sana nila ako nang dumating si Baldo.

“Carmella, my loves!”

“Anong ginagawa mo dito?!” tanong ni Caleb.

“Diba nasa hacienda ka?”

“May hacienda si Baldo?!” gulat ko.

Tawa sila nang tawa.

“Zoo ’yon!” sagot ni Caleb.

“Ulol!” batok ni Baldo.

“Pinapasama ako ni Don Hernan sa anak niya.”

“Anak?!”

“Gwapo ba?!” sabay tanong ni Laura.

“Single?!”

“Mayaman?!”

“Bakit sabay-sabay?!” reklamo niya.

“Sinong hinahanap mo?” tanong ko kay Georgina.

“Sevastian.”

“Diba judge siya?”

Tumawa siya.

“Baka naman fake news ’yon ni Caleb!”

“Wala namang gwapo sa judges!”

Napahagalpak ako ng tawa.

“Baka pangit ’yon!”

“Hindi ah!” singit ni Baldo.

“Gwapo si Senyorito!”

“Senyorito?!”

Nagkatinginan kami.

At saka—

isang boses.

Mula sa likod ko.

“You have a beautiful voice, Miss del Valle.”

Parang huminto ang lahat.

Dahan-dahan akong lumingon.

At nakita ko siya.

Yung lalaking kanina pa nasa isip ko.

Yung lalaking may mata na parang may bitbit na lungkot na hindi ko maintindihan.

“You…”

“Salamat,” sagot ko.

“Mr.?”

Ngumiti siya.

At sa ngiting iyon—

kumislot ulit ang puso ko.

“Sevastian.”

Nanlamig ang paligid.

Parang lahat ng ingay nawala.

Narinig ko ang sabay-sabay na singhap ng mga kaibigan ko.

“Sevastian Monteverde?!”

Napatingin ako sa kanya.

Mas malapit.

Mas malinaw.

Mas delikado.

At sa unang pagkakataon—

hindi ko alam kung bakit ang simpleng pangalan niya…

parang simula ng isang bagay na hindi ko na kayang takasan.

TO BE CONTINUED…

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter

Latest chapter

  • A Woman's Pain   Chapter 15

    PAGE FIFTEEN “TUTULOY NA PO AKO,” paalam ni Sevastian, bahagyang yumuko bilang paggalang.“Ah, s-sige! Salamat sa pagbisita, Sevastian,” tugon ni Nanay, may halong saya at pag-aalala sa boses.“Wala po ’yun. Ako nga po ang dapat magpasalamat dahil pinayagan n’yo po akong manligaw sa anak n’yo,” magalang niyang sagot.Ngumiti si Nanay at lumapit sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ni Sevastian, tila sinisiguro ang sinseridad nito.“Sana lang… huwag mong sasaktan ang anak namin. Alam kong magkaiba ang mundong ginagalawan n’yo, pero sana hindi ’yon maging hadlang sa inyo ni Carmella.”“Don’t worry po,” agad niyang sagot, puno ng kumpiyansa. “Hindi po gano’n ang parents ko. They don’t look at status. They like Carmella… especially my mom. She thinks Carmella is genuinely kind.”Napatingin siya sa akin habang sinasabi iyon—parang ako lang ang nakikita niya sa mundo.“Salamat, Sevastian,” ani Tatay.Tumango lang siya, may simpleng ngiti sa labi.“O siya, Carmella. Ihatid mo na siya sa gate,

  • A Woman's Pain   Chapter 13

    PAGE FIFTEEN Tahimik. Sobrang tahimik ng buong sala matapos sabihin ni Sevastian ang mga salitang iyon. Pakiramdam ko ay biglang huminto ang mundo ko. Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya habang hawak pa rin niya ang kamay ko. Samantalang sina Nanay at Tatay naman ay parehong hindi makapaniwala sa narinig. “A-Ano raw?” gulat na tanong ni Tatay. Hindi ko alam kung gusto ko bang bawiin ni Sevastian ang sinabi niya o gusto kong ulitin niya iyon. “Nanliligaw po ako kay Carmella.” kalmado ngunit seryosong ulit ni Sevastian. Napasinghap ako. Grabe. Dire-diretso talaga siya. Napansin kong bahagyang natawa si Clarence habang palihim na nakatingin sa’kin. Bwisit talaga ang batang ‘yon! Samantalang si Nanay naman ay tila nagulat pero mukhang natutuwa rin. Si Tatay lang ang mukhang seryoso. “At kailan pa ‘to?” tanong ni Tatay. “Halos anim na buwan na po.” diretsong sagot ni Sevastian. “ANO?!” sabay-sabay naming sigaw ni Nanay. Anim na buwan?! Mabilis ako

  • A Woman's Pain   Chapter 14

    CHAPTER 14 Her First Love HALOS ANIM NA BUWAN na rin ang nakakalipas simula nang magsimulang manligaw si Sevastian sa’kin. At sa loob ng anim na buwan na iyon, isang sikreto lang ang paulit-ulit kong ipinapakiusap sa kany Walang dapat makaalam. Ayokong maging sentro ng usapan sa buong Monte Carlos. Lalo na’t kilalang-kilala ang pamilya nila. Isa pa, alam kong sandaling malaman ng ibang babae na nililigawan ako ni Sevastian Monteverde, siguradong magkakaroon ako ng mga kaaway. At ayoko no’n. “Salamat po ulit, Mang Caloy!” nakangiti kong sabi habang inaabot ang bayad ko sa tricycle driver. “Wala ‘yon! Mag-ingat ka, Carmella!” paalam niya bago pinaandar ang tricycle. Pagpasok ko pa lang sa loob ng campus ay agad ko nang narinig ang isang pamilyar na boses. “Sabi ko naman sa’yo, pwede naman na ako ang maghatid-sundo sa’yo araw-araw.” Napalingon ako at agad na nakita si Sevastian na nakasandal sa kotse niya habang nakapamulsa. “Bawal nga, diba?” natatawa kong sagot.

  • A Woman's Pain   Chapter 12

    - PAGE TWELVE -ALAS DOSE PASADO NA nang matapos ang welcoming party para kay Sevastian.Ginawa ko ang hiniling niya—kumanta para sa mama niya. At sa totoo lang, masaya ako dahil nagustuhan niya. Parehong kanta ang inawit ko—‘yung kinanta ko noon sa contest. Nagulat pa sina Georgina nang marinig nila iyon.Pero walang nangyari.Hindi ako umiyak.Hindi sumakit ang dibdib ko.At higit sa lahat… wala akong naramdaman.At hindi ko alam kung bakit."Ihahatid na kita, Carmella," saad ni Sevastian."Wag na. Sasabay na lang ako kay Baldo. Nakaalis na rin sina Georgina at Laura," tanggi ko."No. It's me who's going to send you home, not him."Wala na akong nagawa kundi tumango. Hindi ko rin maintindihan kung bakit… pero gusto ko ring siya ang maghatid sa’kin. Nahihiya lang ako—at hindi ko alam kung bakit.Iniwan niya muna ako sandali para magpaalam sa mga magulang niya. Naupo ako sa hagdanan ng balcony at hinubad ang sandals ko. Namamaga na ang mga paa ko kakalakad buong gabi—kakasunod sa kany

  • A Woman's Pain   Chapter 11

    PAGE ELEVEN "AKALA KO Senyorito hindi na kayo darating eh!" sambit ni Baldo."I'm sorry! Ang dami kasing bisita. Ang hirap makahanap ng timing para umalis," paliwanag naman ni Sevastian."O sige po! Sunduin ko na po 'yung dalawa!" paalam ni Baldo. Tumingin siya sa'kin. "—Sobrang ganda mo ngayon, Carmella!" nahihiyang papuri niya bago tuluyang umalis."Teka, nasa'n ang sasakyan mo?!" habol na sigaw ko sa kanya."He has the other car," sagot ni Sevastian.Sinundan ko ng tingin si Baldo at napansin kong naglalakad siya patungo sa isang puting CR-V. May kalayuan pala ang pinagparadahan niya kaya hindi ko agad nakita."Shall we?"Bumalik ang atensyon ko kay Sevastian nang magsalita siya ulit. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko habang ang isa naman niyang kamay ay bitbit ang backpack ko.Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng hawak na iyon—Parang biglang naging maayos ang lahat.Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at inalalayan akong sumakay. Ingat na ingat ako sa bawat galaw ko, l

  • A Woman's Pain   Chapter 10

    PAGE TEN "Good evening, Carmella." nakangiting bati niya sa'kin.Para akong natulala sa kinatatayuan ko.Si Sevastian.Sa harapan ko.At hindi lang basta Sevastian—He looked… different.Mas lalo siyang naging gwapo sa suot niyang itim na tuxedo. Malinis ang tabas ng kanyang panga, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at ang mga matang iyon—nakatutok lang sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mundong ito."P-Po… good evening din," halos pabulong kong sagot.Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Para akong hinihingal kahit hindi naman ako tumatakbo."Papasok ka ba o dito ka lang?" tanong niya, bahagyang nakataas ang isang kilay.Napakurap ako."A-Ah—oo, sasakay na!" mabilis kong sagot.Hindi ko namalayang napapangiti na pala si Baldo sa likod ko habang hawak ang backpack ko."Sige na nga, ako na bahala sa bag mo. Enjoy ka na lang," bulong niya sa akin sabay kindat.Pinandilatan ko siya."Kung anu-ano pinagsasabi mo!"Pero bago pa ako makabawi, ay binuksan na ni Sevastia

  • A Woman's Pain   Chapter 4

    PAGE FOUR“Please take care of this house, Manang Ising.”Nasa harap ako ng Monteverde mansion habang hinihigpit ko ang hawak sa bag ko.“—Ipapadala ko na lang ang sweldo mo buwan-buwan, okay?” dagdag ko.Marahan siyang tumango.Pero hindi siya umalis.Hindi rin niya binitawan ang tingin niya sa’ki

  • A Woman's Pain   Chapter 3

    PAGE THREE “Here it is.”Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay s

  • A Woman's Pain   Chapter 2

    PAGE TWO “Long time no see, Carmella.”Pagpasok ko sa opisina, agad akong sinalubong ng pamilyar na boses.Si Georgina Alvarez.Si Gina.Kaibigan ko mula pagkabata—mula elementarya hanggang high school. Kasama ko sa lahat ng yugto ng buhay ko bago siya ipinadala sa U.S. para mag-aral ng Law.At ng

  • A Woman's Pain   Chapter 1

    A WOMAN’S PAINCHAPTER 1: “File the annulment.”Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili ko

More Chapters

You may also like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status