Library
Maghanap
Home / Romance / A Woman's Pain / Chapter 3

Share

Chapter 3

Author: Her Black Rose 🌹
last update Petsa ng paglalathala: 2026-04-16 07:41:42

PAGE THREE

“Here it is.”

Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.

Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.

Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.

“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay sa asawa mo?” tanong niya habang pinagmamasdan ako.

Hindi ako agad sumagot.

Sandaling katahimikan.

Huminga ako nang malalim.

“I'm going to London,” sagot ko. “I'm planning to study again.”

Napakurap siya.

“Really?! That’s great!”

Ngumiti ako. Pero hindi iyon masaya.

Ngiti lang na pilit.

Ngiti ng taong sinusubukang buuin ang sarili sa pamamagitan ng paglayo.

“—So, you're going to start all over again?” tanong niya ulit, mas mahinahon na ngayon.

Napatingin ako sa hawak kong annulment papers.

Isang signature na lang ang kulang.

Isang lagda na magwawakas sa lahat.

“Magiging del Valle na ulit ako,” mahinang sabi ko. “My heart will be whole again.”

Tumigil ako sandali.

Parang ako mismo ang hindi naniniwala sa sinabi ko.

Pero ipinilit ko pa rin.

“Yes. I will start from scratch. I will fix my heart… everything.”

Humigpit ang hawak ko sa papel.

“Lahat ng sinira ni Sevastian… bubuuin ko ulit.”

Hinawakan ni Gina ang kamay ko.

Mainit. Totoo.

“Alam na ba niya ang nangyari sa’yo?”

Dahan-dahan akong umiling.

“He doesn't need to know.”

Napabuntong-hininga siya.

“Pero Carmella—deserved niyang malaman na—”

“Gina.”

Napatingin siya sa’kin.

“Please.”

Sandaling katahimikan.

“At wala na siyang magagawa kahit malaman niya pa,” dagdag ko.

Tahimik siya.

“Okay…” mahinang sagot niya. “Kailan ka aalis?”

“Bukas.”

Tumayo ako.

“I’m going to talk to Sevastian tonight… papapirmahin ko siya nito.”

Tiningnan ko ang papel.

“Then ikaw na bahala sa process.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Alis na ako. Salamat ulit.”

---

I KNOCKED ON THE DOOR.

Walang sumagot.

Kumatok ulit ako. Mas malakas.

Tahimik pa rin.

Kinuha ko ang phone ko.

Dialed his number.

Out of coverage.

Napapikit ako sandali.

“Where the hell is he…” bulong ko.

May isang lugar lang ang pumasok sa isip ko.

---

Pumarada ako sa dulo ng kalsada.

Malapit sa lumang park.

Tahimik. Madilim. Halos abandonado ang paligid.

Ang streetlight lang sa gitna ang nagbibigay ng ilaw—mahina, nanginginig pa.

Huminto ako.

At bago pa ako bumaba ng sasakyan—

Huminga ako nang malalim.

Parang may kung anong bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Pagkababa ko, malamig ang hangin.

Mabigat ang ulap sa langit.

Walang bituin.

Walang buwan.

Parang pati langit, ayaw makisaksi.

Naglakad ako papasok sa park.

Dahan-dahan.

Tahimik.

Hanggang sa nakita ko siya.

Si Sevastian.

Nakaupo sa bench.

Mag-isa.

Nakayuko.

Parang bumagsak ang mundo niya sa harap mismo niya.

Napahinto ako.

At sa isang iglap—

gumuhit ang isang malungkot na ngiti sa labi ko.

Dito.

Dito niya ako sinabihang pakasalan siya.

Dito nagsimula ang lahat.

At ngayon…

dito rin ba matatapos?

Huminga ako nang malalim.

Memories…

Parang biglang sumabog sa isip ko ang lahat.

Yung ngiti niya noon.

Yung “I love you.”

Yung pangako niya.

At yung mga kasinungalingang sumira sa lahat ng iyon.

Naglakad ako palapit.

Tahimik.

Hanggang sa ilang sentimetro na lang ang layo ko sa kanya.

Pero bago ako makapagsalita—

Narinig ko siya.

Humihikbi.

Mahina.

Basag.

Parang batang nawalan ng lahat.

Napahinto ako.

Hindi ko inaasahan iyon.

Hindi ko siya nakita na ganito.

Hindi ko siya inisip na ganito kahina.

Huminga ako nang malalim.

At umupo ako sa tabi niya.

Agad niyang napalingon.

Namumugto ang mata niya.

Basang-basa ng luha.

At sa unang pagkakataon—

wala siyang maskara.

Wala siyang kontrol.

Wala siyang harang.

“Why are you looking at me like that?” tanong ko, pilit normal ang boses.

Ngumiti siya nang pilit.

Isang ngiting wasak.

“Why? Paano ba kita dapat tingnan?”

Napatingin ako sa harap.

“Nothing,” sagot ko. “Anyways, here. Just sign it.”

Inabot ko ang envelope.

“Then I’ll take care of everything.”

Hindi niya kinuha agad.

Tiningnan lang niya iyon.

Parang ayaw paniwalaan.

“I can’t believe this…” mahinang sabi niya. “I can’t believe you’re really doing this.”

Humigpit ang panga ko.

“Bakit, Sev?” malamig kong tanong.

“Naalala mo ba kung paano mo ako binalewala?”

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Naalala mo ba kung paano mo ako iniwan… paulit-ulit… dahil sa kanya?”

Tahimik siya.

“Sa mismong araw ng kasal natin…” dagdag ko. “Siya pa rin ang nasa isip mo.”

Napayuko siya.

At tuluyang umiyak.

“Carmella…”

Tumawa ako nang mahina.

Pero may luha na rin sa mata ko.

“Minahal kita ng sobra,” sabi ko.

“Pero bakit gano’n, Sevastian? Bakit ako pa rin ang nasasaktan?”

Huminga ako nang punit-punit.

“Bakit ako pa rin ang laging iniiwan?”

Tahimik siya.

At ang katahimikang iyon—

mas masakit pa sa kahit anong salita.

Hinawakan niya ang kamay ko.

Pinabayaan ko.

Sa huling pagkakataon.

“Minahal kita,” sabi niya.

“Pero ngayon ko lang narealize… I’m already losing you.”

Napahigpit ang hawak niya sa kamay ko.

“Hindi ko na kayang itama lahat,” dagdag niya.

Tumayo siya.

Lumuhod sa harap ko.

“Hindi ako hihingi ng second chance.”

Huminga siya nang punit-punit.

“Alam kong hindi ko deserve.”

“Pero humihingi ako ng tawad.”

Napapikit ako.

“Sorry for everything.”

Tumayo siya.

Tinanggal niya ang wedding ring niya.

Isang galaw.

At ibinato iyon sa damuhan.

Parang binitawan niya na rin ang sarili niya.

“Hindi na kita guguluhin,” sabi niya.

“Bibigay ko na ang kalayaan mo.”

Kinuha niya ang papers.

At pinirmahan.

Kamay niya nanginginig.

Parang bawat letra, may kapalit na sugat.

Inabot niya sa’kin.

“You're free, Carmella del Valle.”

Tumalikod siya.

At naglakad palayo.

Mabagal.

Tahimik.

Parang unti-unting nawawala sa mundo ko.

“Goodbye, my dearest ex-wife.”

Tumigil ako.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako nagsalita.

Pero sa loob ko—

may isang bagay na bumabagsak.

Tuluyan siyang nawala sa dilim.

At doon ko lang napatingin sa papers sa kamay ko.

Final.

Signed.

Legal.

Tapos na.

Pero bakit…

Parang hindi pa rin tapos?

Humigpit ang hawak ko.

Napatingala ako sa langit.

Madilim pa rin.

Walang bituin.

Walang sagot.

“Can I…” bulong ko.

“Can I really start over?”

Napatingin ako sa direksyon kung saan siya nawala.

“Without him?”

Tahimik.

Walang sagot.

Pero sa unang pagkakataon—

hindi na ako sigurado kung ang sagot ay oo.

O kung ang puso ko…

hindi pa talaga handang bumitaw.

TO BE CONTINUED…

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata

Pinakabagong kabanata

  • A Woman's Pain   Chapter 6

    “Y-YOU MEAN… S-Sevastian Monteverde?”Napalingon si Laura kay Georgina na halos hindi makapaniwala sa narinig.“YES.” nakangiting sagot ni Sevastian, parang normal lang sa kanya ang eksena.“Yung anak ni Don Hernan?!” sabat naman ni Georgina, mas lalong lumaki ang mata.“YES, again.”Nagkatinginan silang dalawa, sabay balik ng tingin sa kanya—parang sinusuri mula ulo hanggang paa.“Grabe…” bulong ni Laura. “Parang model sa magazine.”“Baka matunaw!” asik ni Baldo, sabay irap.Natawa ako nang mahina sa kanila.Pero hindi ko maikakaila…Gwapo nga talaga siya.Hindi lang gwapo—may presence.Yung tipong kahit tahimik lang siya, siya pa rin ang mapapansin mo.“Maraming salamat po, Mr. Sevastian,” magalang kong sabi.Tumingin siya sa’kin.Ngumiti.At sa ngiting iyon—may kung anong humatak sa dibdib ko.Yung dimples niya…Parang hindi bagay sa seryosong aura niya.“You’re welcome,” sagot niya.Tumingin siya kina Georgina at Laura na halos hindi pa rin kumukurap.“See you around.”At sa simp

  • A Woman's Pain   Chapter 5

    “Uulit-ulitin ko sa ’yo…”Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.“Ang nadarama ng aking puso…”As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.Hindi lang ito kanta.Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.Ayokong makita ang audience.Ayokong makita ang reaksyon nila.Ayokong makita siya.“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”At doon pa lang—naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.“kahit kailanma’y hindi magbabago…”Hindi ko pinunasan.Hinayaan ko lang.Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”Unti-unting lumakas ang boses ko.“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”Doon ko sila nakita.Sina Georgina at Laura.Nasa gilid.Nakataas ang kamay.“You can do it!” sabay bungisngis nila.Ngumiti ako.Pero hindi umabot sa mata ko.“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”At sa dulo ng audience—Nakita

  • A Woman's Pain   Chapter 4

    PAGE FOUR“Please take care of this house, Manang Ising.”Nasa harap ako ng Monteverde mansion habang hinihigpit ko ang hawak sa bag ko.“—Ipapadala ko na lang ang sweldo mo buwan-buwan, okay?” dagdag ko.Marahan siyang tumango.Pero hindi siya umalis.Hindi rin niya binitawan ang tingin niya sa’kin—parang may gustong pigilan.“Bobby,” tawag ko.“Po, Senyorita?”“Pakiayos na lahat ng gamit ko.”“Copy po.”Paalis na sana ako nang biglang may humawak sa kamay ko.Si Manang Ising.“—Bakit?” tanong ko, bahagyang huminto.Nanginginig ang boses niya.“Senyorita… alam ko pong wala akong karapatang makialam.”Napayuko siya.“Pero labis po akong nalulungkot sa paghihiwalay n’yo ni Senyorito.”Sandaling tumahimik ang paligid.Parang pati hangin huminto.Huminga ako nang malalim.“Manang…” mahina kong sagot. “You know why I did this.”Hinawakan ko rin ang kamay niya.“Hindi naman lingid sa’yo ang mga gabing umiiyak ako habang hinihintay siyang umuwi.”“Alam mo kung ilang beses kaming nag-away.”

  • A Woman's Pain   Chapter 3

    PAGE THREE “Here it is.”Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay sa asawa mo?” tanong niya habang pinagmamasdan ako.Hindi ako agad sumagot.Sandaling katahimikan.Huminga ako nang malalim.“I'm going to London,” sagot ko. “I'm planning to study again.”Napakurap siya.“Really?! That’s great!”Ngumiti ako. Pero hindi iyon masaya.Ngiti lang na pilit.Ngiti ng taong sinusubukang buuin ang sarili sa pamamagitan ng paglayo.“—So, you're going to start all over again?” tanong niya ulit, mas mahinahon na ngayon.Napatingin ako sa hawak kong annulment papers.Isang signature na lang ang kulang.Isang lagda na magwawakas sa lahat.“Magiging del Valle na ulit ako,” mahinang sabi ko. “My heart will be whole again.”Tumigil ako sandali.Parang ako mismo ang hindi na

  • A Woman's Pain   Chapter 2

    PAGE TWO “Long time no see, Carmella.”Pagpasok ko sa opisina, agad akong sinalubong ng pamilyar na boses.Si Georgina Alvarez.Si Gina.Kaibigan ko mula pagkabata—mula elementarya hanggang high school. Kasama ko sa lahat ng yugto ng buhay ko bago siya ipinadala sa U.S. para mag-aral ng Law.At ngayon, balik na siya.Isang ganap na abogado.May sariling law firm.At siya ang taong pinili kong pagtiwalaan sa sandaling ito.“So… what’s new?” tanong niya, nakasandal sa swivel chair habang pinagmamasdan ako.Hindi ako nagpatumpik-tumpik.“I’m filing for annulment.”Parang may biglang huminto sa pag-ikot ng mundo niya.“What?!” gulat niyang bulalas, agad na tumayo.Lumapit siya sa couch kung saan ako nakaupo, nakakunot ang noo, halatang hindi makapaniwala.“Seryoso ka?!”Inirapan ko siya.“Hindi, Gina. Joke lang. Nandito ako para mag-imbento ng problema sa buhay ko.”“Hoy!” napangiwi siya. “I’m serious! Anong nangyari? Bakit annulment agad?”Tumahimik ako sandali.Huminga nang malalim.“A

  • A Woman's Pain   Chapter 1

    A WOMAN’S PAINCHAPTER 1: “File the annulment.”Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.Ang asawa ko.At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.Mahigpit.Natural.Parang iyon ang tama.Parang iyon ang dapat.“Sevastian…”Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.Pero wala.Hindi siya nagsasalita.Hindi siya tumatanggi.At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.Pero bago pa siya makasagot—“Hindi

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status