All Chapters of A Woman's Pain: Chapter 1 - Chapter 10

A WOMAN’S PAINCHAPTER 1: “File the annulment.”Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.Ang asawa ko.At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.Mahigpit.Natural.Parang iyon ang tama.Parang iyon ang dapat.“Sevastian…”Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.Pero wala.Hindi siya nagsasalita.Hindi siya tumatanggi.At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.Pero bago pa siya makasagot—“Hindi

PAGE THREE “Here it is.”Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay sa asawa mo?” tanong niya habang pinagmamasdan ako.Hindi ako agad sumagot.Sandaling katahimikan.Huminga ako nang malalim.“I'm going to London,” sagot ko. “I'm planning to study again.”Napakurap siya.“Really?! That’s great!”Ngumiti ako. Pero hindi iyon masaya.Ngiti lang na pilit.Ngiti ng taong sinusubukang buuin ang sarili sa pamamagitan ng paglayo.“—So, you're going to start all over again?” tanong niya ulit, mas mahinahon na ngayon.Napatingin ako sa hawak kong annulment papers.Isang signature na lang ang kulang.Isang lagda na magwawakas sa lahat.“Magiging del Valle na ulit ako,” mahinang sabi ko. “My heart will be whole again.”Tumigil ako sandali.Parang ako mismo ang hindi na

“Uulit-ulitin ko sa ’yo…”Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.“Ang nadarama ng aking puso…”As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.Hindi lang ito kanta.Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.Ayokong makita ang audience.Ayokong makita ang reaksyon nila.Ayokong makita siya.“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”At doon pa lang—naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.“kahit kailanma’y hindi magbabago…”Hindi ko pinunasan.Hinayaan ko lang.Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”Unti-unting lumakas ang boses ko.“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”Doon ko sila nakita.Sina Georgina at Laura.Nasa gilid.Nakataas ang kamay.“You can do it!” sabay bungisngis nila.Ngumiti ako.Pero hindi umabot sa mata ko.“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”At sa dulo ng audience—Nakita

PAGE SEVEn“SIGURADO KA BA na kaya mong umuwi mag-isa?” nag-aalalang tanong ni Laura.Matapos ang pag-uusap namin ni Theo, bigla kong naisip na uminom. Inaya ko sina Georgina at Laura. Nagpunta kami sa kubo nila Georgina, at doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit na matagal kong kinimkim sa dibdib ko.“OO n-naman,” sagot ko, pilit na matatag kahit umiikot na ang paningin ko.“Bakit ka ba kasi nagpakalasing?!” may halong inis na sambit ni Georgina habang nakatingin sa akin na parang gusto akong sermunan.“S-Sige na! U-Uwi na k-kayo!” pagtataboy ko sa kanila, kahit ramdam kong medyo nanginginig na ang boses ko.Tahimik silang nagkatinginan.“Mag-ingat ka, Carmella!” sabay sigaw nilang dalawa habang papalayo na sila.“O-Oo na!” sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko.Medyo malayo ang bahay namin sa sentro. Kailangan ko pang sumakay ng tricycle, pero sa ganitong oras, halos wala nang bumibiyaheng sasakyan. Halos mag-aalas-dos na ng madaling araw.Kaya wala akong choice kundi maglakad.

chapter 9Habang naglalakad kaming dalawa ni Sevastian papunta sa Registration Office, hindi ko inaasahan ang eksenang sasalubong sa amin.Sina Theo at Vanessa.Parang biglang bumagal ang oras.Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatitig sa kanilang dalawa. Hindi ko na kailangan pang hulaan—magkahawak ang mga kamay nila.Masakit.Sobrang sakit.Ramdam ko ang paglingon ni Sevastian sa akin, pero hindi ko siya magawang tingnan. Nakapako lang ang mga mata ko sa eksenang ayaw kong makita.“Hi, Carmella!” masiglang bati ni Vanessa, parang walang anumang mali.Pinilit kong lunukin ang bigat sa dibdib ko.“K-Kayo na ba?” mahinang tanong ko, kahit halatang alam ko na ang sagot.Napatingin si Vanessa kay Theo, na hindi man lang makatingin nang diretso sa akin.“Yeah,” nakangiting sagot niya. “Sinagot ko na siya kahapon.”Parang may kung anong pumutok sa loob ko.Alam ko ang sarili ko. Konti na lang, bibigay na ako. Iiyak na ako.Hindi pa rin pala ako okay.Hindi pa rin pala ako na