Inicio / Romance / A Woman's Pain / Capítulo 1 - Capítulo 10

Todos los capítulos de A Woman's Pain: Capítulo 1 - Capítulo 10

15 Capítulos

Chapter 1

A WOMAN’S PAINCHAPTER 1: “File the annulment.”Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.Ang asawa ko.At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.Mahigpit.Natural.Parang iyon ang tama.Parang iyon ang dapat.“Sevastian…”Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.Pero wala.Hindi siya nagsasalita.Hindi siya tumatanggi.At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.Pero bago pa siya makasagot—“Hindi

Chapter 2

PAGE TWO “Long time no see, Carmella.”Pagpasok ko sa opisina, agad akong sinalubong ng pamilyar na boses.Si Georgina Alvarez.Si Gina.Kaibigan ko mula pagkabata—mula elementarya hanggang high school. Kasama ko sa lahat ng yugto ng buhay ko bago siya ipinadala sa U.S. para mag-aral ng Law.At ngayon, balik na siya.Isang ganap na abogado.May sariling law firm.At siya ang taong pinili kong pagtiwalaan sa sandaling ito.“So… what’s new?” tanong niya, nakasandal sa swivel chair habang pinagmamasdan ako.Hindi ako nagpatumpik-tumpik.“I’m filing for annulment.”Parang may biglang huminto sa pag-ikot ng mundo niya.“What?!” gulat niyang bulalas, agad na tumayo.Lumapit siya sa couch kung saan ako nakaupo, nakakunot ang noo, halatang hindi makapaniwala.“Seryoso ka?!”Inirapan ko siya.“Hindi, Gina. Joke lang. Nandito ako para mag-imbento ng problema sa buhay ko.”“Hoy!” napangiwi siya. “I’m serious! Anong nangyari? Bakit annulment agad?”Tumahimik ako sandali.Huminga nang malalim.“A

Chapter 3

PAGE THREE “Here it is.”Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay sa asawa mo?” tanong niya habang pinagmamasdan ako.Hindi ako agad sumagot.Sandaling katahimikan.Huminga ako nang malalim.“I'm going to London,” sagot ko. “I'm planning to study again.”Napakurap siya.“Really?! That’s great!”Ngumiti ako. Pero hindi iyon masaya.Ngiti lang na pilit.Ngiti ng taong sinusubukang buuin ang sarili sa pamamagitan ng paglayo.“—So, you're going to start all over again?” tanong niya ulit, mas mahinahon na ngayon.Napatingin ako sa hawak kong annulment papers.Isang signature na lang ang kulang.Isang lagda na magwawakas sa lahat.“Magiging del Valle na ulit ako,” mahinang sabi ko. “My heart will be whole again.”Tumigil ako sandali.Parang ako mismo ang hindi na

Chapter 4

PAGE FOUR“Please take care of this house, Manang Ising.”Nasa harap ako ng Monteverde mansion habang hinihigpit ko ang hawak sa bag ko.“—Ipapadala ko na lang ang sweldo mo buwan-buwan, okay?” dagdag ko.Marahan siyang tumango.Pero hindi siya umalis.Hindi rin niya binitawan ang tingin niya sa’kin—parang may gustong pigilan.“Bobby,” tawag ko.“Po, Senyorita?”“Pakiayos na lahat ng gamit ko.”“Copy po.”Paalis na sana ako nang biglang may humawak sa kamay ko.Si Manang Ising.“—Bakit?” tanong ko, bahagyang huminto.Nanginginig ang boses niya.“Senyorita… alam ko pong wala akong karapatang makialam.”Napayuko siya.“Pero labis po akong nalulungkot sa paghihiwalay n’yo ni Senyorito.”Sandaling tumahimik ang paligid.Parang pati hangin huminto.Huminga ako nang malalim.“Manang…” mahina kong sagot. “You know why I did this.”Hinawakan ko rin ang kamay niya.“Hindi naman lingid sa’yo ang mga gabing umiiyak ako habang hinihintay siyang umuwi.”“Alam mo kung ilang beses kaming nag-away.”

Chapter 5

“Uulit-ulitin ko sa ’yo…”Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.“Ang nadarama ng aking puso…”As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.Hindi lang ito kanta.Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.Ayokong makita ang audience.Ayokong makita ang reaksyon nila.Ayokong makita siya.“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”At doon pa lang—naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.“kahit kailanma’y hindi magbabago…”Hindi ko pinunasan.Hinayaan ko lang.Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”Unti-unting lumakas ang boses ko.“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”Doon ko sila nakita.Sina Georgina at Laura.Nasa gilid.Nakataas ang kamay.“You can do it!” sabay bungisngis nila.Ngumiti ako.Pero hindi umabot sa mata ko.“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”At sa dulo ng audience—Nakita

Chapter 6

“Y-YOU MEAN… S-Sevastian Monteverde?”Napalingon si Laura kay Georgina na halos hindi makapaniwala sa narinig.“YES.” nakangiting sagot ni Sevastian, parang normal lang sa kanya ang eksena.“Yung anak ni Don Hernan?!” sabat naman ni Georgina, mas lalong lumaki ang mata.“YES, again.”Nagkatinginan silang dalawa, sabay balik ng tingin sa kanya—parang sinusuri mula ulo hanggang paa.“Grabe…” bulong ni Laura. “Parang model sa magazine.”“Baka matunaw!” asik ni Baldo, sabay irap.Natawa ako nang mahina sa kanila.Pero hindi ko maikakaila…Gwapo nga talaga siya.Hindi lang gwapo—may presence.Yung tipong kahit tahimik lang siya, siya pa rin ang mapapansin mo.“Maraming salamat po, Mr. Sevastian,” magalang kong sabi.Tumingin siya sa’kin.Ngumiti.At sa ngiting iyon—may kung anong humatak sa dibdib ko.Yung dimples niya…Parang hindi bagay sa seryosong aura niya.“You’re welcome,” sagot niya.Tumingin siya kina Georgina at Laura na halos hindi pa rin kumukurap.“See you around.”At sa simp

Chapter 7

PAGE SEVEn“SIGURADO KA BA na kaya mong umuwi mag-isa?” nag-aalalang tanong ni Laura.Matapos ang pag-uusap namin ni Theo, bigla kong naisip na uminom. Inaya ko sina Georgina at Laura. Nagpunta kami sa kubo nila Georgina, at doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit na matagal kong kinimkim sa dibdib ko.“OO n-naman,” sagot ko, pilit na matatag kahit umiikot na ang paningin ko.“Bakit ka ba kasi nagpakalasing?!” may halong inis na sambit ni Georgina habang nakatingin sa akin na parang gusto akong sermunan.“S-Sige na! U-Uwi na k-kayo!” pagtataboy ko sa kanila, kahit ramdam kong medyo nanginginig na ang boses ko.Tahimik silang nagkatinginan.“Mag-ingat ka, Carmella!” sabay sigaw nilang dalawa habang papalayo na sila.“O-Oo na!” sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko.Medyo malayo ang bahay namin sa sentro. Kailangan ko pang sumakay ng tricycle, pero sa ganitong oras, halos wala nang bumibiyaheng sasakyan. Halos mag-aalas-dos na ng madaling araw.Kaya wala akong choice kundi maglakad.

Chapter 8

Tahimik ang paligid pagkatapos kong talikuran si Sevastian. Ang malamig na hangin ng madaling araw ang sumalubong sa akin, tila mas lalo pang nagpapabigat ng dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa alak o sa mga salitang binitawan ko, pero parang biglang bumigat ang mundo. Humakbang ako palayo sa waiting shed. Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko, pero pinipilit kong magmukhang matatag. “Ang arte mo, Carmella…” bulong ko sa sarili habang hinahawakan ang dibdib ko. Pero kahit anong sabihin ko sa sarili ko, hindi maalis sa isip ko ang itsura niya kanina. Yung mga mata niya. Yung lungkot na parang matagal nang nakatira doon. At ang pinakamasakit sa lahat… yung paraan ng pagmamahal niya sa taong hindi siya pinipili. Napahinto ako sa paglalakad. “Ang tanga mo ba?” inis kong bulong. “Bakit mo pa iniisip ‘yon?” Pero kahit pilitin ko, bumabalik pa rin. “I still love her kahit paulit-ulit niya akong saktan.” Napakagat labi ako. “Ang sarap mong sabunutan, Sevastian.” Sa kabilan

Chapter 9

chapter 9Habang naglalakad kaming dalawa ni Sevastian papunta sa Registration Office, hindi ko inaasahan ang eksenang sasalubong sa amin.Sina Theo at Vanessa.Parang biglang bumagal ang oras.Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko habang nakatitig sa kanilang dalawa. Hindi ko na kailangan pang hulaan—magkahawak ang mga kamay nila.Masakit.Sobrang sakit.Ramdam ko ang paglingon ni Sevastian sa akin, pero hindi ko siya magawang tingnan. Nakapako lang ang mga mata ko sa eksenang ayaw kong makita.“Hi, Carmella!” masiglang bati ni Vanessa, parang walang anumang mali.Pinilit kong lunukin ang bigat sa dibdib ko.“K-Kayo na ba?” mahinang tanong ko, kahit halatang alam ko na ang sagot.Napatingin si Vanessa kay Theo, na hindi man lang makatingin nang diretso sa akin.“Yeah,” nakangiting sagot niya. “Sinagot ko na siya kahapon.”Parang may kung anong pumutok sa loob ko.Alam ko ang sarili ko. Konti na lang, bibigay na ako. Iiyak na ako.Hindi pa rin pala ako okay.Hindi pa rin pala ako na

Chapter 10

PAGE TEN "Good evening, Carmella." nakangiting bati niya sa'kin.Para akong natulala sa kinatatayuan ko.Si Sevastian.Sa harapan ko.At hindi lang basta Sevastian—He looked… different.Mas lalo siyang naging gwapo sa suot niyang itim na tuxedo. Malinis ang tabas ng kanyang panga, maayos ang pagkakaayos ng buhok, at ang mga matang iyon—nakatutok lang sa akin na para bang ako lang ang nakikita niya sa mundong ito."P-Po… good evening din," halos pabulong kong sagot.Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Para akong hinihingal kahit hindi naman ako tumatakbo."Papasok ka ba o dito ka lang?" tanong niya, bahagyang nakataas ang isang kilay.Napakurap ako."A-Ah—oo, sasakay na!" mabilis kong sagot.Hindi ko namalayang napapangiti na pala si Baldo sa likod ko habang hawak ang backpack ko."Sige na nga, ako na bahala sa bag mo. Enjoy ka na lang," bulong niya sa akin sabay kindat.Pinandilatan ko siya."Kung anu-ano pinagsasabi mo!"Pero bago pa ako makabawi, ay binuksan na ni Sevastia

ANTERIOR

SIGUIENTE

ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

DMCA.com Protection Status