All Chapters of A Woman's Pain: Chapter 1 - Chapter 6

A WOMAN’S PAINCHAPTER 1: “File the annulment.”Parang huminto ang mundo ko sa isang iglap.Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakapagsalita. Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang mahihinang usapan sa loob ng opisina, ang tik-tak ng orasan sa dingding, pati ang sarili kong paghinga.Nakatayo ako sa harap ng lalaking limang taon kong minahal. Limang taon kong pinili. Limang taon kong ipinaglaban.Ang asawa ko.At sa sandaling iyon… hawak niya ang kamay ng ibang babae.Mahigpit.Natural.Parang iyon ang tama.Parang iyon ang dapat.“Sevastian…”Halos pabulong ang pangalan niya sa labi ko. Nanginginig. Pilit kong hinahanap sa mukha niya ang kahit katiting na guilt. Kahit kaunting pagsisisi.Pero wala.Hindi siya nagsasalita.Hindi siya tumatanggi.At lalong hindi niya binibitawan ang babaeng nasa tabi niya.“Hindi ka ba magsasalita?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses kahit ramdam kong unti-unti nang nababasag ang loob ko.Pero bago pa siya makasagot—“Hindi

PAGE THREE “Here it is.”Sambit ni Georgina sabay abot ng brown envelope sa’kin.Kinuha ko iyon at dahan-dahang binuksan.Mga papel. Legal documents. Malamig ang pakiramdam kahit hindi ko pa binabasa nang buo. Parang bawat pahina, may bigat na kaakibat.“Bakit madaling-madali kang makipaghiwalay sa asawa mo?” tanong niya habang pinagmamasdan ako.Hindi ako agad sumagot.Sandaling katahimikan.Huminga ako nang malalim.“I'm going to London,” sagot ko. “I'm planning to study again.”Napakurap siya.“Really?! That’s great!”Ngumiti ako. Pero hindi iyon masaya.Ngiti lang na pilit.Ngiti ng taong sinusubukang buuin ang sarili sa pamamagitan ng paglayo.“—So, you're going to start all over again?” tanong niya ulit, mas mahinahon na ngayon.Napatingin ako sa hawak kong annulment papers.Isang signature na lang ang kulang.Isang lagda na magwawakas sa lahat.“Magiging del Valle na ulit ako,” mahinang sabi ko. “My heart will be whole again.”Tumigil ako sandali.Parang ako mismo ang hindi na

“Uulit-ulitin ko sa ’yo…”Ang boses ko ang unang bumalot sa buong Monte Carlos stage.“Ang nadarama ng aking puso…”As soon as I started singing, parang may biglang bumigat sa dibdib ko.Hindi lang ito kanta.Parang pagbabalik ng lahat ng hindi ko dapat maalala.Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.Ayokong makita ang audience.Ayokong makita ang reaksyon nila.Ayokong makita siya.“Ang damdamin ko’y para lang sa ’yo…”At doon pa lang—naramdaman ko na ang unang patak ng luha ko.“kahit kailanma’y hindi magbabago…”Hindi ko pinunasan.Hinayaan ko lang.Kasi alam kong kapag pinunasan ko, baka tuluyan akong gumuho sa harap nila.“Ikaw ang laging hanap-hanap sa gabi’t araw…”Unti-unting lumakas ang boses ko.“Ikaw ang nais kong sa tuwina ay natatanaw…”Doon ko sila nakita.Sina Georgina at Laura.Nasa gilid.Nakataas ang kamay.“You can do it!” sabay bungisngis nila.Ngumiti ako.Pero hindi umabot sa mata ko.“Ikaw ang buhay at pag-ibig… wala na ngang iba…”At sa dulo ng audience—Nakita